Mga Pagbabago Sa Aking Sarili 소설 & 이야기

Dahil iyon ang kailangan ko. Kailangan kong baguhin ang sarili ko, upang hindi ako maging mahina, hindi ako magmukhang kaawa-awa. At marami akong dahilan kong bakit kinakailangan kong magbago. Marami akong hinarap na maraming pagsubok at paghihirap, mula sa pamilyang kinabibilangan ko. Ang inakala kong pamilya na kukupkop sa akin ay gagamitin lang pala ako sa isang masamang hangarin.

Hindi na niya maipaliwanag kung gaano karami ang mga pagbabagong pinagdaanan niya. Siguro nga sobrang dami at sobrang lalim ng mga pagbabagong 'yon, ni hindi na niya mabilang. Ang dating pusong mainit ay naging manhid na, ang dating malalambot na mata ay naging malamig na parang yelo, ang katawan ay lumiit, ang mukha ay naging mabagsik. May mga araw na ni hindi na niya makilala ang sarili niya sa salamin. Parang nakakalimutan na rin niya kung sino siya tuwing humaharap siya sa sarili.

And I just need to accept that no matter how hard. "Thomas, can you help me?" "Help you?" Ngumiti siya. "Tell me, kahit ano pa iyan." Huminga ako nang malalim. Dapat na rin siguro akong magbago. Baka sakaling makalimutan ko na si Juancho kapag nagbago na ako. "I want to change myself. Itong pananamit ko, pananalita ko, lahat. Gusto kong mas maging maganda ako."

simpatya niya sa'kin na ikinatawa ko lang ng marahan. "Nagbabago din ang tao, maliban sa pisikal, sa pag-iisip at pananaw, maging ang habit, mga nakasanayan ay nagbabago rin. Hindi lang 'yong tao nagbabago, lahat naman yata ng nakikita natin dati at ngayon ay may malaking ipinagbago." simpleng sagot ko, pinapahayag ang mga bagay na nasa isipan ko.

Dahan-dahan kong hinarap ang sarili ko sa salamin at natulala na lamang. Kitang-kita ko ang malaking pagbabago sa akin, mula sa mukha hanggang sa katawan kong namayat talaga. Pakiramdam ko, sa bawat araw na dumadaan ay nagiging pabigat na lang ako sa mga taong tumulong sa akin. Pakiramdam ko wala akong kwenta, walang pakinabang sa mundo. Pakiramdam ko, sinasayang ko lang ang oras at panahon nila sa akin, mga oras nila na handa silang tulungan ako pero miski ang sarili ko ay hindi ko maggawang tulungan.

pag tawag ko sa kaniya. “Oh! Ah... Daddy! Ohh...” napalakas lalo ang ung*l ko nang bilisan niya ang pag kain sa aking pagka babae. Naramdaman kong sumikip nanaman ang aking pagka babae hudyat na lalabasan nanaman ako.

Talaga naman kasing nakapag-iinit ng pakiramdam na maangkin niya ito -- buong puso't kaluluwa. Kung nasa ibang pagkakataon lang siya ay tiyak niyang pagtatawanan niya ang sarili dahil nga hindi siya ang tipo ng tao na hindi naniniwala sa pag-ibig. Para nga sa kanya ay isang kalokohan lang iyon na pinaniniwalaan ng marami dahil ayaw lang nilang maamin sa sarili nila na libog lang ang nararamdaman nila sa taong kanilang nagugustuhan. Kaya lang, nag-iba ang nadarama niya ngayon sa kaharap. Hindi lang sex ang gusto niyang makuha rito. Ibig niya itong makasama.

Ang mga salitang iyon ay direktang bumaon sa kanyang kaluluwa. Paghiganti. Dahan-dahan siyang tumayo, at tiningnan ang sariling repleksyon sa malaking salamin sa sala. Mukha siyang wasak, namamaga ang mga mata, ngunit sa kaibuturan ng kanyang titig ay nagsimula nang mag-alab ang isang munting apoy.

nakangiti kung sambit sakaniya. Wala ng umimik niisa sakanila at Hindi na rin ako umimik, tsk, kung talagang magbabago itong isip ko at Ako na mismo ang sisira sa organization na ito magagawa ko, yang si senyora I know what's her secret sobrang dali nilang mauto kaya nga mas prefer kung sumama sa mga ganitong tao dahil ambilis mapabagsak mga shunga kasi e.

Hindi ko man masabing sanay na ako ngunit mas komportable na ako kaysa dati. Napangiti ako nang bahagya. "Baka kailangan lang talaga ng konting pagbabago," mahina kong sabi sa sarili. Muli akong tumayo at inilibot ang tingin sa sala. Hindi naman kailangan ng malaking renovation. Konting ayos lang siguro para maging mas maaliwalas.