ความเสียใจหลังตาย Novels & Stories

ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่ากระทำการใด เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจภายหลังเลยสักครั้ง ต่อให้จะทำผิดพลาดไปก็ตาม เพราะการเสียใจภายหลังไม่เคยเกิดประโยชน์ แต่ชั่วขณะนี้ เพียงแค่นึกถึงท่าทางจริงจังตั้งใจระหว่างที่ปักประโยคเหล่านี้ของซูชิงลั่ว จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจภายหลังกับการหย ่าที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีในตอนนั้น

ฟังคำตอบดังกล่าวค่อยหายใจสะดวกขึ้นหน่อย “แต่หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ…” ประโยคถัดมาเล่นเอาใจแกร่งวูบโหวงพลางมุ่นคิ้วไม่เข้าใจ ถ้าบอกว่าเหมือนไหมปลอดภัย… แล้วคำว่าเสียใจ หมายความว่าอย่างไรกัน ?

ทำไมคุณถึงดูไม่ชอบมันเลยสักนิดล่ะ? จำได้ว่าในวันที่พ่อแม่ของเขาจากไป ลี่อวิ๋นเจ๋อเคยชี้หน้าด่าว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่ฉัน? มาจนถึงตอนนี้ฉันตายไปแล้วจริงๆ เขากลับแทบเป็นบ้าไปเสียเอง

เขาหลับตาลง ภาพสุดท้ายหน้าจวนตระกูลเจียงผุดขึ้นในห้วงคำนึง ยามนางปล่อยม่านรถม้าลง ใบหน้าด้านข้างนั้นสงบนิ่งจนแทบไร้เยื่อใย “วันที่นางจากไป...” เสียงของหรงจิ่งหลี่เจือด้วยความสิ้นหวังราวคนใกล้ตาย “พวกเรายังบีบบังคับให้นาง... ขอโทษไต้เยว่อยู่เลย...”

ช้อยเอ่ยเสียงพร่ายกมือเช็ดเลือดที่ไหลอาบหน้าตัวเองออกแล้วแหงนเงยมองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลออกมาให้หล่อนเห็น ส่วนกุลธิดาคนที่สูญเสียลูกน้อยไปก็ร้องไห้ปานใจจะขาด เธอหยุดตัวเองไม่ได้ในตอนนี้ เจ็บปวดใจเหลือเกิน ฮือๆๆ “เรามีลูกใหม่ก็ได้กุล” ไม่ใช่แค่หล่อนที่เสียใจ เขา เองก็เสียใจไม่แพ้กันกับเธอ และเกลียดตัวเองไม่แพ้ที่เธอเกลียดเขาหรอกตอนนี้ เขาอยากเปิดระเบียงห้องไปกระโดดตึกตายต่อหน้าเธอให้สาสมกับความชังในใจเธอเหลือเกินตอนนี้

เจ็บปวด เสียใจเป็นเช่นไรเขารู้ดี ทว่า… วันนั้นเขารู้สึกยิ่งกว่าเสียใจ มันทุกข์ทรมานจนแทบขาดใจตาย กลางอกรวดร้าวเจ็บแปลบยามคิดถึงรอยยิ้มและสีหน้าของมารดา หากอกข้างซ้ายที่หัวใจเต้นอยู่กลับชาหนึบ ไม่สามารถทนรับกับความเสียใจที่โถมทับเข้ามาใส่ได้อีกต่อไป เขาเจ็บจนชา… และมันค่อย� � ชิน “ไม่ว่ายังไงก็ต้องจบงานนี้ให้ได้ แล้วเราจะได้ไป…” เขาบอกเสียงเรียบ หากแววตามีร่องรอยของความหวังพาดผ่านไป “ไปจากที่นี่เสียที”

เพราะเหตุนั้น หลินจิงซูจึงคิดว่าทุกคนน่าจะมีความคิดแบบเดียวกับเธอเช่นกัน เมื่อไหร่ก็ตามที่พูดคุยเรื่องความตาย คลื่นอารมณ์ที่พัดผ่านห้วงจิตใจมักปรากฏแต่ความโศกเศร้าอาลัย ไม่ว่าใครก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปทั้งนั้น มีชีวิตเพื่อคนที่เรารัก มีชีวิตเพื่อแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต ้อง แล้วทำไมจู้หยานกลับไม่รู้สึกเสียใจกับความตายเลย?

เธอพยักหน้ารับคำแม้ว่าจะไม่เข้าใจเลยสักนิด “คุณอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่ผมอยากให้รู้ว่าผมจริงจังนะ บางครั้งความรักมันซับซ้อน และบางครั้งคนเราก็ชอบพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เลวร้ายที่สุด” “เลวร้ายแบบไหนคะ” “ผมไม่อยากจะลงลึกเรื่องนั้นจริง ๆ แต่ความเสียใจมันสามารถผลักดันให้คนเรา ทำในสิ่งที่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตได้” เขามองไปทางอื่น เหม่อลอยไปไกลราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในอดีตที่มืดมิด

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

“ทำไมฉันต้องเสียใจด้วย ต่อให้เธอชดใช้ชีวิตด้วยการตายตามไอรีนฉันก็ยังรู้สึกว่ายังเทียบไม่ได้เลย เพราะคนอย่างเธอไร้ค่าเกินไป” “หวานคงไร้ค่าเกินไปสินะ” เมื่อเผลอนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น เธอรู้สึกดิ่งมากเหลือเกินและอารมณ์เพียงชั่ววูบปนความเสียใจทำให้เธอปล่อยมือออกจากขอบพื้ นอย่างไม่ลังเล