روايات وقصص ضمن ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

ฮ่องเต้บนบัลลังก์โน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย สายพระเนตรจับจ้องเขาอย่างสนใจ “ชื่อของเจ้าคือ....” เขาก้มศีรษะคารวะ “ลู่จิ่นซาน ผู้เคยเป็นแค่ทหารไร้นามในประวัติศาสตร์ และขอเป็นเพียงนักพิณเงาในวันนี้”

ไม่นานก็มีสตรีใบหน้าปั้นปึ่งกระทืบเท้าปึงปังอย่างไม่พอใจ หยางโม่ตาเบิกโพลง “ลู่หลิน!” “นี่หรือธุระที่ท่านว่า ท่านจะแต่งงานเหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้” สือลู่หลินเป็นหลานสาวของเจ้ากรมกลาโหมสือ นางเป็นคุณหนูเอาแต่ใจและไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้น

มู๋จินเป่ากล่าวถามดรุณีน้อย "ข้าอาศัยอยู่แถบนี้กับแม่ข้าแต่ตอนนี้ข้าแม่ตายไปแล้วข้าเลยอยากออกจากที่นี่ และข้าก็มาเจอกับพวกเจ้านี่แหละ ข้าชื่อ ลี่หลิน แล้วพวกเจ้าล่ะ" ดรุณีน้อยตอบ "ข้าจินเป่าและนี้พี่ข้าซิงอี เจ้าต้องการไปกับพวกเราหรือ ถึงได้เดินมาหาพวกเราเยี่ยงนี้"

ได้ ข้าชอบแม่ของเจ้ามาก แต่ข้าเป็นฮ่องเต้ ข้าจะไม่มีสามวังและหกตําหนักได้อย่างไร เจ้าเด็กน้อย ลู่ซิงหว่านไม่รู้ว่าฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ยินความในใจของนางแล้วกำลังแขวะนางอย่างไรกลับ

มุมปากของจุนเหยายกยิ้ม ในที่สุดก็มาแล้วสินะ ร่างเล็กหยิบหน้ากากและหมวกมาสวมก่อนเปิดประตู คนที่อยู่หน้าบานประตูคือลู่ฉี่หลิน และด้านหลังของเขาคือชายหนุ่มที่น่าจะฉลาดพอ ๆ กันที่ขอตามมาด้วย ในมือคนคนนั้นหอบประคองหีบเครื่องปรุงยาจีนไว้ พอมองดูดี ๆ แล้ว เขาน่าจะเป็นผู้ช ่วยของลู่ฉี่หลิน “คุณหยวนใช่ไหมครับ?” ลู่ฉี่หลินกล่าวอย่างเกรงใจ “กระผมลู่ฉี่หลินจากตระกูลลู่แห่งหนานจิง ขอถือวิสาสะมาเยี่ยมเยียน และได้โปรดให้อภัยด้วยครับ”

ฉินซื่อเข้าใจในความหวังดีของนางแล้ว “เจ้าช่างมีความคิดอ่านรอบคอบ บางทีข้าก็นึกว่าเจ้าเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภมาเกิดจริง ๆ” หลินลู่ฉีก้มน้ำเอ่ยเบา ๆ “ข้าไม่ใช่เทพเจ้าแห่งโชคลาภหรอก ข้าเป็นเพียงเด็กธรรมดา ที่มีดวงชะตาเป็นมงคลเล็กน้อยเท่านั้น”

“ให้ฉันแนะนำตัวเอง ฉันชื่อลู่เสี่ยวฉี จากตระกูลลู่แห่งทะเลตงไห่ อารองของฉันคือเทพเจ้าสงครามเจ็ดดาวแห่งกรมการทหาร” “น้องสาวของฉันเป็นรองหัวหน้านิกายชิงเทียนซึ่งเป็นนิกายแรกในทะเลตงไห่ ตอนนี้ในฐานะคุณหนูรองของตระกูลลู่ในทะเลตงไห่ ฉันอยากจะพาจางเสี้ยวซานและคนเหล่า นี้ออกไป คุณยังมีข้อโต้แย้งอะไรอีกไหม?”

"แล้วไง...ข้าต้องสนใจด้วยหรือ" "เจ้าบังอาจล่วงล้ำเขตแดนของข้า ซ้ำยังทำตัวโอหัง...เจ้าคือผู้ใดกันแน่" "ข้าชื่อฉีลู่...เป็นธิดาเจ้าสมุทรหนันไห่"

ชโลธรลากเสียงยาว “ดีมากค่ะ ผิดแล้วก็ต้องรู้จักขอโทษนะคะ” ชญาดาฉีกยิ้มอย่างผู้ชนะ

“สองคนมันจะหนักเกินไป ถึงฝนจะซาลงมากแล้วแต่ก็ยังอันตราย เจ้าขึ้นไปก่อนเถิดคุณชายน้อย” “ข้าชื่ออี้เทียน ขอบคุณท่านอาไป๋” ประสานมือคำนับอีกฝ่ายอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ “ยินดี เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม” “อือ”