Novel & Cerita ความเสียใจหลังตาย

“แค่เลือกทางเดินของตัวเองยังไม่ได้เลย” ความรู้สึกที่สิ้นหวังเกาะกุมหัวใจของเขา ราวกับเงามืดที่คืบคลานเข้ามา ดวงตาที่ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย แสดงให้เห็นถึงความเสียใจที่มีอยู่อย่างมากล้น จนคนที่พบเห็นอดที่จะสงสารไม่ได้ “นายท่านคงแค่กำลังโกรธน่ะครับ ไม่นานท่านคงหาย”

เจ็บปวด เสียใจเป็นเช่นไรเขารู้ดี ทว่า… วันนั้นเขารู้สึกยิ่งกว่าเสียใจ มันทุกข์ทรมานจนแทบขาดใจตาย กลางอกรวดร้าวเจ็บแปลบยามคิดถึงรอยยิ้มและสีหน้าของมารดา หากอกข้างซ้ายที่หัวใจเต้นอยู่กลับชาหนึบ ไม่สามารถทนรับกับความเสียใจที่โถมทับเข้ามาใส่ได้อีกต่อไป เขาเจ็บจนชา… และมันค่อย� � ชิน “ไม่ว่ายังไงก็ต้องจบงานนี้ให้ได้ แล้วเราจะได้ไป…” เขาบอกเสียงเรียบ หากแววตามีร่องรอยของความหวังพาดผ่านไป “ไปจากที่นี่เสียที”

เพราะเหตุนั้น หลินจิงซูจึงคิดว่าทุกคนน่าจะมีความคิดแบบเดียวกับเธอเช่นกัน เมื่อไหร่ก็ตามที่พูดคุยเรื่องความตาย คลื่นอารมณ์ที่พัดผ่านห้วงจิตใจมักปรากฏแต่ความโศกเศร้าอาลัย ไม่ว่าใครก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปทั้งนั้น มีชีวิตเพื่อคนที่เรารัก มีชีวิตเพื่อแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต ้อง แล้วทำไมจู้หยานกลับไม่รู้สึกเสียใจกับความตายเลย?

เธอพยักหน้ารับคำแม้ว่าจะไม่เข้าใจเลยสักนิด “คุณอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่ผมอยากให้รู้ว่าผมจริงจังนะ บางครั้งความรักมันซับซ้อน และบางครั้งคนเราก็ชอบพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เลวร้ายที่สุด” “เลวร้ายแบบไหนคะ” “ผมไม่อยากจะลงลึกเรื่องนั้นจริง ๆ แต่ความเสียใจมันสามารถผลักดันให้คนเรา ทำในสิ่งที่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตได้” เขามองไปทางอื่น เหม่อลอยไปไกลราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในอดีตที่มืดมิด

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

“ทำไมฉันต้องเสียใจด้วย ต่อให้เธอชดใช้ชีวิตด้วยการตายตามไอรีนฉันก็ยังรู้สึกว่ายังเทียบไม่ได้เลย เพราะคนอย่างเธอไร้ค่าเกินไป” “หวานคงไร้ค่าเกินไปสินะ” เมื่อเผลอนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น เธอรู้สึกดิ่งมากเหลือเกินและอารมณ์เพียงชั่ววูบปนความเสียใจทำให้เธอปล่อยมือออกจากขอบพื้ นอย่างไม่ลังเล

เธอตอบด้วยสีหน้าเศร้า “เขาเป็นอะไรถึงเสีย” “หัวใจล้มเหลวน่ะ เขาเสียชีวิตกะทันหัน เขาเสียก่อนไปถึงโรงพยาบาลด้วยซ้ำ” “ฉันเสียใจด้วยนะ” เขาแสดงความเสียใจออกมาจากใจจริง

ก็แค่นั้น ความเสียใจจริงๆ ของเธอคือการที่เธอทำให้อีกชีวิตหนึ่งต้องตาย กานพลูรู้สึกเจ็บแปลบจนน้ำตาไหลทุกครั้ง ยากที่จะทำใจจริงๆ แม้จะมีใครปลอบโยนสักร้อยสักพันคน ก็ทดแทนความรู้สึกผิดที่เกาะกินในหัวใจของเธอไม่ได้ ชีวิตต้องเดินต่อไป แต่มันเหนื่อยล้าเหลือเกิน แค่หายใ จยังเหนื่อย เธอพยายามทำให้ทุกคนคิดว่ามันผ่านไปแล้ว มันไม่มีอะไร แต่มันก็เป็นความรู้สึกผิดที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ ถ้าเลือกได้ เธออยากจากโลกนี้ไปเสียเอง และปล่อยให้คนที่รักยังมีชีวิตอยู่ มันคงจะดีไม่น้อย

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

เมื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา ฉันกลับรู้สึกตลกขึ้นมา บางทีคนบางคนก็คงเป็นแบบนี้จริง ๆ ที่พอสูญเสียไปแล้วถึงจะมาพูดเรื่องเสียใจภายหลัง ตอนที่ได้มาไม่รู้จักรักษา พอสูญเสียไปกลับมานึกเสียใจ แต่ในโลกนี้ไม่มีเรื่องง่ายๆ แบบนั้น และไม่มี ‘ยารักษาความ เสียใจ’ เมื่อเสียไปแล้วก็คือเสียไป ไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีกแล้ว