Quotes On Eating Together Novels & Stories

hindi na niya naituloy pa ang kanyang sasabihin nang takpan nito ang kanyang bibig gamit ang daliri nito. “Enough sa paghingi ng sorry, okay?” sabi nito. “Ang mahalaga ay magkasama na tayo ngayon and i-enjoy na lang muna natin ang moment.” dagdag nito pagkatapos ay hinila na siya nito para maupo na sila at kumain na. “Kumain na tayo, hindi na magiging masarap ang mga niluto ko kapag lumamig.” sabi pa nitong muli kaya wala na siyang nagawa pa kundi ang umupo na sa harap nito kung saan ay nag-umpisa na nga silang kumain habang nagkwekwentuhan at masasabi niya ngang masarap ang mga niluto nito.

I really really missed my Grandma. “So since wala kang plan today, how about we go on shopping?” she offered. “Sounds good!” ***** Para lang kaming magkapatid kapag magkasama. The favorite part I really missed sa tuwing magkasama kami ay ang pagkain sa paborito naming fast food restaurant. Busog na busog ako paglabas namin, parang ngayon lang ulit ako nakakain nang gano’n karami.

"It's not like we eat it everyday. Kain tayo ng ice cream saka nuod ng tv dun sa sala." "Why is it that every time you want to eat sweet you often drag me with you?" Matamis na ngumiti siya kay Lucien. "Cause eating ice cream with company is much sweeter than eating alone."

"Puwede naman natin pagsabayin ang pagkain at pag-uusap. Kaya simulan na natin ang usapan tungkol sa kasunduan." "I don’t like talking while I am eating. Kaya puwede ba, keep your mouth shut at kumain ka na lang muna. Hindi ako makapag-isip ng maayos sa kaingayan mo." Napasimangot na lamang ako sa mga sinabi niya. Nirolyohan ko pa siya ng aking mga mata bago ko itinuon ang atensyon ko sa sariling pagkain.

Masaya silang dalawa habang kumakain ng dinner. Tahimik lang silang dalawa no'ng umpisa. Sa kalagitnaan ng pagkain nila ay nagsalita si Edward. Nag-usap silang dalawa ng kung anong mapag-usapan nila ng kaunting minuto. Hindi naman sila nag-usap nang matagal daan kumakain sila ng dinner. Mabuti sana kung hindi ay walang problema kahit hindi na sila tumigil sa pag-uusap kaso nga lang ay kumakain pa sila.

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

Sa sobrang sarap pakinggan ng tawa nito ay hindi niya na napigilan na mapangiti. “I am aware, Miss Guzman. It’s just I used to eat less for breakfast...” sagot nito sabay tiningnan ang pagkain sa plato. “But this is nice. I mean, this, you, sharing this dining table with me. My previous secretaries don’t do this often. And if they did, a conversation is excluded, unfortunately. And I hate small talk. It would be nice if there’s someone you can talk to while eating, isn’t it?”

Sinamahan ko siya, pero hindi ako nakatiis na hindi siya kausapin tungkol sa naiisip ko. "Ma, naisip ko lang po... Hindi po ba minsan masaya rin kung may kasama tayong kumain, tulad ni Papa?" tanong ko habang nilalagay ang ulam sa plato ko. Tumingin siya sa akin at nag-isip sandali bago sumagot. "Anak, hindi mo kailangang mag-alala sa mga bagay na iyan. Ang importante, magkasama tayo ngayon."

pagbasa ko. "Pero may dala tayong pagkain hahahaha!" wika ni niccolo na nakatayo sa tabi ko. "Sa taas tayo magpipicnic, timang." sambit ni lucas. Ang kinaganda rito sa meditation trail ay bawat pag-akyat mo at pagbaba, 'yong mga makakasalubong mong puno ay may mga nakapaskil na life quotes at bawat isang 'yon ay palagi naming binabasa. Ang nakakatuwa pa ro'n, hindi pinapalitan ang mga quotes na 'yon pero nadadagdagan pa.

Mga pagkain na sama-sama naming pinaghahatian. Dahil sa totoo lang, hindi naman kailangan ng marangyang buhay para maging masaya. Minsan, sapat na ang malaman mong kasama mo ang mga taong handang manatili sa tabi mo kahit gaano kagulo ang mundo. At pagkatapos naming kumain, nagpasya akong harapin ang isa sa pinakamabigat na problema namin. Tinulungan ko silang harapin ang mga tao.