Novelas y relatos de การกลั่นแกล้งในโรงเรียน

5 เป็นเด็กเกเรชอบกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นประจำ "เอมไปทำอะไรให้ ทำไมต้องแกล้งเอม" "ไม่ได้ทำ แต่แกล้งเธอแล้วสนุกดี ยัยขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโปร่งไปฟ้องครู"

แน่นอนว่าการกลั่นแกล้งนักเรียนที่ดีและซื่อสัตย์เหล่านั้นก็มีความสำคัญเช่นกัน แต่โรงเรียนยังไม่จบ และเขาไม่สามารถตัดผมได้ ดังนั้นหลินโจวจึงทำได้แค่ผลักผมลงเท่านั้น

แล้วมันก็จบจริงๆ การกลั่นแกล้งในโรงเรียนทำให้เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ปกป้องต้องทนทุกข์ทรมาน กลายเป็นปมฝังใจ ปล่อยวางไม่ได้ แม้อีกฝ่ายจะตายไปแล้วก็ไม่คิดจะให้อภัย ยังคงเกลียดซ้ำๆ ในทุกครั้งที่นึกถึงภาพในอดีตที่ถูกทำร้าย “คุณริน.. เป็นลูกสาวที่เหมือนแม่มากๆ เลยนะคะ ไม่ว่า จะหน้าตา หรือนิสัยใจคอ เพราะเธอเป็นคนประเภทที่ทำได้ทุกอย่าง... ขอแค่ตัวเองมีความสุข แต่ไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกเจ็บปวด และทุกข์ทรมานกับการกระทำนั้นมากแค่ไหน... ฮึก...”

“มันก็หมายความว่าเด็กทุกคนไม่ใช่ว่าจะต้องเล่นสนุกสนาน ซุกซนด้วยวิธีห่ามเช่นนี้ ลูกศิษย์ของท่านอาจจะเติบโตมาในสังคมต่ำทรามที่มองว่าการกลั่นแกล้งรังแกผู้อื่นเป็นเรื่องปกติสุข แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนฝังรากลึกในจิตใจของคนผู้นั้น มันจะเป็นสิ่งที่ติดในใจของเขาตลอดไปแล

ประโยคนี้กลายเป็นปมของปันปัน และที่แย่ที่สุดคือเขาไม่ได้เพียงปฏิเสธเธออย่างเดียว แต่ทุกครั้งที่เจอหน้า อีกฝ่ายมักจะพูดจาเสียดสี กลั่นแกล้งจนเป็นที่น่าขบขันของทั้งโรงเรียน และที่มันบ้ากว่านั้น คือทุกคนก็พร้อมใจทำเหมือนเธอเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง ‘มึงดูยัยเด็กหน้าไม่อายสิวะ มาบอกชอบกูแต่ไม่ดูหน้าตัวเองเลย’

ฝู่หยาฮุ่ยด่ากราด “ในฐานะอาจารย์ ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะว่าการกลั่นแกล้งรังแกคนอื่นไม่ได้แค่ผิดกฎมหาลัย แต่ยังเป็นอาชญากรรมด้วย ฉันสามารถแจ้งฝ่ายปกครองได้เดี๋ยวนี้เลย! ถ้ายังอยากเรียนจบแบบดี ๆ ก็หัดสำรวมตัวเองหน่อย!” สายตาของซูย่างเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่พร้อมจะทิ ่มแทงเธอ

แต่เด็กชายซึ่งเป็นกำพร้า ต่อให้ได้เรียนในโรงเรียนที่มีค่าเทอมราคาแพงแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเด็กร้ายกาจที่ชอบกลั่นแกล้งผู้อ่อนแอกว่า และแน่นอนว่าแผ่นดินผอมกะหร่องถูกนักเรียนเกเรหัวโจกกลั่นแกล้งเสมอ เธอหงุดหงิดทุกครั้งที่เด็กนี่ชอบทำตัวหงอ ๆ ไม่สู้คน ปล่อยให้ตัวเองโด นรังแกตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงต้องคอยกางปีกปกป้องลูกเป็ดไม่ได้เรื่องของเธอ

เมลแค่นยิ้มเย็น “สภานักเรียนก็พวกของมัน ครูบางส่วนก็คอยเลียแข้งเลียขาพวกมันอยู่ ของแค่นี้ทำอะไรพวกขุนนางปลอมเปลือกพวกนั้นไม่ได้หรอก” “พูดเป็นเล่นไปยัยเมล เรื่องใหญ่ขนาดนี้โรงเรียนจะกล้าปัดตกเหรอ?”

จากนั้นอีก1ปีที่ผมต้องทนอยู่ในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยสายตาดูถูดเหยียมหยามทั้งยังโดนรังแกแบบเดิมซ้ำๆแต่ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่มีใครสักคนเลยจริงๆ. ผมวิ่งหนีพวกเด็กเกเรที่แกล้งเป็นประจำจนต้องมาซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำโรงเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสา บเหม็นชวนอ้วกแต่ผมต้องทน ทนต่อไปเรื่อยๆจนนานเข้าๆก็เริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออกผมเลยตัดสินใจเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ

"มึงรู้ไหม วันที่กูไปดูกล้องวงจรปิด ที่โรงเรียน กูต้องเห็นอะไรบ้าง กูนั่งอ่านไดอารี่ของน้องตัวเอง แล้วรู้สึกอย่างไงบ้าง! " "ฮึก! ฮึก!" "กูต้องเห็นน้องชายตัวเองถูกแกล้งทุกวัน ถูกกระทืบ ถูกตี ถูกใช้ให้กราบตีนไอ้พวกเวรนั่น ถูกเขียนเต็มเสื้อผ้า ถูกประจานว่าเป็นผู้ชายขายตั ว และ สุดท้าย ก็ถูกคนรักอย่างมึง หักหลัง จนต้องมานอนเป็นผักอยู่แบบเนี่ย แบบเนี่ย! มึงเห็นไหม"