ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี Mga Nobela at Kwento

เขารีบแย้ง “ส่วนไหนคะ” “จิมิไงอย่างน้อยก็มีจิมิเหมือนเธอไงที่รัก” “ขอบคุณที่อย่างน้อยก็มีเพศเหมือนแม่นะลูก นายน้อยจะตั้งชื่อว่าอะไรคะ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามกลับมาด้วยความอยากรู้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้างามเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ละ..หลิน..ละ..ลี่...ชะ...ชา”หญิงสาวบอกชื่อของเธอออกไป ดวงตาสีนิลกาฬคมกล้าเบิกกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อดังกล่าวออกมาจากปากของร่างตรงหน้า เพราะจดจำได้เป็นอย่างดีว่าชื่อแซ่นามนี ้เป็นบุตรีลำดับที่สิบหกของเสนาบดีหลินเหยียนเจิ้งและฮูหยินเซียวที่ถูกไฟคลอกตายในบ่อน้ำที่อยู่ตรงหน้าในขณะนี้

น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา”

ตอนนั้นเอง ภูตตัวจิ๋วตัวเล็กเท่าฝ่ามือโผเข้ากอดลู่ซินฟาง มิติแห่งนี้มีภูตน้อยคอยดูแล ภูตน้อยมีชื่อว่า ‘หลิน’ ที่มาจากคำว่าเซินหลินแปลว่าป่าไม้ ตอนรู้จักกันครั้งแรก รอบตัวมีแต่ป่าเขากว้างไพศาล

“ท่านพูด ... ขู่ข้า” “ฮึ แล้วแต่เจ้าจะคิด อ๋อ ข้าชื่อชางซิงเยียน เรียกข้าว่านายน้อยหญิง เจ้าล่ะ” “ข้า ไป๋หลินเอ๋อร์”

“ข้าเป็นคนรักขององค์ชายรองหมิงเยว่ มีนามว่าหลันหลิง ข้าคือกล้วยไม้สีม่วงผู้ดูแลแดนข้างล่างนี้ไปเที่ยวบ้านข้ากันดีไหม” เยี่ยนชิงนิ่งไปอึดใจ มองหลันหลิงตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนกระพริบตาปริบๆ ประมวลผลความร่าเริงสดใสท่ามกลางสงครามพลางเอ่ยออกมาที่มจคิด

องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสขึ้นน้ำเสียงเรียบง่าย "ส่วนข้าชื่อเฉินลู่ เป็นสหายสนิทของท่านราชครูเหวินเฉียน ตั้งใจเดินทางมาเยี่ยมเยือนเขาพร้อมทั้งจะเข้าศึกษาหาความรู้ในสถานศึกษาของท่านราชครูด้วย อย่างไรก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวกับพวกเจ้าทุกคนด้วยนะ" อ๋องน้อยเฉินล ู่พูดพลางยกมือขึ้นมาคำนับทุกคนไปจนทั่ว ชางฉีเองจึงกล่าวแนะนำตัวเองขึ้นมาเช่นกันว่า

ะคลัง เสี่ยวลู่มีน้องในสายเลือดด้วยกันสองคน น้องคนกลางจะเป็นน้องชายมีนามว่า หลิน เสี่ยวหมิง ส่วนอีกคนจะเป็นน้องสาวคนเล็กมีนามว่า หลิน เสี่ยวเหมย ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นบุตรที่หลิน ซีจางกับหลิน เสี่ยวหมี่ รักมากยิ่งกว่าสิ่งใดต่างจากเสี่ยวลู่ที่เป็นลูกชัง จะมีเพียงท่านปู่ของนางเท่านั ้นที่รักและเอ็นดูนาง นั้นจึงทำให้นางรักท่านปู่ของนางไม่ต่างกัน

"พระชายารอง แมวน้อยตัวนี้คงต้องนำไปนอนอีกห้องพ่ะย่ะค่ะ องค์ไท่จื่อไม่ชอบสิ่งมีชีวิตเหล่านี้" เมื่อเข้ามาในห้องหอแล้วขันที่ซึ่งแนะนำตนเองกับนางเมื่อครู่ว่าเขามีนามว่า'ฉงหลิน'ก็เอ่ยกับนางด้วยสีหน้าจริงจัง หลัวเฟยเฟิ่งที่ไม่ยอมให้ผู้ใดอุ้ม'ไป๋ลู่'ของตนเองนอกจากตอนพิธี กราบไว้ฟ้าดินและยกน้ำชาให้กับฮ่องเต้กับเหวินกุ้ยเฟยเท่านั้นถึงกับคิ้วขมวด

“ขอบคุณท่านรองแม่ทัพที่ช่วยข้าในครั้งนี้เจ้าค่ะ บุญคุณครั้งนี้หากมีโอกาสข้าจะเลี้ยงชาท่านนะเจ้าคะ” “ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ท่านคงเป็นคุณหนูสกุลลู่ น้องสาวพระชายาลู่สินะขอรับ” “ใช่ ข้าเอง ลู่หลิงเฟยผู้เที่ยวเก่งเป็นหนึ่งในต้าซ่ง”