Novel & Cerita Lapu Lapu And Magellan

tawag sa akin ni Jeremiah habang papalapit siya sa pribadong airstrip ng isla kung saan naghihintay ang isang marangyang private jet na pag-aari ng pamilya ng kanilang ama. Kasama namin sina Eli, Chantal, at Lionel na bitbit ang aming mga natitirang kagamitan. Pumasok kami sa loob ng eroplano, at sa halip na marangyang bakasyon ang madama, ang buong cabin ay napuno ng bigat at ng isang napaka-seryosong atmospera. Sa gitna ng malawak na leather seats, inilatag ni Eli ang ilang makakapal na folder na naglalaman ng mga legal na dokumento, mga titulo ng lupa, at mga kasunduan sa shares ng Delgado Group na matagal nang nakatago. Nakuha niya iyon sa email at ipinirint out Nagsimulang umandar ang

Ito ay isang lugar kung saan matira matibay. Ang mga umaasenyo dito ay may kanya-kanyang espesyalidad at kakayanan. Isang hindi nakikitang bagyo ang umiihip sa East Emperor, at lahat ay nababahala at na alerto. Halos walang nagbanggit kina Luna at Jenny, na parang ang dalawa ay hindi kailanman narito. Ito ay parang ang East Emperor ay hindi kailanman nagkaroon ng mga empleyado na may mga pangalang iyon, at ang lahat ay parang hindi nakita ang mga ito dati.

Nakabalot ng newspaper ang mga mangga na nasa puno at ngayon ko lang nakita na ganito pala ang proseso ng mangga. Daldal naman ng daldal si manong Dodong na mga Montero pa rin daw ang may-ari ng lupain dito sa Tierra del Fuego at mas lalo pa daw lumawak ang ari-arian ng mga ito dahil binili daw ng mga ito ang karatig lupain na katabi lang din ng lupain ng mga Montero.

Nakasaad din dito ang pangako: “Kung darating ang araw na muling makatayo nang matatag ang mga anak ng Riego at De Los Reyes, at kung magiging tapat sila sa kapakanan ng lahat, ibabalik ang nawawalang ugnayan at bubuksan ang daan sa dagat.” Nagkatinginan kaming lahat nang may pagkamangha. “Kaya pala,” sabi ko. “Ang pagkakasundo sa lupa ay naging susi rin sa pagbubukas ng pinto sa dagat—bagay na hindi natin inaasahan noong nagsisimula pa lang tayo.” “Ngunit may babala rin ang talaan,” paalala ni Lucas habang binabasa ang huling bahagi. “Ang grupong ‘Silangan‑Kanluran’ ay kilala sa paggamit ng parehong lihim at bukas na paraan—parang panahon sa dagat: minsan ay kalmado at maganda ang tanawin,

walang pagaalangan na wika ko. Nakita ko ang pagkunot ng mga noo nila kaya naman nagpatuloy lamang ako. “I suggest that we begin the project in Lapu Lapu, the island itself is advantageous enough. As a retailer myself, hindi lamang naninirahan roon kun’di pati ang mga turista ang dapat na goal natin,” “We can also produce products from different places at mapapadali ang paglabas at pagpasok ng malalaking produkto dahil sa kalapit na Mactan pantalan at paliparan.”

Nakabalot ng newspaper ang mga mangga na nasa puno at ngayon ko lang nakita na ganito pala ang proseso ng mangga. Daldal naman ng daldal si manong Dodong na mga Montero pa rin daw ang may-ari ng lupain dito sa Tierra del Fuego at mas lalo pa daw lumawak ang ari-arian ng mga ito dahil binili daw ng mga ito ang karatig lupain na katabi lang din ng lupain ng mga Montero.

wika ng isang lalaki na nakasuot ng tuxedo sabay taas ng hawak nitong goblet na may lamang wine. Kahit matanda na ito ay makikita sa kaniyang mukha ang taglay niyang kaguwapuhan no'ng kabataan niya pa. Malawak ang ngiti nito habang nakikipagkamay sa kaniyang mga bisita. "'Yan si Mr. Robert Montenegro. Matanda na siya pero guwapo pa rin 'no?" parang dalagang kinikilig na sabi ni Maribel.

Rade and Stella, Gulat na gulat si Rade ng mapatingin sa akin at sumunod si Stella. Saglit lang ang ginawa ni Nadia na pagsulyap sa dalawa dahil binalewala na niya ito na parang walang nakita. “Babe?” “Si Nadia,” Nadinig ko pa ang usapan ng dalawa dumiretso na ako sa table, agad kong kinamayan si Mr. De Guzman.

“Ito ang mga tala ng lahat ng barko na kanilang ginamit para magpakalat ng bacteria — kasama na ang MS Pacifica at ang barkong dumating sa aming isla.” Nagsimula silang kumuha ng mga litrato at kopyahin ang mga dokumento. Habang ginagawa nila ito, naririnig nila ang mga yapak na papalapit. “May tao na paparito!” bulong ni Carl. “Tumago tayo!”

“Yeah. Haven't you heard of Sitio Lupo? Tagaroon ako.” Nandilat ang mga mata niya. Alam niya ang Sitio Lupo. It was a large hacienda on the edge of the city. Isang malaking baranggay ang nasasakupan noon at ang mga naninirahan ay pawang mga tauhan ng pamilya Deucalion. The Deucalion family is known to be a really loaded clan na they can basically own the whole Mindanao but chose not to dahil masyado raw malayo sa kapitolyo ng bansa. “So you work for the Deucalions?” tanong niyang muli.