ความเสียใจหลังตาย Novels & Stories

ในความโศกเศร้าและเจ็บปวดนั้นเอง เธอได้เข้าใจความจริงอีกข้อหนึ่ง การสูญเสีย...บางครั้งไม่ได้เริ่มต้นจากความตาย แต่มันเริ่มตั้งแต่วันที่เรายอมปล่อยให้ใครบางคนทำลายหัวใจของเราโดยที่เขาไม่เคยรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย #หนึ่งเดือนผ่านไป

"ระหว่างเรามีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย" "เพราะงั้นภาพก็ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป คนก็ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปเหมือนกัน" "นี่คือความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน"

เธอตอบด้วยสีหน้าเศร้า “เขาเป็นอะไรถึงเสีย” “หัวใจล้มเหลวน่ะ เขาเสียชีวิตกะทันหัน เขาเสียก่อนไปถึงโรงพยาบาลด้วยซ้ำ” “ฉันเสียใจด้วยนะ” เขาแสดงความเสียใจออกมาจากใจจริง

ก็แค่นั้น ความเสียใจจริงๆ ของเธอคือการที่เธอทำให้อีกชีวิตหนึ่งต้องตาย กานพลูรู้สึกเจ็บแปลบจนน้ำตาไหลทุกครั้ง ยากที่จะทำใจจริงๆ แม้จะมีใครปลอบโยนสักร้อยสักพันคน ก็ทดแทนความรู้สึกผิดที่เกาะกินในหัวใจของเธอไม่ได้ ชีวิตต้องเดินต่อไป แต่มันเหนื่อยล้าเหลือเกิน แค่หายใ จยังเหนื่อย เธอพยายามทำให้ทุกคนคิดว่ามันผ่านไปแล้ว มันไม่มีอะไร แต่มันก็เป็นความรู้สึกผิดที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ ถ้าเลือกได้ เธออยากจากโลกนี้ไปเสียเอง และปล่อยให้คนที่รักยังมีชีวิตอยู่ มันคงจะดีไม่น้อย

มีดปลายแหลมล่องหนอีกเล่ม ถูกเสียบทะลุหัวใจคนฟัง “หนูกี้ต้องเสียใจที่ถูกคุณทำร้ายจิตใจไม่พอ เธอยังต้องสูญเสียพ่อเธอไปอีก หัวใจของเธอแหลกยับจนไม่เหลือซาก หากเธอยังมีชีวิตอยู่พร้อมความทรงจำเหล่านั้น คุณคิดว่าเธอจะอยู่อย่างมีความสุขได้หรือไง”

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

เมื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา ฉันกลับรู้สึกตลกขึ้นมา บางทีคนบางคนก็คงเป็นแบบนี้จริง ๆ ที่พอสูญเสียไปแล้วถึงจะมาพูดเรื่องเสียใจภายหลัง ตอนที่ได้มาไม่รู้จักรักษา พอสูญเสียไปกลับมานึกเสียใจ แต่ในโลกนี้ไม่มีเรื่องง่ายๆ แบบนั้น และไม่มี ‘ยารักษาความ เสียใจ’ เมื่อเสียไปแล้วก็คือเสียไป ไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีกแล้ว

เธอมองน้ำตาที่ไหลจากดวงตาของเขา กำแพงของเธอก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ จู่ ๆ เธอก็นึกถึงความเสียใจ และความสิ้นหวังที่เธอเคยรู้สึกตอนที่แม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว! ราวกับหลุมดำขนาดมหึมากลืนกินจิตใจของมนุษย์ไปจนหมด!

หยางชิงโม่พูดเสร็จก็หลบตาไม่อยากจะสบตาแสนเศร้าของเขา "ฉัน... เสียใจด้วยค่ะ " หยางชิงโม่พูดขึ้นมาเบาๆ รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นใครที่เสียชีวิต มันก็คือความสูญเสียทั้งนั้น ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าเฉินหวังตงจะสามารถหาคำพูดและเอ่ยออกมาได้ "ไม่เป็นไรคร ับ"

“กลับมาทำไม ทำไมไม่ทิ้งฉันไว้ให้ตายให้พ้น ๆ ไปเลย รู้ไหมฉันต้องเสียใจขนาดไหน แต่ละคืนฉันต้องทรมานขนาดไหน ฉันอยากหลับไปไม่ตื่นอีกเลย แต่ทำไมพวกคุณถึงไม่ให้ฉันตาย” เธอสะอื้นจนตัวโยนยามเมื่อคิดถึงเรื่องเสียใจในอดีต คิดว่าเธอกำลังจะตาย คิดว่าสุดท้ายแล้วเธอก็เหลือตัวค นเดียว