ความเสียใจหลังตาย Novels & Stories

เธอทนความเจ็บปวดจากการถูกรัดด้วยตาข่ายสีแดง เช็ดหางตาพร้อมกลืนความสะอื้น พยายามสงบใจ "ฉันเสียใจ แต่ก็โทษใครไม่ได้ เพราะเป็นความผิดพลาดของฉันเอง แล้วฉันก็เห็นญาติๆ และเพื่อนๆ ร้องไห้ที่ศพของฉัน ฉันเลยสงสัยว่าต้วนโจวจะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อได้ยินข่าวการตายของฉัน" "

เขาร้องไห้จนสะอื้นตัวโยน ความผิดพลาดที่เป็นตราแห่งความเจ็บปวดนี้ฝังลึกในใจเกินจะเยียวยารักษา เขาไม่ได้อยากแก้ตัว เพียงแค่อยากบอกด้วยใจจริงว่าเขานั้นไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น เมื่อเขามารู้สึกตัวอีกทีชบาก็ตกเลือดตาย นาทีนั้นเขาเสียใจจนคลั่ง กลายเป็นคนเสียสติ ใจสลายไปพร้อม กับลมหายใจของลูกเมีย “...” ไร้เสียงตอบกลับใด ๆ เธอเองก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเป็นเขาที่ทำ พอมารู้ความจริงเช่นนี้แล้วกลับกลายเป็นทำตัวไม่ถูก จะโกรธก็ไม่ใช่ จะเกลียดก็ไม่สุด

คุณพ่อตอบกลับไปตามตรงเพราะเขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกอะไรไม่ดีต่อลูกชาย มีแต่ความเข้าใจเพราะการสูญเสียแบบนี้ใครๆก็เสียใจ ลูกชายสูญเสียแม่และน้องสาวเหมือนกับตัวเขาที่สูญเสียภรรยาและลูกสาว ความเสียใจที่มีมันไม่สามารถบรรยายออกมาได้

ความเสียใจประดังประเดเข้ามาอย่างถาโถมราวกับมรสุมร้ายที่พัดเข้ามากลางหัวใจ เธอร้องไห้ออกมาอย่างรู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้เลยว่าควรจะเสียใจให้กับคุณแม่ที่จากไปแล้ว แด่คุณพ่อที่คิดจะฆ่าเธอหรือเป็นเธอที่ยังคงมีชีวิตอยู่โดยที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย มันรู้สึกแย่และโหวงๆ อยู่ในอก อย่างบอกไม่ถูก อยากจะกู่ร้องตะโกนความอัดอั้นในใจที่มีออกไปจนหมด นี่เป็นอีกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองเปรียบเสมือนคนโง่คนหนึ่ง

"เสียใจทำไม ฉันรู้สึกดีมากกว่า" "....." ชะเอมถึงกับทำตัวไม่ถูกเลย ใบหน้าของเธอมันชาไปหมด จะมีสักกี่คนกันที่รู้สึกดีเวลาพ่อแม่ตัวเองตาย เพราะถ้าเป็นเธอเธอคงต้องเสียใจมากๆ แทบขาดใจเลยแหละ "ทำหน้าแบบนั้นทำไม"

น้ำตาของแจนค่อย ๆ ไหลออกมาด้วยความรู้สึกผิดเธอก้มหน้าร้องไห้มือไม้จิกกันจนเจ็บไปหมด "พ่อแม่แก พี่น้องแกหรือแม้แต่พวกฉันมันไม่ได้มีความหมายกับแกเลยเหรอแกถึงคิดจะทิ้งทุกคนไปแบบนี้ แกคิดว่าแกตายไปแล้วเรื่องทุกอย่างมันจะจบใช่ไหม...ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าถ้าแกตายไปมันจะมีคนอ ีกมากมายเลยที่ต้องทุกข์ใจเพราะเขาไม่รู้เลยว่าแกทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร พ่อแม่แกเองก็อาจตรอมใจจนตายตายแกไปเลยก็ได้ถึงตอนนั้นแกนั่นแหละที่จะเป็นคนฆ่าทุกคนให้จมอยู่กับความเสียใจ"

“ข้าเข้าใจพระชายา ท่านกำลังเสียใจอย่างสุดซึ้งที่สูญเสียสามีและองค์ฮ่องเต้ในคืนเดียวกัน และคงทำใจมิได้จึงได้หาที่ระบายความผิดให้ใครสักคนเพื่อลดทอนความรู้สึกเศร้าสลดที่เกิดขึ้น” “ข้าไม่ได้เสียใจจนเสียสติ! และตาสว่างพอที่จะรู้เจ้ามันคือฆ่าตกร!” พระชายาหวีดร้องออกมาอย่างระ งับความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว

เซียวหงถึงเข้าใจ สิ่งใดเรียกว่าน่ากลัวกว่าความตาย ตอนนี้เขานึกเสียใจภายหลังแล้ว เสียใจที่ตอนนั้นตนเองไม่กล้าจบชีวิตของตน กลับต้องมาถูกปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมเช่นนี้!

ความเจ็บปวดหลังจากพังทลายลง ก็ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ในการเยียวยา ชีวิตคนเราไม่มีคำว่าเสียใจภายหลัง เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว การมานั่งเสียใจก็ไม่มีความหมายอะไร เป็นเพียงการเพิ่มความทุกข์ใจก็เท่านั้น

้สูญเสียไม่ว่าด้วยน้ำเสียง คำพูดและสายตา ยุพาพรรณกับวิรัญญามองหน้ากัน เข้าใจความรู้สึกพิมรดาดี ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ผลกระทบไม่ได้อยู่แค่ตัวต้นเหตุ เกี่ยวโยงถึงญาติผู้เสียชีวิตที่ต่างพากันเสียใจกับการจากไปโดยไม่ทันล่ำลา สองสาวเห็นความเสียใจนั้น เห็นคนหลายคนห ลั่งน้ำตา โดยเฉพาะสามีผู้เสียชีวิต เขาร่ำไห้ปานขาดใจ อยากตายตามเมียและลูก ภาพนั้นยังติดตาติดใจไม่หาย แล้วเชื่อว่ามันตรึงในความทรงจำพิมรดา เป็นเหตุให้พิมรดาลืมความประมาทของตนไม่ได้