การกลั่นแกล้งในโรงเรียน Novels & Stories

คันแปะสติกเกอร์สัญลักษณ์ของชมรมช่างยนต์และช่างกล กลุ่มนักศึกษาชายในชุดหมีและเสื้อช็อปเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ เสียงหัวเราะลั่น เสียงตะโกนแซวกันอย่างคึกคะนอง รวมกับเสียงเครื่องมือช่างที่ดังมาจากอาคารปฏิบัติการ... ทุกอย่างรอบตัวมันช่างแตกต่างจากโรงเรียนมัธยมปลายในฝันของ เธอโดยสิ้นเชิง

มื้อค่ำวันนั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานอาหารกันอย่างมีความสุข เสียงพูดคุยของต้นกล้าที่เล่าเรื่องที่โรงเรียนทำให้โต๊ะอาหารไม่เงียบเหงา "พ่อครับ ที่โรงเรียนมีเพื่อนคนหนึ่งชอบแกล้งเพื่อนผู้หญิงครับ ผมควรทำยังไงดี?" ต้นกล้าถา มขึ้นกะทันหัน

ทางตำรวจยังได้ออกประกาศชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์กลั่นแกล้งในโรงเรียนที่ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมในท้องถิ่นด้วยว่า เจี่ยนจือต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย ส่วนคลิปวิดีโอในห้องน้ำที่ถูกตัดต่อไปก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงการที่เจี่ยนจือลุกขึ้นสู้กลับในสถานการณ์ที่จนมุมเท่าน ั้น ส่วนผู้ที่มีส่วนร่วมในการปล่อยข่าวลือและผู้ที่ลงมือกลั่นแกล้งผู้อื่นจริง ๆ เนื่องจากการกระทำของพวกเขาส่งผลกระทบเป็นวงกว้างและมีลักษณะร้ายแรง ทุกคนจึงต้องรอรับการดำเนินการตามกระบวนการที่เกี่ยวข้อง เรื่องราวทั้งหมดจึงจบลงเพียงเท่านี้ชั่วคราว

รั่วซียิ้มทุกครั้งที่เห็นลูกสาวเดินร้องไห้ไปด้วย หอบกระเป๋านักเรียนไปด้วย และต้องเดินนำหน้าพี่ชายไปขึ้นรถก่อนทุกครั้ง "ที่โรงเรียนมีคนแกล้งหรือเปล่า คอยถามคอยดูด้วยนะ" ตอนเด็กโดนแกล้งบ่อยจนกลัว กว่าจะหายก็ใช้เวลาตั้งนาน

แยมกล่าวถามกลับด้วยความอยากรู้ว่าเด็กสาวคิดอะไร "เพราะว่า.. ตอนอยู่โรงเรียน หนูชอบโดนเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งแกล้งบ่อย แต่อยู่มาวันหนึ่งเขามาขอคบเป็นแฟน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาก่อกวนหนูไม่เลิก และเพื่อนระดับชั้นที่รู้จักมักจะแซวพวกเราเป็นประจำน่ะ" แพนด้ากล่าวอธิบายท ำให้แยมต้องยิ้มหวาน หวนคิดถึงอดีตของตัวเองอีกครั้ง * โรงเรียน ××× *

เฟยเทียนกำชับเรื่องนี้ เพราะการไปเรียนอาจเจอคนมากหน้าหลายตา อาจมีบ้างที่เด็กจะไม่ถูกกัน ถึงแม้จะอยู่โรงเรียนที่มีคุณภาพ ก็ไม่มีอะไรที่สามารถการันตีได้ว่าจะไม่มีเหตุการณ์การทะเลาะวิวาทหรือการกลั่นแกล้งเกิดขึ้น "เข้าใจค่ะ" เล่อเล่อส่งยิ้มหวานไปให้ พร้อมทั้งก้าวขึ้นรถตู้เพื่อที่จะได ้ไปโรงเรียน

จากนั้นอีก1ปีที่ผมต้องทนอยู่ในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยสายตาดูถูดเหยียมหยามทั้งยังโดนรังแกแบบเดิมซ้ำๆแต่ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่มีใครสักคนเลยจริงๆ. ผมวิ่งหนีพวกเด็กเกเรที่แกล้งเป็นประจำจนต้องมาซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำโรงเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสา บเหม็นชวนอ้วกแต่ผมต้องทน ทนต่อไปเรื่อยๆจนนานเข้าๆก็เริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออกผมเลยตัดสินใจเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ

"ก็เพื่อนในห้องมักจะเห็นฉันเป็นตัวประหลาดน่ะสิ ทุกคนก็เลยชอบรุมแกล้งฉัน พอเห็นฉันเป็นคนอ่อนแอก็เลยแกล้งฉันสารพัด จนตอนนี้ฉันไม่อยากไปโรงเรียนเลยล่ะ" "ถ้าเธอมีจิตใจที่เข้มแข็งนะ ใคร ๆ ก็ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก ถ้าเธออยากเป็นคนที่เข้มแข็งขึ้นและไม่อยากโดนเพื่อนใ นห้องรังแกอีก วันหลังฉันจะสอนวิธีให้ สนใจไหมล่ะ? แน่นอนว่าสอนฟรีไม่คิดเงินด้วยนะ"

เค้นเสียงแข็ง ขณะที่ฉันกำลังหาข้อแก้ตัวคุณองศาก็ถอนหายใจดึงถ้วยข้าวต้มมาวางไว้ตรงหน้าตัวเองและนั่งกินข้างๆ ฉัน “แพรขอถามอะไรคุณองศาสักหน่อยได้ไหมคะ?” “ว่ามาสิ” “คุณองศาสมัยเรียนเคยกลั่นแกล้งใครบ้างหรือเปล่าคะ” คำถามของฉันทำให้คุณองศาชะงักช้อนที่ตักข้าวต้มเข้าปาก ใบหน้าหล่อเหลาตวัดสายตามามองฉัน “แพรเคยโดนแกล้งบ่อยๆ จนไม่อยากไปโรงเรียน แพรเลยอยากถามว่า...”

ฉันมาที่สำนักงานกฎหมายชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อปรึกษาทนายเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียน