Novel & Cerita ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

หลิวเพ่ยหมินถอนหายใจออกมา เขาไม่อยากให้เรื่องราวลงเอ่ยเช่นนี้เลย ฟู่ม่าน นามเต็มของนางคือ ฟู่จูอิ๋ง แต่คนในจวนตระกูลฟู่เรียกนางว่าอาม่านมาตั้งแต่เล็ก นามนี้มีคนนอกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเรียกนาง หยกที่ห้อยคอก็เป็นของขวัญครบรอบปักปิ่นที่บิดาของนางทำขึ้นมาให้

เฉาเส้าหลงกล่าวด้วยหน้าตาน่าเกลียด หลิงเยว่เป็นดาวประจำห้อง และขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าหญิงน้ำแข็งผู้เย็นชา

ไม่นานก็มีสตรีใบหน้าปั้นปึ่งกระทืบเท้าปึงปังอย่างไม่พอใจ หยางโม่ตาเบิกโพลง “ลู่หลิน!” “นี่หรือธุระที่ท่านว่า ท่านจะแต่งงานเหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้” สือลู่หลินเป็นหลานสาวของเจ้ากรมกลาโหมสือ นางเป็นคุณหนูเอาแต่ใจและไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้น

หลิวหลินมองเขาและเอ่ยอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเล็กน้อย ราวกับรวบรวมความกล้า ก่อนจะกล่าวออกมา “ข้าว่าเจ้าคงเคยได้ยินชื่อของข้ามาก่อน ข้าชื่อเฉินลู่หราน”

เถ้าแก่หนุ่มถามน้ำเสียงเรียบ กวาดสายตามองลู่จิวและจือเฉิน อย่างพิจารณา "ข้าชื่อต้าสื่อ ส่วนแม่นางผู้นี้คือน้องสาวข้าชื่อว่าลู่หลิน เราสองพี่น้องทำกิจการค้าขายสมุนไพรมีร้านขนาดใหญ่อยู่ในตัวเมือง ที่มาขอพบเถ้าแก่วันนี้เพราะอยากคุยเรื่องฝากของไปแคว้นโจว" "ของสิ่งใด"

ฮ่องเต้สรวลเสเฮฮาจนตัวงอ "ฮ่าๆๆ! เยี่ยม! เยี่ยมยอด! หลินซีเหยา เจ้าคือดาวนำโชคของแคว้นเราจริงๆ!" หลินเมิ่งยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินอยู่ข้างๆ ไก่ฟ้าที่นางล่ามาได้ดูหมองหม่นไปถนัดตาเมื่อเทียบกับจิ้งจอกหิมะในตำนาน

ลู่จิ้งเสียนเป็นหลานสาวแท้ๆ ของไทเฮา ทุกคนในวังรู้เรื่องนี้ ดังนั้นองครักษ์จึงไม่กล้าพูดจารุนแรงเกินไป ลู่จิ้งเสียนแค่นเสียงอย่างเย็นชา พูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อนำพรมาสู่ดาวมงคล พวเจ้าจะไม่อำนวยความสะดวกให้ข้ารึ” องครักษ์ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “โปรดยกโทษให้ด้วย”

“ฮ่า! แน่นอนอยู่แล้ว! เจ้าช่างสายตาแหลมคมนักแม่หนู! ข้าคือเจียงเย่หลิน หมอเทวดาอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าฉินเชียวนะ ฝีมือของข้าเก่งกาจเพียงใดคนทั้งใต้หล้าย่อมรู้ดี ทว่าข้าละทิ้งทางโลกและเรื่องวุ่นวายไปแล้วนับว่าเจ้าเป็นคนโชคดีคนหนึ่ง หากอยากให้ข้ารักษาไม่ใช่ว่าใครมีเงินทอ งแล้วข้าจะยอมรักษาให้ง่าย ๆ หรอกนะ! มีเจ้านี่แหละ เป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ข้าอยากรักษาให้ด้วยความเต็มใจ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าเด็กหน้าตายผู้นั้นมาบังคับ!” เด็กหน้าตายที่ว่า... คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหมิงชินอ๋อง ฉู่จิ้งหนาน!

ฮ่องเต้บนบัลลังก์โน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย สายพระเนตรจับจ้องเขาอย่างสนใจ “ชื่อของเจ้าคือ....” เขาก้มศีรษะคารวะ “ลู่จิ่นซาน ผู้เคยเป็นแค่ทหารไร้นามในประวัติศาสตร์ และขอเป็นเพียงนักพิณเงาในวันนี้”

มู๋จินเป่ากล่าวถามดรุณีน้อย "ข้าอาศัยอยู่แถบนี้กับแม่ข้าแต่ตอนนี้ข้าแม่ตายไปแล้วข้าเลยอยากออกจากที่นี่ และข้าก็มาเจอกับพวกเจ้านี่แหละ ข้าชื่อ ลี่หลิน แล้วพวกเจ้าล่ะ" ดรุณีน้อยตอบ "ข้าจินเป่าและนี้พี่ข้าซิงอี เจ้าต้องการไปกับพวกเราหรือ ถึงได้เดินมาหาพวกเราเยี่ยงนี้"