May It Please The Court 소설 & 이야기

, pero ayaw kong may mahalata siya kaya kailangan kong magmenor at piliin ang mga salitang gagamitin. “As much as possible ay ayaw ko syempre. Abala ito para sa akin. But if you insist and you’re not going to give me time para malaman kung ano ang talagang nangyari sa storage, then I have no choice but to face you in court.” Natahimik silang dalawa kaya nagpatuloy na ako.

"Mabuti. By the way, wala akong pasok sa makalawa. Susunduin ko si Clara." Napaatras si Celine. "Ano? Kukunin mo siya?" "Hindi mo ako puwedeng tanggihan. Nag-apply na ako sa korte para sa injunctive relief. Habang ongoing ang kaso, may visitation rights ako. At isa pa… mas mabuting sabihin mo na sa kanya ang totoo. Sabihin mo na ako ang tatay niya."

“Gusto mo ng pirma ko? No way! Dumaan tayo sa proseso.” “Look, I don’t understand kung bakit ayaw mong pumirma. Pero huwag mong ubusin ang pasensya ko!” “My dear wife, calm down. And see me in court.”

“How do you plead? Guilty or not guilty?” It took a moment for Regine to speak. “Not guilty, Your Honor.” Naikuyom ni Tally ang kanyang kamao. Napakasinungaling talaga! “Very well. The court enters a plea of not guilty. The trial will proceed.” Tumayo ang kanyang lawyer at nagsalita.

Santos. “We have no choice but hintayin na lang talaga ang magiging desisyon ng Judge. I’m sorry Miss.Peña Vega.” “I-it’s okay.Atty.” I smiled at him. Wala naman talaga kaming magagawa but to wait until kurutin ng konsensya ang judge na iyon at payagan kami sa request namin na plea of bargaining. “I need to go. Miss.Peña Vega. I will come here tomorrow para sa magiging pag-amin mo sa mga police. And I hope that by the end of your last hearing, good things will something to happen.”

Wala ni isang kaluskos. Maya-maya, nagsalita na ang judge. “Ang korte ay magbibigay ng pinal na desisyon sa takdang araw. Ngunit para sa araw na ito, pinapayagan ang karapatan ng ina na hindi sumailalim sa DNA testing hangga’t walang pormal na utos ang korte. Sa ngayon, mananatili ang kustodiya sa ina habang hindi pa nalilinawan ang lahat.”

Nangingitim ang paligid niyon. "Kailangang maging pormal ang pagsampa ng kaso kay Syete para umakyat ito sa korte. Kailangang mag-apela ka para mabuhay ang kaso." Habang ipinapaliwanag nito ang dapat niyang gawin ay nakatitig lamang siya dito. "Bakit mo 'to ginagawa? Pinsan mo ang habang buhay na makukulong kapag nanalo ako sa kaso." Hindi niya mapigilang itanong.

Lahat ay nagtipon sa sala habang ang mga opisyal ng korte at bangko ay nag-post ng mga paunawa ng pagkumpiska sa buong ari-arian. “Ano'ng ginagawa ninyo?!” sigaw ni Marivic, namumula ang mukha sa galit habang sinusuri ang mga papel. “Bahay ko ito! Umalis kayo ngayon din o sasampahan ko kayo sa korte sa paglabag sa mga pribado kong ari-arian!” Tumingin naman sa kanya ang opisyal ng korte nang pagod at sinabi, “Malaya kayong magsampa ng kaso sa aming korte.”

At ngayon, sa isang pirma, pinili nitong tanggalin iyon. Hindi siya nakaramdam ng galit. Mas malapit iyon sa hindi maipaliwanag na pagkairita, parang pakiramdam kapag may bagay kang biglang nawala kahit hindi mo naman alam na mayroon kang pagmamay-ari nito. “Options?” tanong niya sa abogado. “We can contest the grounds. We can delay proceedings. However, given that she is not demanding financial settlement and both parties are financially capable, the court may favor an efficient resolution.”

Hindi lang ng argumento. Kundi ng nakaraan. “Your honor,” malinaw niyang sabi, “we request a short recess before we proceed.” Tumango ang judge. Nag-break ang hearing. Tumayo ako, iniayos ang blazer ko, saka dahan-dahang lumakad palabas. Pero bago pa ako makalayo, naramdaman ko ang presensya niya sa tabi ko. “Hindi mo kailangang sirain ang buong mundo para lang patunayan ang punto mo,” mababa niyang sabi.