Novel & Cerita ความเสียใจหลังตาย

หลังจากตะโกนเสร็จ เขารู้สึกอยากตายขึ้นมาจริงๆ นี่คือความหมายของการประหารจิตใจสินะ มันคือการสูญสิ้นศักดิ์ศรี เขาในตอนนี้รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ในตอนนี้ เขาเพิ่งจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่เฟิ่งชูอิ่งบอก

“ช่างเถอะ ยังไงผมก็ตั้งใจไว้แล้ว” “พี่ขอพูดในฐานะคนที่เคยเสียน้องชายไปนะ คนที่ตายไปคงไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว แต่คนที่ยังอยู่นี่สิ จะทนอยู่กับความเสียใจนั้นได้ยังไง นายลองคิดดูนะ แม่กับยายจะเสียใจมากแค่ไหน พวกเขาจะผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายไปได้ยังไงในเมื่อคนที่พวกเขารักไม่ อยู่บนโลกใบนี้แล้ว”

ฉันมองเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง แค่เขาพูดกับฉันแบบนี้ตอนฉันยังมีชีวิต แต่มันสายเกินไป ไม่มีความเสียใจไหนที่พาภรรยาและลูกที่ตายไปแล้วกลับมาได้

ตอนนั้นฉันไม่สามารถที่จะแบกรับกับความหวาดกลัว กังวล และความเสียใจตรงหน้าได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าฉันตายไปเลยก็จะยินดีมากนะ เพราะว่าการต้องไปเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันคงโหดร้ายกับฉันมากจนเกินไป ตายไปเลยน่ะเป็นทางเดียวที่ฉันควรจะลองมัน ฉันไม่รับรู้อะไรอีกเลยหลังจากนั้น ราวกับว่าได้ละทิ้ งความเสียใจ และความกังวลมากมายไปแล้ว ซึ่งฉันก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น หลับไปไม่ต้องตื่นเลยก็อาจจะดีกว่า

หญิงสาวสบตาเขาทั้งที่น้ำตากบหน้า วิงวอนในสิ่งที่ถูกต้องแต่เจ็บปวด ถูกไล่ว่าเจ็บแล้ว แต่การต้องยืนยันว่าจะไปทั้งที่ใจอยากอยู่มันทรมานยิ่งกว่า ติณเพิ่งรู้ว่าความเสียใจของคนอื่นก็ทำให้เขาเสียใจได้เช่นกัน เขาเจ็บ…เจ็บจนแทบจะทรงตัวอีกไม่ไหว มือใหญ่ยกขึ้นเพื่อปาดน้ำตาออกจากใ บหน้าอ่อนหวาน

เสียใจเหรอ ฟู่ซือเยี่ยนโกรธ และคิดในใจ ผู้หญิงคนนั้นไม่เสียใจหรอก เธอชอบทำให้เขาโกรธ ชอบทำอะไรที่ทำให้เขาเสียใจและอยากให้เขาตาย เวลาผ่านไปสักพัก ผลตรวจออกแล้ว

เขานึกถึงเรื่องของวันนี้ตอนที่เห็นอาเจี๋ยเสียชีวิต แม้ว่านางจะเศร้าเสียใจมาก จนถึงกับร้องไห้ แต่ความโศกเศร้านั้นมันดูเสแสร้งเกินไปหน่อย ไม่ใช่ว่าความโศกเศร้านั้นเป็นเท็จทั้งหมด บุตรชายตายไปทั้งคน นางจะต้องเสียใจอยู่แล้ว แต่มันก็มีความรู้สึกประหลาดใจบางอย่าง ที่ทำให้คนไม่สามารถกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้

"แต่หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับหมอไม่สามารถช่วยชีวิตแม่ของเด็กเอาไว้ได้ เธอทนพิษบาดแผลไม่ไหวและได้เสียชีวิตแล้วครับ" "ฮื่อๆ​ นับดาว" มัดไหมปล่อยโฮกอดสามีทันที​ เธอรู้สึก​ผิดและเจ็บปวดเหลือเกิน​ นับดาวต้องเจ็บตัวก็เพราะเธอ​ ถ้าเธอดูแลนับดาวดีกว่านี้​ นับดาวก็ไม ่ต้องมีชะตากรรม​ที่เลวร้ายแบบนี้

กเดินทางไปอยู่ดี หลังจากหลัวฮองเฮาตายไปไม่ถึง3วัน ผู้นำตระกูลหลัวที่ได้รับรู้การตายของบุตรสาว ก็ตายตามไปพร้อมกับความทรมานทั้งจิตใจและร่างกายที่ต้องสูญเสียบุตรสาวอันเป็นที่รักและความเจ็บปวดที่ก่อเกิดอยู่ภายใน แต่ก็ไม่อาจร้องบอกใครได้ เขาได้แต่ต้องนอนทนทุกข์อยู่เช่นนั้ นและปล่อยให้เครื่องหมายแห่งความเจ็บความเสียใจไหลออกมาทางหางตาจนหมดลมหายใจไปในสุดท้าย

มสูญเสียนานับประการ หัวใจของเฟอร์นันโดเอ่อล้นด้วยความรู้สึกผิด “ฉันเสียใจด้วยนะคะ ที่คุณต้องสูญเสียน้องสาว แต่อาจมีหลายคนต้องสูญเสียเหมือนคุณหรือยิ่งกว่าคุณ หากคุณคิดต่อยอดความแค้นครั้งนี้ ต่อให้คุณแก้แค้นคุณสุริยะสำเร็จ คุณคิดว่ารติมาเขาจะมีความสุขด้วยหรือเปล่า ”