Romans & histoires กลิ่นเอื้อง

แต่ในอากาศนอกจากกลิ่นศพที่เน่าเหม็นแล้ว ยังมีกลิ่นไหม้ของการเผาศพอีกด้วย สองกลิ่นผสมปนเปกัน ยิ่งกว่าคำว่าเหม็นเหม็นแค่ไหนก็ยิ่งกว่านั้น ทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้จนกินข้าวไม่ลง

เรออนเอ่ย “ฉันเหม็นขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมพูดถึงเรื่องกลิ่นของฉันกันจังเลยล่ะ”

ฉันรู้สึกได้ถึงลมเย็นที่ปะทะกับส่วนล่าง กางเกงในลายเสือดาวตัวนั้นถูกเขารูดลงไปกองอยู่ที่ข้อพับขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ “อ๊า...” “หืม... หอมจริงๆ!” บอสหลิวถึงกับหยิบกางเกงในลายเสือดาวตัวน้อยขึ้นมาจ่อที่จมูกแล้วสูดดมอย่างหลงใหล ท่าทางดูเคลิบเคลิ้มสุดขีด ก่อนจะยัดมันใส่ ลงในกระเป๋ากางเกงของตัวเองทันที

บรรยากาศในห้องอาหารนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอม ๆ ของชาและกลิ่นของอาหารพื้นเมือง มีเสียงของลูกค้าท่านอื่น ๆ ที่มาทานและพูดชมที่นี่แทบจะทุกโต๊ะ “อาหารที่นี่อร่อยจริงนะ แม้จะเคยกินอาหารพื้นเมืองเป็นครั้งแรก แต่ก็ถูกปากมากจริง ๆ ไอ้เจ้านี่เรียกว่าอะไรนะ”

“ฮื้อ” เหมือนมีบางอย่างมารบกวนการนอนของฉัน กลิ่นนี้มันเป็นกลิ่นตัวของดิน ฉันจำได้เพราะว่าสองสามวันที่ผ่านมาเราอยู่ด้วยกันตลอด

กลิ่นอับชื้นของเชื้อรา กลิ่นควันถ่านหินคุณภาพต่ำที่ใช้หุงต้ม และกลิ่นของเสียจากท่อระบายน้ำที่อุดตัน ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ซู่ชิงต้องยกมือขึ้นปิดจมูกให้อาอวี๋เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกสูดดมเชื้อโรคเข้าไปมากเกินไป สายตาของเธอสอดส่ายมองหาป้ายประกาศเล็กๆ ที่อาจเขียนด้วยลาย

หญิงสาวว่าพร้อมกับดึงมือคนขี้แกล้ง ให้ลุกขึ้นมาจากพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ปลอกหมอนเน่าๆ นั่น จะมีกลิ่นน้ำลายติดอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ น่าอายชะมัด

“เอ่อ ค่ะ เหม็นเหรอคะ” “เปล่า หอมดี กลิ่นอะไร” “กลิ่นดอกไม้ค่ะ ไม่เหม็นจริงๆ ใช่ไหมคะ”

กลิ่นนั้นช่างทรงพลังและเย้ายวนใจ มันไม่ได้อบอวลอยู่แค่บริเวณใต้ต้นไทรแต่กลับล่องลอยไปกับสายลมยามเย็น แผ่กระจายไปทั่วทั้งบริเวณที่ดินรกร้างริมบึงบัวนั้นอย่างรวดเร็ว ทั้งกลิ่นหอมหวานของเนื้อย่างเกรียม ๆ กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนได้ที่ซึ่งหลินเทลงไปในร่องรอบ ๆ ณ ส่วนลึกของที่ดินผืนนั้น ท่ามกลางพงหญ้ารกชัฏและสุสานเก่าที่ถูกลืมเลือน

“เจ้าจะไปรู้อะไร นางสุขภาพร่างกายมิค่อยดีใช่หรือไม่ ในเรือนจึงมีกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้สะอิดสะเอียนลอยฟุ้งไปทั่ว มันคือกลิ่นประหลาดที่โชยออกมาจากตัวนาง ช่างเหม็นจนทนมิได้จริง ๆ” “สิ่งใดเหม็นจนทนมิได้อย่างนั้นหรือ?” สุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง