ความเสียใจหลังตาย นิยาย & เรื่องราว

น้ำเสียงคนพูดบ่งบอกถึงความโหยหาและเสียใจ หลังจากที่น้ำเหนือรู้ความจริงว่าเตชินได้เสียชีวิตไปแล้ว และตัวเองมีความทรงจำแค่ตอนเรียนปีหนึ่ง จึงเก็บตัวเงียบไม่ยอมพูดคุยกับใคร และไม่ยอมออกไปไหน จนกระทั่งวันหนึ่งได้หันไปเล่นโซเชียลและไลฟ์สดการใช้ชีวิต โดยใช้แฮชแท็ก

คำพูดที่เหมือนมีดกรีดนี้ ทำให้ใจของฉันเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตไป พี่ชายก็เกลียดฉันเข้าไส้ คิดว่าฉันเป็นคนทำให้พ่อแม่ตาย ไม่ยอมรับฉัน และไล่ฉันออกจากบ้าน

มายขนาดนั้น ก็เลยเสียใจมากใช่ไหม?” คำว่า ‘มากมายขนาดนั้น’ เหมือนจะช่วยสะกิดให้กะรัตเข้าใจถึงความเสียใจมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง เพทายพูดถูกแล้วจริงๆ ที่เธอเสียใจมากมายจนรู้สึกเหมือนชีวิตมืดดับไปชั่วขณะ ก็เป็นเพราะว่าเธอทุ่มเทมากเกินไปเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตั วเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ของเธอ

เธอทนความเจ็บปวดจากการถูกรัดด้วยตาข่ายสีแดง เช็ดหางตาพร้อมกลืนความสะอื้น พยายามสงบใจ "ฉันเสียใจ แต่ก็โทษใครไม่ได้ เพราะเป็นความผิดพลาดของฉันเอง แล้วฉันก็เห็นญาติๆ และเพื่อนๆ ร้องไห้ที่ศพของฉัน ฉันเลยสงสัยว่าต้วนโจวจะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อได้ยินข่าวการตายของฉัน" "

ดีใจ เสียใจ หรือรู้สึกผิด หัวใจที่แสนเย็นชาของผู้ชายคนนั้นจะมีความรู้สึกเหล่านี้บ้างไหมนะ “สบายดีกว่าตอนอยู่กับคุณอีก ตอนนี้ตายยากแล้วด้วยนะ แต่สำหรับคุณก็ไม่แน่ว่าจะอยู่ได้อีกสักกี่ปี ยังไงก็อย่าเพิ่งรีบตายนะครับ ช่วยอยู่เป็นพ่อที่ดีของลูกชายคนใหม่ไปอีกนาน ๆ เวลา ตายลูกชายคนใหม่ของคุณจะได้ซาบซึ้งในบุญคุณของคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อ”

เขาร้องไห้จนสะอื้นตัวโยน ความผิดพลาดที่เป็นตราแห่งความเจ็บปวดนี้ฝังลึกในใจเกินจะเยียวยารักษา เขาไม่ได้อยากแก้ตัว เพียงแค่อยากบอกด้วยใจจริงว่าเขานั้นไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น เมื่อเขามารู้สึกตัวอีกทีชบาก็ตกเลือดตาย นาทีนั้นเขาเสียใจจนคลั่ง กลายเป็นคนเสียสติ ใจสลายไปพร้อม กับลมหายใจของลูกเมีย “...” ไร้เสียงตอบกลับใด ๆ เธอเองก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเป็นเขาที่ทำ พอมารู้ความจริงเช่นนี้แล้วกลับกลายเป็นทำตัวไม่ถูก จะโกรธก็ไม่ใช่ จะเกลียดก็ไม่สุด

คุณพ่อตอบกลับไปตามตรงเพราะเขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกอะไรไม่ดีต่อลูกชาย มีแต่ความเข้าใจเพราะการสูญเสียแบบนี้ใครๆก็เสียใจ ลูกชายสูญเสียแม่และน้องสาวเหมือนกับตัวเขาที่สูญเสียภรรยาและลูกสาว ความเสียใจที่มีมันไม่สามารถบรรยายออกมาได้

ความเสียใจประดังประเดเข้ามาอย่างถาโถมราวกับมรสุมร้ายที่พัดเข้ามากลางหัวใจ เธอร้องไห้ออกมาอย่างรู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้เลยว่าควรจะเสียใจให้กับคุณแม่ที่จากไปแล้ว แด่คุณพ่อที่คิดจะฆ่าเธอหรือเป็นเธอที่ยังคงมีชีวิตอยู่โดยที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย มันรู้สึกแย่และโหวงๆ อยู่ในอก อย่างบอกไม่ถูก อยากจะกู่ร้องตะโกนความอัดอั้นในใจที่มีออกไปจนหมด นี่เป็นอีกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองเปรียบเสมือนคนโง่คนหนึ่ง

"เสียใจทำไม ฉันรู้สึกดีมากกว่า" "....." ชะเอมถึงกับทำตัวไม่ถูกเลย ใบหน้าของเธอมันชาไปหมด จะมีสักกี่คนกันที่รู้สึกดีเวลาพ่อแม่ตัวเองตาย เพราะถ้าเป็นเธอเธอคงต้องเสียใจมากๆ แทบขาดใจเลยแหละ "ทำหน้าแบบนั้นทำไม"

น้ำตาของแจนค่อย ๆ ไหลออกมาด้วยความรู้สึกผิดเธอก้มหน้าร้องไห้มือไม้จิกกันจนเจ็บไปหมด "พ่อแม่แก พี่น้องแกหรือแม้แต่พวกฉันมันไม่ได้มีความหมายกับแกเลยเหรอแกถึงคิดจะทิ้งทุกคนไปแบบนี้ แกคิดว่าแกตายไปแล้วเรื่องทุกอย่างมันจะจบใช่ไหม...ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าถ้าแกตายไปมันจะมีคนอ ีกมากมายเลยที่ต้องทุกข์ใจเพราะเขาไม่รู้เลยว่าแกทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร พ่อแม่แกเองก็อาจตรอมใจจนตายตายแกไปเลยก็ได้ถึงตอนนั้นแกนั่นแหละที่จะเป็นคนฆ่าทุกคนให้จมอยู่กับความเสียใจ"