Novel & Cerita Nancy Drew And The Hidden Staircase

Tumitig ako kay Alaric hanggang sa bitawan niya ang coat pagkatapos ibalot sa akin. "Stay here," rinig kong bulong niya. "Si Nancy ang atupagin mo." Saka ito tumalikod at diretsong umakyat sa taas habang nakapamulsa. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa mawala na ito sa paningin ko. — River's POV

pagpapakilala niya sa akin habang nakayuko lamang ako. "You look familiar, Ms. Alcantara. Have we met before?" He asked and I immediately shook my head. "No, sir." Thank God I managed to answer him without stuttering. Ilang sandali lamang ay umalis na siya at gayon din ako. Hindi ko napansin na nakauwi na pala ako sa sobrang nerbiyos at doon ako sinalubong ng anak ko na binabantayan ni Alyana, ang pinsan ni Jessica na siyang kinuha ko upang maging yaya ni Cayden.

Pagkatapos nilang kumain ay agad kaming pumunta sa hapag upang ligpitin ang pinagkainan ng magkapatid. "Nanny Aianna. Follow me upstairs, I'll give you something." Nakangiting ani Alexander. Agad na nagpalakpakan ang tainga ko dahil sa pagtawag niya sa akin na Nanny dahilan para nakangiti akong sumunod sa kaniya. Naka lock ang pinto, dahilan para hindi agad 'yon mabuksan ni Alexander. "It's happening again. Can you push the door instead? Itulak mo ng malakas. Sira na kasi 'yong doorknob." Kamot ulong ani Alexander.

Nabigla si Zoe. Kahit bilang isang bata, kahit anong na kakulitan na ginagawa niya—kahit na hindi siya masunurin o marami siyang pagkakamali—ang nanay niya ay hindi naging ganito kalupit sa kanya. Hindi kaya’t masama talaga ang loob sa kanya ni Nancy ngayon? Tinaas niya ang kamay niya papunta kay Nancy na parang isang spoiled na anak, sinusubukan niya maging cute… ngunit lumayo ang kamay ni Nancy sa kanya, umiwas ito sa kanya.

Masyadong maraming tauhan si Nancy roon at lahat sila ay nakaharang sa pagitan nilang dalawa. Nang limang lalaki na lang ang natira sa mga tauhan ni Nancy kasama siya, hindi na nag-abala pa si Stephanie na magtago. Kung b.arilin man siya ng mga ito, madali na lang para sa kaniya ang iwasan sila. Isang ngisi ang sumilay sa mga labi ni Nancy. “As expected of the Pietro’s heiress.” “I said, I’m not a Pietro. I’m Stephanie Orlov. Now, hand Avaluan over to me.”

Plano nyang itrigger si Nancy,so she could make a scene and stop Warren from looking for Zein further. ‎“Shut up, Andy,” malamig na tugon ni Nancy. “Magkita na lang tayo sa planta.” ‎ ‎"Ms.Drew! Wala na kaming ibang mapagkakatiwalaan. Ikaw lang ang puwedeng magpigil sa pagiging diktador ni Mr. Anderson. Wala tayong kasalanan!" ‎ ‎Tiningnan siya ni Nancy nang matalim. "Just shut your mouth!."

malakas na tanong ko dahil parang hindi ko siya naintindihan. “You heard me Chy, kunin mo na ‘to. Nandito na ako,” sabi niya at binaba na ang tawag. “Bumalik ka na sa room, nasa labas si Hendrix dala ‘yung drawing tube ko,” sabi ko kay Nica at agad na akong tumakbo palabas, narinig ko pa ang tawag ni Nica pero hindi na ako lumingon. Tumakbo ako palabas ng building namin, buti na lang at class hours na at wala na masyadong tao sa hallway at nakatakbo ako ng walang nababangga.

Mga mayayamang bisita na hindi basta-basta lamang. Binati ako ng gwardiya nang dinaan ko siya at labis ang pagtataka nang makita ang aking ayos. Kahit na alam kong out of place ako sa lugar na 'to, hindi iyon hadlang para pumasok. I need to see something. Kahit isa lang. At tila nadinig ang hiling ko. Kahit nasa malayo pa lamang ako, kitang kita ang malaking desenyong naka-lagay sa itaas ng stage kahit sa nanlalabong mga mata. "Farewell Party for Sebastian Dave Laqueza, " basa ko sa nakikita ngayon. Then, my tears started to run on my cheeks as if there's no ending.

Saan siya mapupunta? Maybe nagtatago siya? Hmmm... Hindi ko pa naoopen ang mga cabinet maybe he's hiding there. "Sir Nathaniel. Come out please. Its already time for lunch. Favorite mo pa naman iyon. Sayang lang kung hindi makakain." I open the first cabinet, wala siya roon. Ganon din sa isa. Nabuksan ko na ang buong cabinet sa left ngunit wala sa roon kaya sa may right naman ako. Hindi pa man ako nakakabukas ng cabinet ay nakarinig ako ng kalampag sa may dulo.

Makakatulong din ‘yon sa mabilis niyang pagtulog. Nilibot niya muna ang paningin sa medyo may kadilimang bahay bago siya naglakad pababa ng hagdanan. She was walking in tiptoe, afraid to wake others, especially that the staircase is made out of wood. One wrong move and she’ll make noise. Ngunit sa awa ng langit, nakarating naman siya ng kusina na matiwasay.