การกลั่นแกล้งในโรงเรียน Novels & Stories

ผู้อำนวยการโรงเรียนบอกด้วยรอยยิ้ม “และไม่ควรกลั่นแกล้งเด็กนักเรียนคนอื่นด้วยค่ะ” อรองค์เสริม “โอ้ แน่นอน ใช่ไหมนิรชา เธอจะไม่แกล้งเพื่อนหรือนักเรียนคนอื่นอีก!” ผู้อำนวยการโรงเรียนหันไปเอ่ยเสียงดุดันกับน้อยหน่าที่เอาแต่ก้มหน้างุด ฝ่ายพ่อแม่ก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ทุกคน คงไม่พอ ใจ เพราะนี่เหมือนเป็นครั้งแรกที่ถูกเชิญมาโรงเรียนเพื่อรับทราบว่าลูกสาวตัวเองเป็นฝ่ายก่อเรื่อง

็กผู้ชายพากันรุมแกล้งเธออยู่ 12ปีก่อนปัจจุบัน โรงเรียน เอกชนชื่อดัง 16:30น. “ฮืฮๆๆๆๆ”เด็กสาววัยสิบสองปีร่างอ้วนท้วมที่กำลังนั่งขดตัวกอดเข่าร้องไห้อยู่ท่ามกลางเด็กผู้ชายโรงเรียนเดียวกันจำนวนห้าคนที่พากันเอาทั้งไข่ไก่ทั้งแป้งฝุ่นทั้งอาหารบูดๆจากถังขยะเขวี้ยงใส่ร่า งของเธออย่างน่าสงสาร เธอคิดในใจแค่เธอไม่สวยแค่เธออ้วนพวกเขาถึงได้พากันรังเกียจเธอถึงขนาดนี้เลยเหรอ นี่ไม่ใช่การแกล้งกันครั้งแรกแต่มันนับครั้งไม่ถ้วนแล้วสำหรับเด็กอ้วนแบบเธอที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้

วันนี้แก้มใสไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะกฤษฎิ์ให้เกริกพลทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้แก้มใสแล้ว ลูกสาวตัวน้อยดีใจยกใหญ่ที่ได้หยุดเพราะเธอก็ไม่อยากไปเจอเพื่อนที่โรงเรียนเหมือนกัน เพื่อนบางคนก็ชอบแกล้งเธอมากกว่าเล่นกับเธอส่วนกฤษฎิ์ก็บอกเหตุผลที่ย้ายโรงเรียนของลูกให้ที่รักฟ ังซึ่งที่รักก็เข้าใจและให้ผู้เป็นพ่อเป็นคนจัดการทั้งหมด “ที่ผ่านมาลูกบอกไหมว่าโดนแกล้งที่โรงเรียน” กฤษฎิ์ถามที่รักที่กำลังหยิบผลไม้เข้าปากวันนี้อาจารย์ยกคลาสเธอเลยหยุดพักอยู่ที่บ้านส่วนพ่อของลูกก็เนียนหยุดไม่ไปทำงานเช่นกันโดยอ้างเหตุผลว่าอยากอยู่กับลูกกับเมีย

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งคู่เคยเป็นมิตรต่อกันอย่างมากในอดีต จนถึงจุดที่มาร์เวนมักจะปกป้องราเคลอยู่เสมอเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอถูกรังแกในโรงเรียน การกลั้นแกล้งที่เลวร้ายที่สุดที่ราเคลเคยได้รับเกิดขึ้นเมื่อพวกเขาอยู่ในชั้นปีที่สี่ของพวกเขา ตอนนั้นราเคลถูกขวางทางเดินไว้โดยนั กเรียนที่มีอายุมากกว่าสองสามคน

กลิ่นที่หมายถึงต้นเหตุทั้งหมดมันคือฉัน "ไม่รู้เลย แต่ก่อนหน้านี้ใครที่มีปัญหากับพี่เธียคือไม่รอด โดนแกล้งสารพัดจนอยู่ไม่ได้ รอดูนะพรุ่งนี้ยัยบี๋คงได้ย้ายโรงเรียน" นี่มันโรงเรียนหรือถิ่นมาเฟีย ต้องทำกันขนาดนั้นเลยเหรอแล้วครูฝ่ายปกครองที่ด่าฉันเมื่อวานทำอะไรไม่ได้เลยหรือไ ง

"เจย์เดน วีไม่เป็นไร กลับไปหากลุ่มนายเถอะ" "ไม่อะ โคตรไร้สาระเลย" เขาปฏิเสธ แล้วจูงแขนเธอให้เดินต่อ เด็กสาวเพิ่งเข้าใจว่าการกลั่นแกล้งในโรงเรียนต่างประเทศเป็นอย่างไร เมื่อการเหยียดที่หน้าโรงเรียนเมื่อเช้า ดูเหมือนจะลุกลามและแผ่วงกว้างมาถึงคนอื่นๆ ภายในห้อง

แล้วมันก็จบจริงๆ การกลั่นแกล้งในโรงเรียนทำให้เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ปกป้องต้องทนทุกข์ทรมาน กลายเป็นปมฝังใจ ปล่อยวางไม่ได้ แม้อีกฝ่ายจะตายไปแล้วก็ไม่คิดจะให้อภัย ยังคงเกลียดซ้ำๆ ในทุกครั้งที่นึกถึงภาพในอดีตที่ถูกทำร้าย “คุณริน.. เป็นลูกสาวที่เหมือนแม่มากๆ เลยนะคะ ไม่ว่า จะหน้าตา หรือนิสัยใจคอ เพราะเธอเป็นคนประเภทที่ทำได้ทุกอย่าง... ขอแค่ตัวเองมีความสุข แต่ไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกเจ็บปวด และทุกข์ทรมานกับการกระทำนั้นมากแค่ไหน... ฮึก...”

ลองคำนวณเวลาดู ซ่งลู่เจ๋อเริ่มแกล้งทำเป็นถูกรังแก หลังจากหลิวเข่อเข่อย้ายมาโรงเรียนมัธยมนี้ได้หนึ่งสัปดาห์พอดี มีคนหัวเราะด่าว่า “นายร้ายไม่เบาเลยนะ เด็กสาวหน้าใหม่เพิ่งย้ายมา นายก็เล็งซะแล้ว?”

แล้ว แต่ไม่คิดว่าที่โรงเรียนใหม่กลับสาหัสหนักกว่าที่โรงเรียนเก่าอีก มีครั้งหนึ่งที่ขวัญข้าวไม่สามารถทนต่อการกลั่นแกล้งได้เลยโต้ตอบกลับ พอเรื่องไปถึงผู้ปกครองเธอก็ถูกผู้เป็นแม่ตำหนิซ้ำทั้งที่พวกเพื่อนร่วมห้องเป็นคนหาเรื่องก่อน มาลัยเองที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงไม่อยากมีปั

ถ้าจะพูดถึงวิธีแก้ปัญหาก็ต้องพูดถึงสถานการณ์ที่ฉันเผชิญก่อน หลังจากตอนนั้น อย่างที่บอกว่าความเกลียดชังเกือบทั้งหมดของนักเรียนในโรงเรียนต่างก็มาลงที่ฉัน นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ฉันถูกกลั่นแกล้งจากเจ้าพวกนั้นเป็นประจำ แน่นอนว่ารวมถึงเสือด้วย