Quotes On Eating Together の小説・ストーリー

nakangiting sabi niya rito. Nanlaki ang mga mata nito. Marahil hindi makapaniwala sa kanyang sinabi o dahil sa hindi makapagsalita dahil puno ng pizza ang bibig. . "Mukha ba akong matakaw? Well, totoo naman lalo na kung may kasama akong kumakain, Mas masarap naman kasi talagang kumain ng may kasama. Iyong parang may may kaagaw ka," wika nito sabay hagikgik taos sumubo naman ng lasagna. She's so cute!

hindi na niya naituloy pa ang kanyang sasabihin nang takpan nito ang kanyang bibig gamit ang daliri nito. “Enough sa paghingi ng sorry, okay?” sabi nito. “Ang mahalaga ay magkasama na tayo ngayon and i-enjoy na lang muna natin ang moment.” dagdag nito pagkatapos ay hinila na siya nito para maupo na sila at kumain na. “Kumain na tayo, hindi na magiging masarap ang mga niluto ko kapag lumamig.” sabi pa nitong muli kaya wala na siyang nagawa pa kundi ang umupo na sa harap nito kung saan ay nag-umpisa na nga silang kumain habang nagkwekwentuhan at masasabi niya ngang masarap ang mga niluto nito.

I really really missed my Grandma. “So since wala kang plan today, how about we go on shopping?” she offered. “Sounds good!” ***** Para lang kaming magkapatid kapag magkasama. The favorite part I really missed sa tuwing magkasama kami ay ang pagkain sa paborito naming fast food restaurant. Busog na busog ako paglabas namin, parang ngayon lang ulit ako nakakain nang gano’n karami.

"It's not like we eat it everyday. Kain tayo ng ice cream saka nuod ng tv dun sa sala." "Why is it that every time you want to eat sweet you often drag me with you?" Matamis na ngumiti siya kay Lucien. "Cause eating ice cream with company is much sweeter than eating alone."

"Puwede naman natin pagsabayin ang pagkain at pag-uusap. Kaya simulan na natin ang usapan tungkol sa kasunduan." "I don’t like talking while I am eating. Kaya puwede ba, keep your mouth shut at kumain ka na lang muna. Hindi ako makapag-isip ng maayos sa kaingayan mo." Napasimangot na lamang ako sa mga sinabi niya. Nirolyohan ko pa siya ng aking mga mata bago ko itinuon ang atensyon ko sa sariling pagkain.

Masaya silang dalawa habang kumakain ng dinner. Tahimik lang silang dalawa no'ng umpisa. Sa kalagitnaan ng pagkain nila ay nagsalita si Edward. Nag-usap silang dalawa ng kung anong mapag-usapan nila ng kaunting minuto. Hindi naman sila nag-usap nang matagal daan kumakain sila ng dinner. Mabuti sana kung hindi ay walang problema kahit hindi na sila tumigil sa pag-uusap kaso nga lang ay kumakain pa sila.

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

Nag pray naman kami na ni-lead ni Denny, and after that nagsimula na kaming kumain. "Kamusta ka Rare?" Tita ask kaya naman ngumiti ako. I love having a conversation while dining with a family. It's better than just hearing the plates and spoons crashing each other. "Okay lang po ako tita." Sagot ko naman na may paggalang. Just like tito, I'm also close to tita Minerva. I remember before, we even shop groceries together as our bonding especially when my parents are away. She always asks me to come over to their house and have her accompanied because she's alone in their house at times.

Sa sobrang sarap pakinggan ng tawa nito ay hindi niya na napigilan na mapangiti. “I am aware, Miss Guzman. It’s just I used to eat less for breakfast...” sagot nito sabay tiningnan ang pagkain sa plato. “But this is nice. I mean, this, you, sharing this dining table with me. My previous secretaries don’t do this often. And if they did, a conversation is excluded, unfortunately. And I hate small talk. It would be nice if there’s someone you can talk to while eating, isn’t it?”

Sinamahan ko siya, pero hindi ako nakatiis na hindi siya kausapin tungkol sa naiisip ko. "Ma, naisip ko lang po... Hindi po ba minsan masaya rin kung may kasama tayong kumain, tulad ni Papa?" tanong ko habang nilalagay ang ulam sa plato ko. Tumingin siya sa akin at nag-isip sandali bago sumagot. "Anak, hindi mo kailangang mag-alala sa mga bagay na iyan. Ang importante, magkasama tayo ngayon."