Novel & Cerita ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

"เปิดโรงน้ำชาหรือชิงเหยา" หลินเม่ยหลิงอุทาน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเลื่อมใสในตัวน้องสาว

ฉินฟ่านเข้าขั้นระดับปรมาจารย์เลยเชียวนะ ใครกันนะที่อัดเขาซะเละตุ้มเปะแบบนี้ รึว่าเป็นอาจารย์ผู้ลึกลับของเขาแต่เห็นเขาไม่พูดแก้ตัวอะไร เอาแต่ยืนยิ้มแหย ๆ ทุกคนจึงไม่อยากให้เขาพูดเรื่องที่ไม่สบายใจ "ผมขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักครับ นี่คือพี่ร่วมสาบานของผมลู่เจี้ยน มี ฉายาว่ากิเลนลู่และพี่สาวบุญธรรมของผมหลินฮัว ส่วนยัยตัวเล็กนี่ ลูกสาวบุญธรรมของผมเองคังยูนา"

“ข้าลืมแนะนำ ท่านลุง ชุนหลางนี่คือนายหญิงน้อยหยวนไป่หลิน บุตรสาวของคนที่ซื้อตัวข้าไป และเป็นนายของข้า” “นายหญิงน้อย ช่างเมตตาต่อมู่อิงยิ่งนัก ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดตอบแทนในน้ำใจนี้ โปรดรับการคารวะจากข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ”

เมื่อบุรุษที่รูปงามนักเดินเคียงมากับสตรีที่รูปโฉมสะคราญงดงามปานล่มแคว้น ช่างเหมาะสมดังสวรรค์ปั้นแต่ง พระชายาซือเซือนที่รอต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้แสนปราบปลื้มยินดี "ลูกคำนับท่านพ่อท่านแม่ขอรับ" "หม่อมฉัน หนานหลินเฟย ถวายพระพรท่านอ๋องและพระชายาเพคะ"

หยวนเพ่ยเอ่ยพลางประคองเด็กสาวทั้งสองคนให้ลุกขึ้น "มิได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านเป็นผู้ที่ฝ่าบาทโปรดปราน พวกข้ามิอาจละเลยได้" เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มมัดมวยสองข้างเอ่ย "ข้าน้อยชื่อหยุนรุ่ย ส่วนนางคือเมิ่งหลานเป็นน้องสาว"

ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสข้าได้รักเจ้าในอีกครา ขอบคุณฟ้าที่มีเมตตาต่อเราสอง นับจากนี้ขอเพียงเจ้าให้ตัวข้าได้ประคอง ข้ารับรองจักครองรักเพียงเจ้าแต่ผู้เดียว… ลี่เหยาถิงคือดวงใจของเหอหย่งหมิง เจ้าคือ...ดวงใจข้า… ลี่เหยาถิง... *******

จ้าวเสี่ยวหมิงเดินทอดน่องผ่านเรือนน้อยใหญ่อย่างเชื่องช้า เพราะเขาใช้ช่วงเวลาที่กำลังเดินทางอยู่นี้ สำรวจและรับฟังเรื่องราวต่างๆ ในสกุลจากคำบอกเล่าของคนรับใช้ข้างกาย ในครานั้นจ้าวเสี่ยวหมิงก็พึงตระหนักได้ว่า ตัวของเขานั้นมีนามว่าหลิวมู่เหยียน บิดามีนามว่าหลิวชูหยวนเป็นหั วหน้าสกุลหลิวสายรอง ผู้เป็นบุตรชายที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของหลิวหลี่เฉวี่ยนผู้รั้งตำแหน่งเจ้าสำนักหลิวสุ่ยที่เชี่ยวชาญเรื่องเพลงกระบี่และเพลงพลอง มีหนึ่งฮูหยินและอนุภรรยาอีกสามคน แม้ปัจจุบันนี้จะเหลือเพียงแค่สามนางก็ตาม

"จริงหรือ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนักเจ้าค่ะ" "ถูกต้องแล้ว" "แล้วเป็นผู้ใดงั้นหรือเจ้าคะ" "คนหนึ่งคือลู่จิ้งหลินเป็นหลานชายของข้าเอง ส่วนอีกคนคือสหายของจิ้งหลิน นามว่ามู่เสี่ยวเฟิง"

แต่นางจำชื่อไม่ได้แล้วสิ ด้านซือหม่าอี้เฉินเมื่อได้เห็นสตรีตรงหน้าก็ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นางคืออวี๋ลู่เหลียน เป็นบุตรสาวของท่านราชครูอวี๋ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขา ราชครูอวี๋เป็นสหายสนิทกับเสด็จพ่อและยังภักดีต่อราชสำนักมาก ซ้ำยังเป็นที่นับหน้าถือตาของเหล่าบัณ�

“นั่นคือฮูหยินของเขา จือหลาน ทั้งสองท่านนางก็คือคู่หมายของข้า เฉินซินเยว่” “เป็นดวงจันทร์ดวงน้อยที่ส่องสว่างด้วยความสุขสมชื่อจริงๆ” จือหลานเดินเข้ามากุมมือหญิงสาวเอาไว้ “ในที่สุดข้าก็ได้เจอมนุษย์อีกคนแล้ว”