Romans & histoires กลิ่นเอื้อง

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงบางอย่างก็ลอยโชยมาแตะจมูก มิใช่กลิ่นศพในสนามรบ มิใช่กลิ่นดินปืน แต่มันคือกลิ่นที่ชวนสะอิดสะเอียนยิ่งกว่า หลี่เฉิงหันขวับไปหาต้นตอ หลี่เยว่หน้าแดงก่ำ ยืนบิดตัวไปมา พร้อมกับสิ่งปฏิกูลสีเหลืองทองที่เริ่มไหลซึมออกมาจากขากางเกง

เคยเป็นกลิ่นที่ไป๋ลี่ถิงโปรดปรานและสูดดมด้วยความชื่นใจมาตลอดหลายปี บัดนี้เมื่อมันลอยมากระทบโสตประสาทรับกลิ่นของนาง มันกลับแปรสภาพกลายเป็นกลิ่นเหม็นฉุนกึกที่ชวนให้สะอิดสะเอียนอย่างรุนแรง กลิ่นนั้นเหม็นคาวและชวนคลื่นเหียนประดุจกลิ่นของปลาเน่าที่ถูกหมักทิ้งไว้ในถ ุงเท้าทหารที่ไม่ได้ซักมาสามเดือนเต็ม ผสมกับกลิ่นซากหนูตายที่ลอยอืดอยู่ในคูคลองหลังวัง

จากฟู้ดบล็อกเกอร์สายกินแหลก ตื่นมาอีกทีกลับกลายเป็น ‘พระชายาเอกผู้ถูกลืม’ ที่ถูกส่งไปอยู่เรือนร้างท้ายจวน แถมอาหารมื้อแรกยังมีเพียงข้าวต้มใสจนเห็นก้นชามกับผักดองไม่กี่ชิ้น หลินเสี่ยวเยว่ไม่สนหรอกว่าสามีจะเย็นชาเพียงใด ขอแค่อย่าให้หิวก็พอ เมื่อต้องเอาตัวรอด นางจึงจับของเหลือในครัวมาปรุงเป็นสารพัดเมนู ทั้งต้มแซ่บ ไก่ย่างหม่าล่า หมูกระทะ ชานมไข่มุก และหม้อไฟรสเด็ด ใครจะคิดว่า กลิ่นอาหารจากเรือนท้ายจวนจะลอยไปตก ‘เจิ้งอ๋อง’ แม่ทัพปีศาจผู้หวาดระแวงอาหารจนแทบไม่แตะต้องสิ่งใดมานานหลายปีเข้าอย่างจัง จากแอบปีนกำแพงมาขอกินหนึ่งคำ กลายเป็นส่งวัตถุดิบมาทุกวัน จากพระชายาผู้ถูกลืม กลายเป็นคนที่ท่านอ๋องตามหาในทุกมื้อ และเมื่อหัวใจเย็นชาของอ๋องปีศาจเริ่มถูกเยียวยาด้วยอาหารร้อนๆ กับรอยยิ้มของนาง สัญญาแลกเ

หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความลื่นไหลและเย็นสบายของผ้าไหมเนื้อดีที่ห่มคลุมร่างอยู่ กลิ่นหอมของกำยานชั้นเลิศที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและสูงศักดิ์ลอยอวลอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของโรงเตี๊ยมซอมซ่อ และไม่ใช่กลิ่นควันไฟป่าที่คุ้นเคยตลอดหนึ่ง เดือนที่ผ่านมา

คือกลิ่น กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นไอแดดอุ่นๆ และกลิ่นซิตรัสจางๆ ที่ลอยแตะจมูกทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า

้าได้ บรรยากาศกลับถูกดีไซน์ให้สลัวรางชวนลุ่มหลง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์ ทั้งกลิ่นเหล้าราคาแพง ควันพอดกลิ่นเบอร์รี่รสหวานละมุน และที่ร้ายกาจที่สุดคือน้ำหอมฟีโรโมนของสาวสวยระดับท็อปที่พยายามเบียดเสียดเรือนร่างเย้ายวนเข้ามาหาตัวตนอันไร้เทียมทานของเขา ​ทว่าบิ๊

กลิ่นน้ำมันหมูที่คั่วจนหอม กลิ่นเครื่องยาจีนที่กลมกล่อมและกลิ่นความสดใหม่ของเนื้อสัตว์ที่ไม่มีความคาวแม้แต่น้อย ผสมผสานกับไอพลังปราณจางๆ จากน้ำพุวิเศษ กลิ่นนี้แผ่กระจายออกไปตามสายลมพัดผ่านเข้าไปในรั้วกำแพงโรงงานทอผ้า พัดผ่านตลาดสด และกระจายไปทั่วท้องถนนจนผู้คนท ี่เดินผ่านไปมาถึงกับหยุดกะทันหัน ราวกับถูกมนต์สะกดตรึงเท้าไว้

โบตั๋นเบ้ปาก “อ่ะๆ มื้อนี้เราเลี้ยงก็ได้ แต่ไปรถตู้ของที่บ้านเราน่ะ นั่งรถภพที่ไร ได้กลิ่นแต่น้ำหอมสาวๆ” “ฮ่าๆ ก็ให้เราพาสาวๆ ไปกินข้าวบ้างสิ กินแต่กับเธอคนเดียวเบื่อแย่”

อันดารันตีหน้าเศร้า “กลิ่นของนายทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย” “กลิ่น?” เจียอีเป็นคนไม่มีกลิ่นตัวแม้ว่าจะเหงื่อโทรมกายมากแค่ไหนไม่ว่าจะเปลี่ยนน้ำยาปรับผ้านุ่มกี่สิบชนิดก็ไม่สามารถปิดบังกลิ่นกายของเขาได้เจียอีเรียกมันว่ากลิ่นบุรุษเพศมันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่สามารถลอกเลียนกันได้อันดาร ันถูไถจมูกเชิดรั้นนั้นซุกไซ้จนทำเอาขนลุกซู่ไปทั่วร่างกายน้องชายที่มักจะตื่นตัวเคารพธงชาติในทุกๆเช้าวันนี้ยิ่งแข็งปูดโปนเป็นพิเศษเมื่อถูกกระตุ้นแบบนี้

เจ้าแห่งทิศใต้ก้าวเข้าไป ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไร กลิ่นประหลาดนั้นก็ยิ่งทิ่มแทงจมูกรุนแรงขึ้นเท่านั้น เขาได้กลิ่นเหม็นเหมือนอุจจาระจาง ๆ กลิ่นนี้ปะปนอยู่กับขี้ผึ้งหอมในตำหนักอย่างชัดเจนจนผิดปกติ