การกลั่นแกล้งในโรงเรียน Novels & Stories

"แล้วสอบชิงทุนให้ตัวเองเสี่ยงทำไม" อันนี้ก็คงหมายถึงเรื่องการกลั่นแกล้งในมหาวิทยาลัย "บ้านไม่ได้ลำบากก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีเงินจ่ายค่าเทอมมากขนาดนั้น ปีละเท่าไรเธอก็รู้"

งพิง เด็กสาวต้องพยายามจัดการความรู้สึกและยืนหยัดด้วยตนเองให้ได้ และในเวลานั้นเองที่โรงเรียนวาดฝันมักถูกเด็กชายคนหนึ่งคอยเอาแต่กลั่นแกล้งเธอไม่เว้นแต่ละวัน เขามักจะชอบเข้ามาใกล้ชิดเธอ ซ้ำยังคอยพูดจาเอ่ยแซวอย่างไม่หยุดปาก บ้างก็เดินเข้ามาชนเธอด้วยความตั้งใจ ท ำให้เธอแทบจะหกล้มลงกับพื้นหลายต่อหลายที

ตามสเต็ปของโรงเรียน พอแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียนตามที่อาจารย์แนะนำ เพื่อน ๆ ก็เข้าหาและถามไถ่กันเป็นเรื่องปกติ เธอก็คุยบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ตามสไตล์คนไม่ชอบสุงสิงกับใคร แต่ดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มนึงที่ชอบมองเธอด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์ และตามความคาดเดา พวกนั้นคงเป็นหัวโจก ของห้อง ซึ่งมีทุกโรงเรียนและชั้นเรียนแหละ ไม่ว่าจะที่ไหนมักจะมีคนก่อตั้งตัวเองเป็นกลุ่ม ๆ และทำตัวกร่าง รังแกคนอื่น พูดจาแย่ ๆ ใส่คนอื่น เพื่อให้ตัวเองดูสูงส่งขึ้นมา

ประโยคนี้กลายเป็นปมของปันปัน และที่แย่ที่สุดคือเขาไม่ได้เพียงปฏิเสธเธออย่างเดียว แต่ทุกครั้งที่เจอหน้า อีกฝ่ายมักจะพูดจาเสียดสี กลั่นแกล้งจนเป็นที่น่าขบขันของทั้งโรงเรียน และที่มันบ้ากว่านั้น คือทุกคนก็พร้อมใจทำเหมือนเธอเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง ‘มึงดูยัยเด็กหน้าไม่อายสิวะ มาบอกชอบกูแต่ไม่ดูหน้าตัวเองเลย’

ในฐานะคนที่โดนกลั่นแกล้งในโรงเรียนมานานหลายปีแล้ว สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเธอแล้วกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะช่วงเวลาเลิกเรียน เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการกลั่นแกล้ง ดังนั้น เธอจึงโดนขังในตรอกและถูกทำให้อับอายอีกครั้ง พฤติกรรมที่เลวร้ายข องเด็ก บางครั้งรุนแรงกว่าผู้ใหญ่เสียอีก

แต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอ เธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโด นรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่องของเธอ

การกลั่นแกล้งของมุลิเริ่มต้นขึ้น เป็นการเตือนตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าอย่าริทำตัวเด่นจนผัวชาวบ้านสนใจมากกว่าเมียตัวเอง จนกระทั่งเด็กผู้หญิงคนนั้นลาออกจากโรงเรียนในที่สุดเพราะทนการบูลลี่ของเธอไม่ไหว โดยที่ยัยนั่นไม่แม้แต่จะฟ้องพ่อแม่เพราะคำขู่ของเธอว่าถ้าหลุดปากออกไป จะทำให้ ชีวิตยัยนั่นไม่มีความสุขอีกชั่วชีวิต ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นคนดีจริงๆ แต่แม้ว่าอดีตนั้นจะเป็นเรื่องที่เธอทำผิดก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงหน้ายัยนั่นขึ้นมาทีไร เธอกลับไม่รู้สึกผิดที่รังแกเธอไปด้วยเหตุผลไร้สาระนั่นเลยสักนิด

"มึงรู้ไหม วันที่กูไปดูกล้องวงจรปิด ที่โรงเรียน กูต้องเห็นอะไรบ้าง กูนั่งอ่านไดอารี่ของน้องตัวเอง แล้วรู้สึกอย่างไงบ้าง! " "ฮึก! ฮึก!" "กูต้องเห็นน้องชายตัวเองถูกแกล้งทุกวัน ถูกกระทืบ ถูกตี ถูกใช้ให้กราบตีนไอ้พวกเวรนั่น ถูกเขียนเต็มเสื้อผ้า ถูกประจานว่าเป็นผู้ชายขายตั ว และ สุดท้าย ก็ถูกคนรักอย่างมึง หักหลัง จนต้องมานอนเป็นผักอยู่แบบเนี่ย แบบเนี่ย! มึงเห็นไหม"

เมื่อเธอเข้าโรงเรียนครั้งแรก เธอดูไม่สะดุดตาเป็นพิเศษ ภายในไม่กี่วัน คนพาลในโรงเรียนก็เริ่มสร้างปัญหาให้เธอ เธอถูกกันไม่ให้ออกจากห้องน้ำระหว่างชั้นเรียน และการแกล้งทุกรูปแบบก็เล่นงานเธอ คุณปู่ไม่ต้องการให้เธอใช้ประโยชน์จากเบื้องหลังของครอบครัวกลั่นแกล้งผู้อื่น แ ละต้องการให้เธอสามารถที่จะจัดการกับคนพาลด้วยตัวเอง

แน่นอนว่าการกลั่นแกล้งนักเรียนที่ดีและซื่อสัตย์เหล่านั้นก็มีความสำคัญเช่นกัน แต่โรงเรียนยังไม่จบ และเขาไม่สามารถตัดผมได้ ดังนั้นหลินโจวจึงทำได้แค่ผลักผมลงเท่านั้น