Novel & Cerita Quotes On Eating Together

pagbasa ko. "Pero may dala tayong pagkain hahahaha!" wika ni niccolo na nakatayo sa tabi ko. "Sa taas tayo magpipicnic, timang." sambit ni lucas. Ang kinaganda rito sa meditation trail ay bawat pag-akyat mo at pagbaba, 'yong mga makakasalubong mong puno ay may mga nakapaskil na life quotes at bawat isang 'yon ay palagi naming binabasa. Ang nakakatuwa pa ro'n, hindi pinapalitan ang mga quotes na 'yon pero nadadagdagan pa.

I know my father and mother have no clue about this at all. Hanggang magsimula kaming kumain ay nagkukwento pa rin ako. Ganado naman na nakikinig sa akin si papa at kung minsan ay sumasapaw pa, hanggang si mama naman ay nakikinig lang din at kung minsan ay makikitawa sa amin. When I was at the academy, I didn’t feel lonely when I ate dinner or breakfast because I was with Leora. But it’s different when you dine with your parents all together.

ani ng kasambahay. “Yap, super sarap ng mga ‘yan, kaya nag-uwi ako. Alam kong magugustuhan n’yo ‘yan, tapos sabihin n’yo sa akin kung alin d’yan ang gusto n’yo para alam ko na ang ipapasalubong ko sa inyo next time,” paliwanag ni Ethan. “At saka manang walang masama kung sabay sabay nating pagsaluhan ‘to sa dining table. Malungkot kung kami lang ni wowa ang kakain ddon, ang haba at ang laki ng dining table tapos kaming dalawa lang ni wowa ang kakain? Nako, hindi masarap kumain kapag ganoon,” sabi ni Ethan. “Okay po sir Ethan, kung talagang mapilit kayo,” ani ng maid at nagtungo ng kusina.

Food with a note. Eat well <3.—Kiel

Ang dami kasi palaging kaartehan ng tatay niyang si Zacharias sa katawan, may pa-diet pang nalalaman kaya madalas ay hindi sumasabay sa anak. "Maupo ka na rin dito, Mira. Sabayan mo na kaming kumain," aya ko sa kaniya habang naglalagay ng pagkain. "Ah, hindi na muna siguro, Nian—" "Please, Mira. It's kinda weird when someone is watching us while we are eating," pangungulit muli ni Zachu.

Umaasang sabi ng matanda at iabot ang mga pagkain sa dalaga. “Kayo ho ba ay kumain na,kung hindi pa po ay sabayan nyo muna ako dahil wala akong kasama na kumain, simula ng magkasama-sama tayo ay hindi na akong sanay kumain mag-isa.” Malungkot na sabi nito at sumandok ng pagkain, walang nagawa ang matanda kung hindi maupo ang din sa harap ng hapagkainan ay sabayan ang dalaga na kumain.

It seems like he's announcing already the reason kung bakit kami pinatawag. "It's been a while since we last eat like this and I couldn’t be more happy for everyone. I hope you enjoyed the food and I hope you will be excited to share you the news I have," panimula nito at napangiti ako, ngayon ko lang narealize na nakakamiss pala talaga ang kumain nang sabay-sabay magkakapamilya, at mas masaya pa dahil narito ang mga kaibigan ko na parang parte na rin ng aming pamilya.

No way. Nang mapansin niyang malapit-lapit na ang tanghalian, nakangiting sumalo si Yuan sa usapan. "Tamang-tama, lunchtime na. Bakit hindi muna kayo rito mag-lunch lahat? Let's have a family lunch together." "Opo nga," malambing na sabi ni Zoe kay Doña Soledad. "Tita, ang tagal na rin po nung huli tayong nagkasabay kumain."

Ako naman, sinugurado ko lang na matitikman ko lahat ng putahe. Walang nakakutsara sa 'min, lahat kami ay kumain nang nakakamay. Mas lalong napasarap ang kain namin nang dahil do'n. Ang sabi ko nga sa sarili ko, hindi ako mag-sha-sharon ngayon kapag may natira pang mga pagkain. Puwede rin naman kasi naming i-share sa iba 'yung food namin na sosobra. At saka hindi ako prepared, wala akong supot na dala kaya susulitin ko na lang din ang pagkain.

"Onti na lang yun, mas maraming kinain ng kapatid ko." Tumango ako at nabalot kami ng katahimikan hanggang sa dumating na ang mga pagkain. As we started eating, he has so many stories to tell! He's so talkative and I was laughing the whole time, listening to his stories. I didn't expect him to be that talkative though, 'cause this is our first time eating together. I don't think I become full because of the food but because of the air of too much laugh. Gosh, my tummy is really full na!