ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี Novels & Stories

นางได้มันมาจากตัวของคนที่นางประมือด้วย ไม่มีทางที่คนของซ่างเทียนจินจะมีมัน ดวงตาของซ่งเม่ยหลินวาวโรจน์ขึ้นในความเงียบ “หนึ่งในสี่ดวงดาวผู้อับแสง...ทรยศเรา”

แสงอาทิตย์ยามเซินทอแสงสีทองอาบไล้ทั่วอุทยานหลังจวนสกุลไป๋ ดอกท้อสีชมพูสะพรั่งดูงดงามราวกับภาพวาด ทว่าสำหรับหมิงเว่ย มันคือความงามที่ฉาบไว้บนซากศพของความ อยุติธรรม “คุณหนูรองเจ้าขา! ลงมาเถิดเจ้าค่ะ หากใครมาพบเห็นเข้าจะกลายเป็นที่ติฉินนินทาเอาได้นะเจ้าคะ!” เสียง ของ‘เสี่ยวชุ่ย’ สาวใช้คนสนิทที่จงรักภักดีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ร้องเรียกด้วยความลนลาน

คุณหนูตระกูลไหลจงใจทอดเสียงนุ่มพลางขยับพัดถวนซ่านในมือ โบกพัดเบา ๆ ให้กู้เฉิงเฟิงอย่างเอาใจ “สำหรับท่านแล้ว พันธสัญญานี้มีแต่ได้กับได้ มิมีสิ่งใดให้ต้องกังวลแม้แต่น้อยมิใช่หรือเจ้าคะ” กู้เฉิงเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ย นไปอย่างสิ้นเชิง นางมิใช่เพียงคุณหนูผู้โชคดีที่มีเงินถุงเงินถัง ทว่านางคือ นางพญาจิ้งจอก ผู้ซ่อนเล็บแหลมคมไว้ภายใต้อาภรณ์สีหวาน นางกุมอำนาจที่บุรุษทุกคนถวิลหาไว้ในมือโดยที่หน้ามิเปลี่ยนสีไปเลยแม้แต่นิด

หลิวเพ่ยหมินถอนหายใจออกมา เขาไม่อยากให้เรื่องราวลงเอ่ยเช่นนี้เลย ฟู่ม่าน นามเต็มของนางคือ ฟู่จูอิ๋ง แต่คนในจวนตระกูลฟู่เรียกนางว่าอาม่านมาตั้งแต่เล็ก นามนี้มีคนนอกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเรียกนาง หยกที่ห้อยคอก็เป็นของขวัญครบรอบปักปิ่นที่บิดาของนางทำขึ้นมาให้

“ข้า…ก็ขอบคุณท่านไปแล้วนี่เจ้าคะ ปล่อยข้าก่อน คุณชายลู่” “เจ้าดูสิ ดาวขึ้นแล้ว เจ้าอยากนอนดูดาวก่อนหรือไม่” “มะ..ไม่เจ้าค่ะ ข้าต้องรีบกลับบ้าน ท่านแม่ ว๊ายย ลู่จื่อหยาง ท่านจะทำสิ่งใด”

เฉินลู่เป็นชายตัวดำแนะนำตัวเอง แววตาหื่นที่มองมาทำเอาเยี่ยนเหนียงรู้สึกตื่นเต้น คนพวกนี้เป็นจับกังแบกข้าวสาร “ข้าชื่อเสี่ยวม่าน แล้วนี่เจียวเหม่ยสหายข้า… เราทั้งสองเป็นสาวใช้อยู่ในบ้านเศรษฐี เราแอบพากันออกมาเที่ยว… เราอยากเจอเรื่องตื่นเต้นเร้าใจ”

เถ้าแก่หนุ่มถามน้ำเสียงเรียบ กวาดสายตามองลู่จิวและจือเฉิน อย่างพิจารณา "ข้าชื่อต้าสื่อ ส่วนแม่นางผู้นี้คือน้องสาวข้าชื่อว่าลู่หลิน เราสองพี่น้องทำกิจการค้าขายสมุนไพรมีร้านขนาดใหญ่อยู่ในตัวเมือง ที่มาขอพบเถ้าแก่วันนี้เพราะอยากคุยเรื่องฝากของไปแคว้นโจว" "ของสิ่งใด"

ฮ่องเต้สรวลเสเฮฮาจนตัวงอ "ฮ่าๆๆ! เยี่ยม! เยี่ยมยอด! หลินซีเหยา เจ้าคือดาวนำโชคของแคว้นเราจริงๆ!" หลินเมิ่งยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินอยู่ข้างๆ ไก่ฟ้าที่นางล่ามาได้ดูหมองหม่นไปถนัดตาเมื่อเทียบกับจิ้งจอกหิมะในตำนาน

ลู่จิ้งเสียนเป็นหลานสาวแท้ๆ ของไทเฮา ทุกคนในวังรู้เรื่องนี้ ดังนั้นองครักษ์จึงไม่กล้าพูดจารุนแรงเกินไป ลู่จิ้งเสียนแค่นเสียงอย่างเย็นชา พูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อนำพรมาสู่ดาวมงคล พวเจ้าจะไม่อำนวยความสะดวกให้ข้ารึ” องครักษ์ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “โปรดยกโทษให้ด้วย”

“ฮ่า! แน่นอนอยู่แล้ว! เจ้าช่างสายตาแหลมคมนักแม่หนู! ข้าคือเจียงเย่หลิน หมอเทวดาอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าฉินเชียวนะ ฝีมือของข้าเก่งกาจเพียงใดคนทั้งใต้หล้าย่อมรู้ดี ทว่าข้าละทิ้งทางโลกและเรื่องวุ่นวายไปแล้วนับว่าเจ้าเป็นคนโชคดีคนหนึ่ง หากอยากให้ข้ารักษาไม่ใช่ว่าใครมีเงินทอ งแล้วข้าจะยอมรักษาให้ง่าย ๆ หรอกนะ! มีเจ้านี่แหละ เป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ข้าอยากรักษาให้ด้วยความเต็มใจ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าเด็กหน้าตายผู้นั้นมาบังคับ!” เด็กหน้าตายที่ว่า... คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหมิงชินอ๋อง ฉู่จิ้งหนาน!