Novel & Cerita ความเสียใจหลังตาย

แววตาแดงก่ำหันมองจ้องหน้าน้าตัวเองน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ไม่ต้องโทษใครทุกอย่างล้วนเป็นเวรกรรม แม่ของธารามคือพี่สาวของฉัน ฉันเองก็เสียใจที่เขาจากไป ในเมื่อเข้าแล้วออกไม่ได้ก็ต้องสู้ต่อไปให้ถึงที่สุดจะมาพ่ายแพ้และยอมสูญเสียทุกอย่างที่ส ร้างมาอย่างนั้นหรอ คิดให้มันดีๆการตายไปมันไม่ได้ช่วยอะไรคนอยู่ก็ต้องสู้"

ในความโศกเศร้าและเจ็บปวดนั้นเอง เธอได้เข้าใจความจริงอีกข้อหนึ่ง การสูญเสีย...บางครั้งไม่ได้เริ่มต้นจากความตาย แต่มันเริ่มตั้งแต่วันที่เรายอมปล่อยให้ใครบางคนทำลายหัวใจของเราโดยที่เขาไม่เคยรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย #หนึ่งเดือนผ่านไป

เสียใจเหรอ ฟู่ซือเยี่ยนโกรธ และคิดในใจ ผู้หญิงคนนั้นไม่เสียใจหรอก เธอชอบทำให้เขาโกรธ ชอบทำอะไรที่ทำให้เขาเสียใจและอยากให้เขาตาย เวลาผ่านไปสักพัก ผลตรวจออกแล้ว

ฉัน… ฉันกำลังจะตาย…’ อีเร็ตที่กำลังโศกเศร้าคิดกับตัวเอง ถ้าเพียงเธอรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น เธอก็คงจะไม่รีรอที่จะทำตามแผน… แต่มันก็สายเกินไปสำหรับความเสียใจในตอนนี้ และไม่นานนัก อีเร็ตก็หายใจเฮือกสุดท้าย

มีดปลายแหลมล่องหนอีกเล่ม ถูกเสียบทะลุหัวใจคนฟัง “หนูกี้ต้องเสียใจที่ถูกคุณทำร้ายจิตใจไม่พอ เธอยังต้องสูญเสียพ่อเธอไปอีก หัวใจของเธอแหลกยับจนไม่เหลือซาก หากเธอยังมีชีวิตอยู่พร้อมความทรงจำเหล่านั้น คุณคิดว่าเธอจะอยู่อย่างมีความสุขได้หรือไง”

เขานึกถึงเรื่องของวันนี้ตอนที่เห็นอาเจี๋ยเสียชีวิต แม้ว่านางจะเศร้าเสียใจมาก จนถึงกับร้องไห้ แต่ความโศกเศร้านั้นมันดูเสแสร้งเกินไปหน่อย ไม่ใช่ว่าความโศกเศร้านั้นเป็นเท็จทั้งหมด บุตรชายตายไปทั้งคน นางจะต้องเสียใจอยู่แล้ว แต่มันก็มีความรู้สึกประหลาดใจบางอย่าง ที่ทำให้คนไม่สามารถกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้

"แต่หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับหมอไม่สามารถช่วยชีวิตแม่ของเด็กเอาไว้ได้ เธอทนพิษบาดแผลไม่ไหวและได้เสียชีวิตแล้วครับ" "ฮื่อๆ​ นับดาว" มัดไหมปล่อยโฮกอดสามีทันที​ เธอรู้สึก​ผิดและเจ็บปวดเหลือเกิน​ นับดาวต้องเจ็บตัวก็เพราะเธอ​ ถ้าเธอดูแลนับดาวดีกว่านี้​ นับดาวก็ไม ่ต้องมีชะตากรรม​ที่เลวร้ายแบบนี้

กเดินทางไปอยู่ดี หลังจากหลัวฮองเฮาตายไปไม่ถึง3วัน ผู้นำตระกูลหลัวที่ได้รับรู้การตายของบุตรสาว ก็ตายตามไปพร้อมกับความทรมานทั้งจิตใจและร่างกายที่ต้องสูญเสียบุตรสาวอันเป็นที่รักและความเจ็บปวดที่ก่อเกิดอยู่ภายใน แต่ก็ไม่อาจร้องบอกใครได้ เขาได้แต่ต้องนอนทนทุกข์อยู่เช่นนั้ นและปล่อยให้เครื่องหมายแห่งความเจ็บความเสียใจไหลออกมาทางหางตาจนหมดลมหายใจไปในสุดท้าย

Pine: มันมีคนสองคน กำลังเสียใจกับเรื่องเรื่องหนึ่ง คนที่หนึ่งเสียใจจนเป็นความโกรธต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ความโกรธของเขาเป็นเหมือนมังกร คนที่สองก็เสียใจ แต่เป็นแบบซึมๆ เหมือนหมา แต่หมาของเขาได้ตายไปแล้ว ก็คือเขาไม่เสียใจแล้ว แต่ยังทำเป็นเสียใจเพราะคนที่หนึ่งยังโกรธอ ยู่ LICO: มันอ่านยังไงให้เป็นคนละเรื่องเดียวกันได้ขนาดนั้นวะเนี่ย Red King Crab: … โอยตาย

มสูญเสียนานับประการ หัวใจของเฟอร์นันโดเอ่อล้นด้วยความรู้สึกผิด “ฉันเสียใจด้วยนะคะ ที่คุณต้องสูญเสียน้องสาว แต่อาจมีหลายคนต้องสูญเสียเหมือนคุณหรือยิ่งกว่าคุณ หากคุณคิดต่อยอดความแค้นครั้งนี้ ต่อให้คุณแก้แค้นคุณสุริยะสำเร็จ คุณคิดว่ารติมาเขาจะมีความสุขด้วยหรือเปล่า ”