Tula Tungkol Sa Pangangalaga Sa Daigdig นิยาย & เรื่องราว

tugon ko naman. "Matagal na naming inaalagaan ang inyong mundo. Ito nalang ang huling paraan upang depensahan itong planeta, wala na kaming lakas upang manatili pa dahil habang tumatagal ay unti-unting nilalason ng hangin ang aming katawan."wika ni Gira. "Bakit kayo nalalason sa hangin namin, dahil ba lumalala na ang polusyon ng hangin?"tanong ko naman na ikinatango nilang tatlo.

Gayundin, kung alam ng labas ng mundo na maaari silang maglakbay ng oras, ang buong mundo ay dadagsa sa Time Gate at ito ay magiging kaguluhan. Dahil patay na lahat si Shaun at ang pangunahing miyembro ng pamilya Rong, ang taong pumalit ay may responsibilidad na patuloy na protektahan ang mundo at pigilan ang gayong kaguluhan na mangyari.

But my abuela just smile warmly at me. "Hindi apo. Hindi na ako ang tagapangalaga sa mundo ng mahika ilang daang taon na rin ang nakararaan. Magmula nang isilang ka ay batid kong ikaw iyon. Ikaw ang nakasaad sa propesiya na nakalathala sa mga aklat ng mahika. Ang tunay na tagapangalaga ng mundo ng mahika ay isisilang mula sa angkan ng unang babaeng nakatuklas ng librong itim, ang libro na iniulat ng makapangyarihang itim na salamangkero" saad nito, kapagkuwan ay hinila ako sa may malaking bato at doon pinaupo.

"Ni wala nga siyang ginagawang masama sa atin!" Napalagitik si Andrei, "Tsk! Hindi iyon ang punto, Jehanne. Ang punto rito, kailangan nating panatilihin ang balanse ng mundo. Kung walang mawawala, wala na ring mabubuhay. Saka itong mga taong ito, mamamatay lang naman sila sa mundong ibabaw e! Sa pagkawala nila, mapupunta sila sa ibang mundo. Hindi naman sila tuluyang mawawala."

Hindi na ito tungkol sa survival. Hindi na ito tungkol sa power. Ito ay tungkol sa control ng buong system. At kung sino ang matitira sa dulo— Siya ang magdidikta ng bagong mundo.

Pagkaraan ng ilang hakbang, nakita ko ang mga pira-piraso ng isang bahay-pukyutan sa lupa, ang mga bubuyog ay wala kahit saan. Napasimangot ako. Nakakatakot kung gaano kalakas ang kapangyarihan ng kalikasan, kung paano ang pag-aalboroto na tumagal lamang ng ilang oras ay maaaring magdulot ng napakaraming pinsala at kumitil ng napakaraming buhay. Kahit na ang pinakamahusay na mamamatay-tao sa mundo ay hindi malapit na tumugma sa talaan ng Inang Kalikasan, at walang sinuman ang makapaghuhula kung kailan siya susunod na papatay. Kadalasan kapag hindi ito inaasahan ng mga tao, at kapag sinimulan na niya ang kanyang pagpatay, walang makakapigil dito. Kahit ang digmaan ng mga malalaking grupo ng m

Muli kong ipinikit ko ang aking mga mata at pinagsalikop ang aking mga palad bago muling ibinulong ang aking mga panalangin ng paghingi ng kapatawaran sa pagkukulang ko bilang isang pinuno, paghingi ng tawad para sa mga buhay ng aking mga mamamayan na hindi ko nagawang protektahan, patnubay at proteksyon para aming mundo at para sa kaluluwa ng mga nilalang na nagbuwis ng buhay upang protektahan ang kanilang bayan, at tulong upang mas maging malinaw ang aking pag-iisip upang ang susunod na bibitawan kong desisyon at gagawing hakbang ay naaayon para sa ikakabuti ng lahat. Sa pagmulat ng aking mga mata ay tumingin ako sa kalangitang nababalot ng makapal na ulap. Tila ba’y nakikisabay ito sa pag

Pero alam ko—isang araw, matutuklasan din nila ang kadilimang bumabalot sa akin. Hindi ko kayang makita sila na lumaki sa mundo ko—isang mundo na puno ng dugo, pagkakanulo, at takot. Sa kabila ng lahat, gusto kong protektahan sila mula sa katotohanan. Pero paano ko iyon magagawa kung ang mismong mundong kinabibilangan ko ay unti-unting nilalamon ang lahat ng mahalaga sa akin?

“Kung paano natin mapipigilan itong makapinsala ulit.” Tumayo si Billie, malalim ang paghinga, “Ang Pulse ay parang apoy. Puwede itong sumunog, puwede rin itong magbigay-liwanag. Hindi natin dapat hayaang masunog ang mundo, pero puwede nating gamitin ang init nito para bumuo ng bagong bukang-liwayway.” “Tila isang napakabigat na responsibilidad,” tugon ni Liza.

Seryoso ng mukha at di talaga oras para makipag biruan. Actually sarap nga niya asarin kapag ganito. Tipong parang pinasabog ko ulit yung natutulog na Mt. Pinatubo. At sabay-sabay na pagsabog ng mga bulkan. Edi sira ang mundo nito kapag nagkataon at wala nang Pilipinas. Kaya stop Zhia. Ma eendangered ang kababayan mo nasa Pacific Ring of Fire pa naman ang dakila mong bansa na ipinaglaban ng ninuno mo. Kaya please lang kung ano man iniisip mo ngayon. STOP!