ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี นิยาย & เรื่องราว

ชุ่ยหลางถามกลับ “เป็นเห็ดหลินจือแดงของแม่หนูซูน่ะสิ ถ้าไม่ได้มันเป็นตัวยาหลัก นายคงไม่ดีขึ้นเร็วขนาดนี้หรอกน่า” อ้ายลู่หลงบอกอย่างตรงไปตรงมา

ขันทีน้อยได้กราบทูลตามที่โจวฟางหลินได้กล่าวมา “เข้ามาได้” ฮ่องเต้รู้สึกหงุดหงิดพระทัยยิ่งนัก ใยนางต้องมาในเวลานี้ หรือต้องการประกาศว่าที่ต้องเดินทางนับพันลี้เพียงเพราะพระองค์เป็นผู้สั่งให้มา โจวฟางหลินเจ้านี่มันเจ้าเล่ห์เสียจริง

ท่านจ้าวหุบเขาสรุปด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเช่นทุกครั้ง “ดูจากป้ายหยกชิ้นนี้ ดูเหมือนลูกศิษย์รุ่นล่าสุดของหุบเขาเดียวดายจะเป็นบุตรสาวคนสำคัญของหลินกวงกง ประมุขป้อมหงเหมิน” ลูกสาว...ประมุขป้อม? อาจเพราะวิญญาณที่เป็นไส้ในอย่างเธอไม่ใช่ลูกสาวสกุลหลิน และร่างร่างนี้ก็ความจำ เสื่อมจนลืมเลือนหมดสิ้นแล้วทุกอย่าง หลังจากได้ยินชื่อเหล่านี้ อาจูจึงไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่แม้แต่จะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องที่จ้าวหุบเขาหลี่พูดมา เป็นเรื่องของตัวเองสักนิด

"ฮึก..ซินซินไม่ร้องแล้วเจ้าค่ะคุณหนู คุณหนู ท่านคือบุตรสาวคนโตของสกุลเซี่ย นามของท่านคือ เซี่ยเหลียนฮวา เมื่อหลายวันก่อนคุณหนูถูกคุณหนูรอง เซี่ยชิวหรง ผลักตกน้ำจนท่านไข้ขึ้นสูงสลบไปราวสองสามวันได้ ดูแล้วคุณหนูรองคงจะคิดว่าท่านเสแสร้งจึงได้มารังควานถึงหอนอน คุณหน ู บุคคลที่ท่านถามว่าเป็นผู้ใด พวกเขาคือบิดาและมารดาเลี้ยงของคุณหนูเจ้าค่ะ" เฟยฮวาเบิกตากว้างอ้าปากค้างพะงาบ ๆ อยู่นานก่อนจะลุกขึ้นพรวดวิ่งเข้าหาโต๊ะไม้ที่ตั้งคันฉ่องสีทองเอาไว้ ซินซินเองก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังคุณหนูของตนด้วยความเป็นห่วง

นางกล่าวได้เพียงแค่นั้นก็เงียบเสียงลง “ข้าคือฮ่องเต้แคว้นเทียนอวี๋ ชื่อของข้าคือลี่หยวน มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกว่าพี่หยางได้เพียงผู้เดียว”รับสั่งกลับไป

"อือ.. คนนี้ชื่อมล เพื่อนที่คณะผมเอง" "สะ-สวัสดีค่ะ.. มลรบกวนนะคะ" ท่าทางเขินอายพูดตะกุกตะกักและพยายามเบี่ยงหลบสายตาของมลทำให้คิงที่เจนโลกกว่าถึงกับแสยะยิ้มออกมา เขาก้มลงไปเพื่อจ้องตากับเธออีกครั้งแล้วส่งยิ้มให้พร้อมกับพูดทักทาย

พูดจบเสื้อชั้นในลายเสือดาวที่ห้อยโหนอยู่กับพัดลมก็ร่วงลงมาที่กลางวงสนทนา… “...” “หลงอาจจะไม่ฉลาดเท่าพี่รัก แล้วก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าพี่ดี...แต่เรื่องเอาตัวรอดไม่มีใครเก่งเท่าหลงหร๊อก” น้องสาวตนเล็กของบ้านเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

นางได้มันมาจากตัวของคนที่นางประมือด้วย ไม่มีทางที่คนของซ่างเทียนจินจะมีมัน ดวงตาของซ่งเม่ยหลินวาวโรจน์ขึ้นในความเงียบ “หนึ่งในสี่ดวงดาวผู้อับแสง...ทรยศเรา”

แสงอาทิตย์ยามเซินทอแสงสีทองอาบไล้ทั่วอุทยานหลังจวนสกุลไป๋ ดอกท้อสีชมพูสะพรั่งดูงดงามราวกับภาพวาด ทว่าสำหรับหมิงเว่ย มันคือความงามที่ฉาบไว้บนซากศพของความ อยุติธรรม “คุณหนูรองเจ้าขา! ลงมาเถิดเจ้าค่ะ หากใครมาพบเห็นเข้าจะกลายเป็นที่ติฉินนินทาเอาได้นะเจ้าคะ!” เสียง ของ‘เสี่ยวชุ่ย’ สาวใช้คนสนิทที่จงรักภักดีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ร้องเรียกด้วยความลนลาน

คุณหนูตระกูลไหลจงใจทอดเสียงนุ่มพลางขยับพัดถวนซ่านในมือ โบกพัดเบา ๆ ให้กู้เฉิงเฟิงอย่างเอาใจ “สำหรับท่านแล้ว พันธสัญญานี้มีแต่ได้กับได้ มิมีสิ่งใดให้ต้องกังวลแม้แต่น้อยมิใช่หรือเจ้าคะ” กู้เฉิงเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ย นไปอย่างสิ้นเชิง นางมิใช่เพียงคุณหนูผู้โชคดีที่มีเงินถุงเงินถัง ทว่านางคือ นางพญาจิ้งจอก ผู้ซ่อนเล็บแหลมคมไว้ภายใต้อาภรณ์สีหวาน นางกุมอำนาจที่บุรุษทุกคนถวิลหาไว้ในมือโดยที่หน้ามิเปลี่ยนสีไปเลยแม้แต่นิด