Novel & Cerita ความเสียใจหลังตาย

“ข้าเข้าใจพระชายา ท่านกำลังเสียใจอย่างสุดซึ้งที่สูญเสียสามีและองค์ฮ่องเต้ในคืนเดียวกัน และคงทำใจมิได้จึงได้หาที่ระบายความผิดให้ใครสักคนเพื่อลดทอนความรู้สึกเศร้าสลดที่เกิดขึ้น” “ข้าไม่ได้เสียใจจนเสียสติ! และตาสว่างพอที่จะรู้เจ้ามันคือฆ่าตกร!” พระชายาหวีดร้องออกมาอย่างระ งับความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว

เซียวหงถึงเข้าใจ สิ่งใดเรียกว่าน่ากลัวกว่าความตาย ตอนนี้เขานึกเสียใจภายหลังแล้ว เสียใจที่ตอนนั้นตนเองไม่กล้าจบชีวิตของตน กลับต้องมาถูกปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมเช่นนี้!

ความเจ็บปวดหลังจากพังทลายลง ก็ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ในการเยียวยา ชีวิตคนเราไม่มีคำว่าเสียใจภายหลัง เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว การมานั่งเสียใจก็ไม่มีความหมายอะไร เป็นเพียงการเพิ่มความทุกข์ใจก็เท่านั้น

้สูญเสียไม่ว่าด้วยน้ำเสียง คำพูดและสายตา ยุพาพรรณกับวิรัญญามองหน้ากัน เข้าใจความรู้สึกพิมรดาดี ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ผลกระทบไม่ได้อยู่แค่ตัวต้นเหตุ เกี่ยวโยงถึงญาติผู้เสียชีวิตที่ต่างพากันเสียใจกับการจากไปโดยไม่ทันล่ำลา สองสาวเห็นความเสียใจนั้น เห็นคนหลายคนห ลั่งน้ำตา โดยเฉพาะสามีผู้เสียชีวิต เขาร่ำไห้ปานขาดใจ อยากตายตามเมียและลูก ภาพนั้นยังติดตาติดใจไม่หาย แล้วเชื่อว่ามันตรึงในความทรงจำพิมรดา เป็นเหตุให้พิมรดาลืมความประมาทของตนไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่ากระทำการใด เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจภายหลังเลยสักครั้ง ต่อให้จะทำผิดพลาดไปก็ตาม เพราะการเสียใจภายหลังไม่เคยเกิดประโยชน์ แต่ชั่วขณะนี้ เพียงแค่นึกถึงท่าทางจริงจังตั้งใจระหว่างที่ปักประโยคเหล่านี้ของซูชิงลั่ว จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจภายหลังกับการหย ่าที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีในตอนนั้น

ฟังคำตอบดังกล่าวค่อยหายใจสะดวกขึ้นหน่อย “แต่หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ…” ประโยคถัดมาเล่นเอาใจแกร่งวูบโหวงพลางมุ่นคิ้วไม่เข้าใจ ถ้าบอกว่าเหมือนไหมปลอดภัย… แล้วคำว่าเสียใจ หมายความว่าอย่างไรกัน ?

ทำไมคุณถึงดูไม่ชอบมันเลยสักนิดล่ะ? จำได้ว่าในวันที่พ่อแม่ของเขาจากไป ลี่อวิ๋นเจ๋อเคยชี้หน้าด่าว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่ฉัน? มาจนถึงตอนนี้ฉันตายไปแล้วจริงๆ เขากลับแทบเป็นบ้าไปเสียเอง

เขาหลับตาลง ภาพสุดท้ายหน้าจวนตระกูลเจียงผุดขึ้นในห้วงคำนึง ยามนางปล่อยม่านรถม้าลง ใบหน้าด้านข้างนั้นสงบนิ่งจนแทบไร้เยื่อใย “วันที่นางจากไป...” เสียงของหรงจิ่งหลี่เจือด้วยความสิ้นหวังราวคนใกล้ตาย “พวกเรายังบีบบังคับให้นาง... ขอโทษไต้เยว่อยู่เลย...”

แววตาครุ่นคิด ผมรู้ว่าการถูกหักหลังความรู้สึกเป็นเช่นไร มันผิดหวัง เสียใจ เจ็บและทรมาน ในทุกการจากลามันจะมีหนึ่งคนที่จะเจ็บปวดมากกว่าเสมอ ผมเข้าใจเธอ...และหวังว่าเธอจะเข้มแข็งในเร็ววัน

ช้อยเอ่ยเสียงพร่ายกมือเช็ดเลือดที่ไหลอาบหน้าตัวเองออกแล้วแหงนเงยมองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลออกมาให้หล่อนเห็น ส่วนกุลธิดาคนที่สูญเสียลูกน้อยไปก็ร้องไห้ปานใจจะขาด เธอหยุดตัวเองไม่ได้ในตอนนี้ เจ็บปวดใจเหลือเกิน ฮือๆๆ “เรามีลูกใหม่ก็ได้กุล” ไม่ใช่แค่หล่อนที่เสียใจ เขา เองก็เสียใจไม่แพ้กันกับเธอ และเกลียดตัวเองไม่แพ้ที่เธอเกลียดเขาหรอกตอนนี้ เขาอยากเปิดระเบียงห้องไปกระโดดตึกตายต่อหน้าเธอให้สาสมกับความชังในใจเธอเหลือเกินตอนนี้