روايات وقصص ضمن การกลั่นแกล้งในโรงเรียน

ฝู่หยาฮุ่ยด่ากราด “ในฐานะอาจารย์ ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะว่าการกลั่นแกล้งรังแกคนอื่นไม่ได้แค่ผิดกฎมหาลัย แต่ยังเป็นอาชญากรรมด้วย ฉันสามารถแจ้งฝ่ายปกครองได้เดี๋ยวนี้เลย! ถ้ายังอยากเรียนจบแบบดี ๆ ก็หัดสำรวมตัวเองหน่อย!” สายตาของซูย่างเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่พร้อมจะทิ ่มแทงเธอ

จางเซี่ยโยวกล่าวแก้ต่างออกมา “เหลวไหล...อี้หว่านเป็นสาวใช้ในจวนจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงชายารองกลับคิดจะกลั่นแกล้งสาวใช้ตัวเล็กๆ ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”

5 เป็นเด็กเกเรชอบกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นประจำ "เอมไปทำอะไรให้ ทำไมต้องแกล้งเอม" "ไม่ได้ทำ แต่แกล้งเธอแล้วสนุกดี ยัยขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโปร่งไปฟ้องครู"

ผู้อำนวยการโรงเรียนบอกด้วยรอยยิ้ม “และไม่ควรกลั่นแกล้งเด็กนักเรียนคนอื่นด้วยค่ะ” อรองค์เสริม “โอ้ แน่นอน ใช่ไหมนิรชา เธอจะไม่แกล้งเพื่อนหรือนักเรียนคนอื่นอีก!” ผู้อำนวยการโรงเรียนหันไปเอ่ยเสียงดุดันกับน้อยหน่าที่เอาแต่ก้มหน้างุด ฝ่ายพ่อแม่ก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ทุกคน คงไม่พอ ใจ เพราะนี่เหมือนเป็นครั้งแรกที่ถูกเชิญมาโรงเรียนเพื่อรับทราบว่าลูกสาวตัวเองเป็นฝ่ายก่อเรื่อง

นั้นเธออยากจะร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ เพราะว่าที่นี่คือโรงเรียน เลยทำให้คนที่อดทนเก่งอย่างเธอจำต้องอดทนต่อไปจนกว่าจะถึงเวลาเลิกเรียน และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกกลุ่มของกอหญ้ากลั่นแกล้ง หากแต่เธอโดนแกล้งมาโดยตลอดตั้งแต่ขึ้นชั้นมัธยมและได้อยู่ห้องเด็กหัวกะทิ ไม

จางเชาเองก็กลัวจนฉี่ราด สีหน้าซีดเผือด ถอยหลังติดต่อกันหลายก้าว! พวกเขากลั่นแกล้งเพื่อนนักเรียนมาหลายปี บีบจนหลายคนลาออก กระทั่งมีบางคนกระโดดตึกตาย ทว่าไม่เคยมีใครกล้าทำกับพวกเขาแบบนี้

แต่การกระทำบ้าคลั่งของเข่ออี๋แพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว ในฐานะพี่ชายของเข่ออี๋ เถียนเส้าไป๋ก็ต้องโดดเดี่ยว และถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน เถียนเส้าไป๋ถูกกลั่นแกล้งจนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ผลการเรียนตกฮวบฮาบ ถูกครูเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากผลการเรียนของเขาไม่สามารถกลับมาดีขึ้นก็ จะถูกไล่ออก

จะดีกว่าหรือแย่กว่าที่นี่ไหม ไหนจะเรื่องเรียนของตัวเองอีกที่ตอนนี้ก็อยู่ปี2แล้ว จะให้ย้ายไปตอนนี้มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นแน่ เพราะฉะนั้นฉันถึงได้กัดฟันทน ทำเหมือนว่าตัวเองเข้มแข็งและไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง แต่ตอนนี้ความพยายามของฉันมันลดฮวบลงไปมาก เมื่อโดนร็อคแก้แค้นด้วย วิธีกลั่นแกล้งจนฉันไม่ได้งานแบบนี้

พลับพลึงไม่กล้าฟ้องครูเพราะกลัวโดนพวกของทิดรุมแกล้งเอาอีกในตอนเย็น “ถ้าใครแกล้งให้บอกครูนะ” ครูศรีสุภางค์รีบบอกเด็กน้อยเพราะรู้ว่าโดนแกล้งบ่อยๆ “ค่ะ” พลับพลึงรับคำเสียงเบา รีบปาดน้ำตาทิ้ง

หลังจากนั้นเธอก็ต้องคอยระมัดระวังตัวและใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงต่อหน้าจี้ซินหนิงมาโดยตลอด จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์กลั่นแกล้งในโรงเรียนครั้งนั้น… เสียงก่นด่าของหลินม่านดังขึ้นอีกครั้ง ฉุดดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ปัจจุบัน