روايات وقصص ضمن กลับชาติมาเกิด

ู่แถวนี้ได้ไม่นาน สภาพแวดล้อมที่แตกต่างทำให้ไม่คุ้นชิน ทำให้เด็กน้อยที่เติบโตในเขตเมืองหนาวตั้งแต่เกิด จนตอนนี้ก็อายุ 7 ขวบ พึ่งจะได้ย้ายกลับมาอยู่ที่ถิ่นฐานบ้านเกิดเมืองนอน ใช่ เขาเกิดที่เยอรมัน เป็นคนเยอรมัน สัญชาติเยอรมัน และพึ่งจะย้ายกลับมาอยู่ที่ประเทศไทยตามครอบ

ไอมิเอะหันไปถามเด็กหญิงเสียงอ่อนโยน “หนูเพิ่งกลับมาจากเนเธอร์แลนด์ค่ะ เลยเอาของขวัญวันเกิดย้อนหลังมาให้โยะ”

ความปรารถนาแรงกล้าในใต้สำนึกของนางคืออยากจะย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ย้อนกลับมาอยู่กลับเซียวเจิ้งยวนอีกครั้ง ชาติที่แล้วเพราะความไม่รู้ความของนาง จึงทำให้ไม่ได้อยู่กับเขา แต่นางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ครานี้นางจะพยายามทำทุกวิธีทางให้ได้อยู่กับเขา

นางฝรั่งหัวแดงนี่วอนซะแล้ว กล้าดียังไงมาว่าประเทศเกิดของฉันแบบนี้ โชติรสมองเขม่น “ถึงแม้ประเทศของฉันจะล้าหลัง แต่ฉันก็ได้ผู้ชายประเทศของเธอมาเป็นของฉันแล้ว เธอรีบกลับไปประเทศที่พัฒนาแล้วของเธอซะ เพราะเขาคงไม่กลับไปหาเธออีกแล้ว”

ค์ตอบ นางจึงออกจากเมืองหลวงเลือกบิดาผู้ให้กำเนิดของเจ้า ทว่าเมื่อนางกลับมาและได้ให้กำเนิดเจ้า นางก็ไม่เคยพูดถึงบิดาเจ้าอีกเลย นางบอกเพียงว่าให้เจ้าเป็นลูกของข้าก็พอแล้ว หากไม่จำเป็น ชาตินี้ทั้งชาติก็ห้ามเอ่ยถึงชาติกำเนิดที่แท้จริงของเจ้า แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถทำตามที่แม ่ของเจ้าบอกได้แล้ว”

เสียงนางเอ่ยแผ่วเบา ประหนึ่งปรารภกับตนเองแต่ความเจ็บแสบในคำพูดนั้น กลับลึกเกินกว่าภาษาจะบรรยายได้ “ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อช่วงชิงหากแต่กลับมา…เพื่อไถ่คืนสิ่งที่ข้าเคยปล่อยให้ถูกพรากไป”

หลวงตาเน้นย้ำกับกลิ่นแก้วเป็นพิเศษ “ดิฉันหรือคะหลวงตา” “สักวันมันจะพาโยมกลับไปยังบ้านเกิดที่จากมา เมื่อถึงเวลาอันควร” “เจ้าค่ะหลวงตา” ได้ยินอย่างนั้นกลิ่นแก้วยิ่งงงเข้าไปใหญ่ บ้านเกิดที่ว่านั่นคือบ้านเกิดของเธอหรือกลิ่นจันทร์กันแน่

กลับมาซบอกบ้านเกิด “กลับบ้านเรา เอาวิชาความรู้มาพัฒนาบ้านเรา” เสียงผู้ใหญ่ภพหรือพ่อสุดที่รักของฉันนั่นแหละ

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในสมองของเขา ราวกับปมวัยเด็กที่ย้อนเข้ามา จีนไม่เคยสนใจว่าน้องจะรู้สึกอย่างไร เขาเอาตัวเองเป็นใหญ่เพราะความเป็นพี่คนโต แม้แต่พี่รองเขาก็ยังเฉดหัวให้ออกจากบ้านได้ ความสะใจนั้นทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากการที่เขาได้กำจัดเสี้ยนหนามออกจากตระกูลไ ด้คนหนึ่ง และแน่นอนว่ามาเก๊าคือคนต่อไป… ในเมื่อเขาเลือกอะไรไม่ได้ ก็ขอเริ่มต้นใหม่ที่ประเทศไทยบ้านเกิดแม่ของเขา และหากวันไหนที่จิตใจของเขาดีขึ้นจะไม่มีทางกลับไปเหยียบที่ประเทศจีนอีกต่อไป!

นางทรุดกายลงคุกเข่า มือบางที่สั่นเทาหยิบกาชาดินเผาขึ้นรินน้ำชาชั้นเลิศลงในจอกสามจอก ควันหอมอ่อน ๆ ลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศที่เงียบเหงา “ท่านพ่อ... ท่านแม่... พี่ชาย... ข้ากลับมาหาพวกท่านแล้ว” คำพูดที่แผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเครือ ปลายจมูกของนางเริ่มแสบ กระบอกตาเอ่อ คลอด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นมาเนิ่นนาน ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาเตือนใจถึงความโง่เขลาที่นางไม่เชื่อฟังคำบิดาจนพาให้ตระกูลต้องพินาศ