กลับชาติมาเกิด 소설 & 이야기

อ๋อจ๊ะ ป้าดีใจด้วยนะที่แม่กลับมาหายได้เป็นปกติ" "ถ้าไม่ได้คุณป้าช่วยไว้ สมายด์ก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครเลยค่ะ" "ไม่เป็นไรหรอก ป้ายินดี ป้าอยากช่วยหนูกับแม่"

"ฉันจะไม่กลับไปเมืองไทยเด็ดขาด" "เกิดอะไรขึ้นเหรอฟ้าใส" "ฉันเกลียดจนไม่อยากนึกถึง และฉันก็จะไม่พาลูกกลับไปอีก"

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"

นางกลับเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานช่างเอาอกเอาใจอยู่ด้วยแล้วมีความสุขกลับกลายเป็นสตรีขี้หึงเอาแต่ใจเจ้าอารมณ์คราวนี้ยังถึงกับไม่ฟังผู้ใดแอบไม่ดื่มยาห้ามครรภ์จนตั้งครรภ์ขึ้นมาแค่ให้นางดื่มยาขับเลือดนับว่าเขายังเหลือหนทางรอดให้คนเคย รัก

เธอพยายามกดหัวใจที่เต้นแรงราวกับคลุ้มคลั่งเอาไว้ ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจิบกาแฟอย่างสงบ “ฉันตกลงร่วมมือกับเธอได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ” “ว่ามา” “หลังจากเรื่องสำเร็จแล้ว ส่งฉันกลับอเมริกา แล้วก็ต้องทำให้คนของตระกูลเฮ่อหาไม่เจอทั้งฉันและพ่อแม่ของฉ ันไปตลอดชีวิต”

เธอก้มหน้าตอบ “งั้นก็ทราบซะ! เก็บข้าวของออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ซะ และออกไปจากชีวิตลูกชายของฉันด้วย ได้ยินว่าเป็นคนไทยนี่ งั้นกลับบ้านเกิดของหล่อนไปซะ ฉันจะให้เงินก้อนหล่อนไปตั้งหลัก” นางบอก

“แต่แบบนี้ก็ดี สวรรค์ให้เธอกลับมาเกิดใหม่ ถือเป็นโอกาสที่ดีของฉัน” “ผิงเอ๋อร์ เธอรู้หรือเปล่า? ตอนที่ฉันรู้ว่าเธอกลับมาเกิดใหม่ ฉันดีใจมากจริง ๆ ฉัน...” ฉันดิ้นรนอย่างรุนแรง แล้วพูดอย่างโมโห

ต้องขอบคุณหนังสือเล่มนั้นที่ทำให้สวี่ซือเหยาได้พบความจริง ไม่อย่างนั้นการกลับมาครั้งนี้อาจเดินหมากพลาดอีกครั้ง ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้นางได้ย้อนกลับมาในโลกใบนี้ แต่ต่อไปนี้นางจะไม่ได้เดินตามเส้นเรื่องของหนังสือเรื่องนั้นอีกเด็ดขาด ใครจะเป็นตัวประกอบก็เป็นไปแต่นางจะใช้ช ีวิตในชาตินี้ให้ดี นางลูบท้องของนางอย่างเฝ้าหวังว่าลูกน้อยของนางจะกลับมาเกิดกับนางอีกครั้ง

"แต่ฉันก็ไม่ได้กลับไปคบกับพี่เขานะคะ ฉันมันเป็นผู้หญิงไม่ดี คงไม่เหมาะสมที่จะกลับไปหาเขาหรอกค่ะ" "แต่ว่าชาติที่แล้วฉันคงจะเคยทำความดีอะไรเอาไว้บ้าง ฉันถึงได้กลับมาเจอกับพี่เขาอีกครั้ง และได้แต่งงานกัน"

“คราแรกที่ข้ามา ข้าก็ปรารถนาที่จักกลับ เหตุใดมิได้กลับเจ้าคะ” “ขึ้นอยู่กับวาระ แลไม่นานข้าก็จักได้ไปเกิดแล้วหนา” “หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่าเราทั้งสองจักได้กลับไปยังที่ของตนใช่ฤาไม่เจ้าคะ” มนตรามัจฉาหน้าถอดสี เธอไม่ได้ตั้งตัวว่าจะต้องกลับไปยังโลกที่มาในตอนนี้เลย