จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง 소설 & 이야기

ดังนั้นนางจึงเดินนำไปที่ห้องของตนเองก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากห่อผ้ายื่นส่งให้ ฟ่านจือหานรับมาก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปทันที จวนท่านเจ้าเมือง คืนนี้บรรยากาศเงียบสงบนัก ทางด้านคุณชายใหญ่ของจวนนั้นมีสตรีห้อมล้อมมากมายซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะว่าสตรีกลุ่มนี้คืออนุในจวนของเ ขาที่มีมากจนจำหน้าตาไม่ได้

ณ จวนตระกูลกู้ จวนของตระกูลขุนนางที่มีรั้วสูงท่วมศีรษะ ภายในเรือนใหญ่ของผู้นำตระกูล ปรากฏร่างของสตรีนางหนึ่งในลักษณะท่าทางกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นเรือน มือข้างหนึ่งของนางยันพื้นเอาไว้ มืออีกข้างถูกยกขึ้นมากุมหน้าอกเพราะความรู้สึกเจ็บปวด ด้านนอกเรือนมีร่า งของสาวรับใช้คนสนิทที่เพิ่งจะสิ้นใจไปก่อนหน้า เพราะถูกลูกน้องของผู้ชายสารเลวตรงหน้าแทงด้วยมีดอันแหลมคม แม้แต่ตัวนางเองในยามนี้ก็คงไม่อาจจะมีชีวิตรอดไปได้แล้วเช่นกัน

าง คนผู้นี้ที่สละบัลลังก์ให้น้องชายร่วมสาบานดูแลบริหารบ้านเมือง และฮ่องเต้ก็ดีพร้อมทุกอย่าง ผิดแต่ใจอ่อนกับสตรี โดยเฉพาะนางผู้ที่มีนามว่า จวงเทียน ! กระทั่งเวลาผ่านไป จนถึงคืนที่ท้องฟ้าปั่นป่วน เรือนหลังใหญ่วุ่นวายไปหมด หมอตำแย หมอหลวงวิ่งแทบจะชนกัน ส่วนด้านนอกเกิดจล

ย อุตส่าห์ได้แต่งงานเป็นพระชายาอ๋องแต่กลับต้องมาทำงานเยี่ยงสาวใช้คนหนึ่ง ในจวนร้างแห่งนี้ น่าสงสารจริงๆ หญิงร่างใหญ่รำพึงขณะที่เดินพ้นไปจากหน้าจวนแล้ว เพ่ยอันเดินตามหลังไปแล้วปิดประตูหน้าจวนลง เพราะตอนนี้ก็บ่ายคล้อยแล้ว อีกครู่คงจะต้องจัดการอาหารเย็นให้กับสองพ่อลูก

“จวนร้าง? ...คุณหนูน่ารังเกียจหรือ เจ้าหมายถึงบุตรสาวซ่งฮั่นเหลียงสตรีน่าตายคนนั้นหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ นางยังอยู่ที่นั่นไม่ได้ไปไหน คงไม่มีที่ไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ ที่จวนก็ไม่มีใครต้องการนาง จวนร้างของท่านอ๋องแม้จะไกลจากเมืองหลวงแต่ก็กว้างขวางใหญ่เสียกว่าจวนซ่งสามจวนมารวมกัน ตอนนี้พ วกนางคงคิดว่าเป็นบ้านตนเองไปแล้ว แค่สาวใช้ยังอวดดีถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจว่าทำไม่เจ้านายของนางถึงได้ หึ”

ซุนรั่วเอ่ยถึงเรื่องที่ให้คนไปวางยาจูจื่อหราน อีกฝ่ายควรจะตายก่อนออกมาจากเรือนของตระกูลจูด้วยซ้ำ แต่กลับมาถึงจวนอ๋องได้โดยไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว แล้วไหนจะท่าทางที่แปลกไปนั่นอีก ซุนรั่วเคยให้คนไปแอบดู สตรีนางนั้นดูไม่ได้เป็นคนประเภทที่จะกล้ามีปากเสียงกับน างแท้ ๆ นางจึงกล้าลงมือ

หนึ่งเจ้านายหนึ่งสาวใช้พากันปีนบันไดออกจากจวนตระกูลหลวน โดยเลือกออกทางด้านข้างเรือนรกร้างผุพังไร้คนเดินผ่านไปมา “คุณหนูเรือนแห่งนั้นเหตุใดถึงถูกปล่อยให้มันรกร้างหรือเจ้าคะ” ซิวเหยาที่เดินอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม

“หากพวกเจ้าไม่มีที่พักก็ไปที่เรือนดูแลคนยากจนที่ชานเมือง รอจนกว่าการสอบคดีจะยุติจึงจะได้รับอนุญาตให้ออกจากเมือง” สิ้นประโยคของหลิงจางเหว่ยบ่าวไพร่ในจวนก็พากันหน้าเสีย ที่เป็นสตรีก็ร้องไห้ออกมาจนเสียงดังระงม หากนายท่านถูกตัดสินว่าเป็นกบฏสตรีอย่างพวกนางย่อมต้องได้รับความลำบาก ในหอสังคีต สตรีที่เข้าไปในนั้นหากหน้าตาพอดูได้ล้วนถูกบังคับให้ขายเรือนร่าง เคราะห์ดีขึ้นมาอีกหน่อยก็จะถูกขุนนางนำไปเลี้ยงดูในจวน

พวกมันมีกันสามคน หนึ่งสตรีสองบุรุษ ส่วนบ่าวไพร่ในจวนคงถูกจับขังไว้ที่ใดสักที่ รวมไปถึงผู้คุ้มกันที่อาจจะถูกวางยาสลบ เลยปล่อยให้คนพวกนี้เข้ามาในจวนอย่างง่ายดาย สตรีผู้นั้นก้มลงคลายผ้าปิดปากออก แล้วใช้คมมีดฟาดเบา ๆ ตรงแก้มนวลผ่องของสตรีวัยกลางคน แต่กลับยังคงงดง ามไม่เปลี่ยน

ตู้หยวนพาตู้เหลียนออกไปเที่ยวเล่นซื้อของเช่นที่จ้าวลู่ฉือบอก หรูอวี้นางไม่อยากจะออกไป ด้วยแขนของนางยามนี้เกิดระบมขึ้นมาอีกแล้ว จึงอยู่พักที่เรือนแทน “นี่!!! เจ้าได้ยินเรื่องที่ท่านเจ้าเมืองเลี้ยงสตรีไว้นอกจวนหรือไม่” ระหว่างทางมีชาวบ้านเอ่ยพูดเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย