การกลั่นแกล้งในโรงเรียน Novels & Stories

ผู้อำนวยการโรงเรียนบอกด้วยรอยยิ้ม “และไม่ควรกลั่นแกล้งเด็กนักเรียนคนอื่นด้วยค่ะ” อรองค์เสริม “โอ้ แน่นอน ใช่ไหมนิรชา เธอจะไม่แกล้งเพื่อนหรือนักเรียนคนอื่นอีก!” ผู้อำนวยการโรงเรียนหันไปเอ่ยเสียงดุดันกับน้อยหน่าที่เอาแต่ก้มหน้างุด ฝ่ายพ่อแม่ก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ทุกคน คงไม่พอ ใจ เพราะนี่เหมือนเป็นครั้งแรกที่ถูกเชิญมาโรงเรียนเพื่อรับทราบว่าลูกสาวตัวเองเป็นฝ่ายก่อเรื่อง

วันนี้แก้มใสไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะกฤษฎิ์ให้เกริกพลทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้แก้มใสแล้ว ลูกสาวตัวน้อยดีใจยกใหญ่ที่ได้หยุดเพราะเธอก็ไม่อยากไปเจอเพื่อนที่โรงเรียนเหมือนกัน เพื่อนบางคนก็ชอบแกล้งเธอมากกว่าเล่นกับเธอส่วนกฤษฎิ์ก็บอกเหตุผลที่ย้ายโรงเรียนของลูกให้ที่รักฟ ังซึ่งที่รักก็เข้าใจและให้ผู้เป็นพ่อเป็นคนจัดการทั้งหมด “ที่ผ่านมาลูกบอกไหมว่าโดนแกล้งที่โรงเรียน” กฤษฎิ์ถามที่รักที่กำลังหยิบผลไม้เข้าปากวันนี้อาจารย์ยกคลาสเธอเลยหยุดพักอยู่ที่บ้านส่วนพ่อของลูกก็เนียนหยุดไม่ไปทำงานเช่นกันโดยอ้างเหตุผลว่าอยากอยู่กับลูกกับเมีย

การกลั่นแกล้งของมุลิเริ่มต้นขึ้น เป็นการเตือนตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าอย่าริทำตัวเด่นจนผัวชาวบ้านสนใจมากกว่าเมียตัวเอง จนกระทั่งเด็กผู้หญิงคนนั้นลาออกจากโรงเรียนในที่สุดเพราะทนการบูลลี่ของเธอไม่ไหว โดยที่ยัยนั่นไม่แม้แต่จะฟ้องพ่อแม่เพราะคำขู่ของเธอว่าถ้าหลุดปากออกไป จะทำให้ ชีวิตยัยนั่นไม่มีความสุขอีกชั่วชีวิต ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นคนดีจริงๆ แต่แม้ว่าอดีตนั้นจะเป็นเรื่องที่เธอทำผิดก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงหน้ายัยนั่นขึ้นมาทีไร เธอกลับไม่รู้สึกผิดที่รังแกเธอไปด้วยเหตุผลไร้สาระนั่นเลยสักนิด

เค้นเสียงแข็ง ขณะที่ฉันกำลังหาข้อแก้ตัวคุณองศาก็ถอนหายใจดึงถ้วยข้าวต้มมาวางไว้ตรงหน้าตัวเองและนั่งกินข้างๆ ฉัน “แพรขอถามอะไรคุณองศาสักหน่อยได้ไหมคะ?” “ว่ามาสิ” “คุณองศาสมัยเรียนเคยกลั่นแกล้งใครบ้างหรือเปล่าคะ” คำถามของฉันทำให้คุณองศาชะงักช้อนที่ตักข้าวต้มเข้าปาก ใบหน้าหล่อเหลาตวัดสายตามามองฉัน “แพรเคยโดนแกล้งบ่อยๆ จนไม่อยากไปโรงเรียน แพรเลยอยากถามว่า...”

งพิง เด็กสาวต้องพยายามจัดการความรู้สึกและยืนหยัดด้วยตนเองให้ได้ และในเวลานั้นเองที่โรงเรียนวาดฝันมักถูกเด็กชายคนหนึ่งคอยเอาแต่กลั่นแกล้งเธอไม่เว้นแต่ละวัน เขามักจะชอบเข้ามาใกล้ชิดเธอ ซ้ำยังคอยพูดจาเอ่ยแซวอย่างไม่หยุดปาก บ้างก็เดินเข้ามาชนเธอด้วยความตั้งใจ ท ำให้เธอแทบจะหกล้มลงกับพื้นหลายต่อหลายที

ตามสเต็ปของโรงเรียน พอแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียนตามที่อาจารย์แนะนำ เพื่อน ๆ ก็เข้าหาและถามไถ่กันเป็นเรื่องปกติ เธอก็คุยบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ตามสไตล์คนไม่ชอบสุงสิงกับใคร แต่ดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มนึงที่ชอบมองเธอด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์ และตามความคาดเดา พวกนั้นคงเป็นหัวโจก ของห้อง ซึ่งมีทุกโรงเรียนและชั้นเรียนแหละ ไม่ว่าจะที่ไหนมักจะมีคนก่อตั้งตัวเองเป็นกลุ่ม ๆ และทำตัวกร่าง รังแกคนอื่น พูดจาแย่ ๆ ใส่คนอื่น เพื่อให้ตัวเองดูสูงส่งขึ้นมา

จางเชาเองก็กลัวจนฉี่ราด สีหน้าซีดเผือด ถอยหลังติดต่อกันหลายก้าว! พวกเขากลั่นแกล้งเพื่อนนักเรียนมาหลายปี บีบจนหลายคนลาออก กระทั่งมีบางคนกระโดดตึกตาย ทว่าไม่เคยมีใครกล้าทำกับพวกเขาแบบนี้

ฉินเสี่ยวหรานพยักหน้าบอกลาพ่อแม่เล็กน้อยก่อนเดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมน้องสาว คนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานนายทหาร แต่ละคนจึงไม่มีความเกรงกลัวกัน ต่างจากในอำเภอ ที่พอรู้ว่าสองพี่น้องเป็นลูกของทหาร จากที่เคยกลั่นแกล้งก็หนีหาย รู้สึกถึงสายตาที่มองมาและเสียงนินทา แต่ไม่ได้ทำให้ ฉินเสี่ยวหรานหวาดกลัว หากให้นับกันตามจริง เธอมีชีวิตมาสามสิบกว่าปีแล้ว เรียนตั้งแต่ห้าปีจนกระทั่งได้มาที่นี่ การกลั่นแกล้งในโรงเรียนเกิดขึ้นได้ตลอด ถึงไม่ปกติแต่คนที่โดนก็มองว่าคุ้นชินไปแล้ว หลังจากเข้าโรงเรียนก็พาน้องสาวไปส่งที่ห้องเรียนก่อนจะไปห้องของตนเอง

็กผู้ชายพากันรุมแกล้งเธออยู่ 12ปีก่อนปัจจุบัน โรงเรียน เอกชนชื่อดัง 16:30น. “ฮืฮๆๆๆๆ”เด็กสาววัยสิบสองปีร่างอ้วนท้วมที่กำลังนั่งขดตัวกอดเข่าร้องไห้อยู่ท่ามกลางเด็กผู้ชายโรงเรียนเดียวกันจำนวนห้าคนที่พากันเอาทั้งไข่ไก่ทั้งแป้งฝุ่นทั้งอาหารบูดๆจากถังขยะเขวี้ยงใส่ร่า งของเธออย่างน่าสงสาร เธอคิดในใจแค่เธอไม่สวยแค่เธออ้วนพวกเขาถึงได้พากันรังเกียจเธอถึงขนาดนี้เลยเหรอ นี่ไม่ใช่การแกล้งกันครั้งแรกแต่มันนับครั้งไม่ถ้วนแล้วสำหรับเด็กอ้วนแบบเธอที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้

"เคยได้ยินเรื่องกลั่นแกล้งในโรงเรียนหรือเปล่า ฉันอยากรู้ว่าคนพวกนี้เป็นคนร้ายไหม" ปิงปิงไม่ได้บอกเรื่องจริงทั้งหมด แต่เรื่องกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนมันมีอยู่จริง และพวกเธอก็เคยเห็นมาแล้วด้วย "เคยสิ ก็ฉันกับเธอไงที่ไปแกล้งคนอื่น"