Novel & Cerita จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง

ทว่าน่าเสียดาย ต่อให้นางมีดีหรือต่อให้ถึงขั้นงามเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็ตาม แต่ติงยวี่ถิงผู้นี้กลับเป็นเพียงสตรีที่ผ่านการหย่าร้าง เป็นหญิงหม้ายที่ถูกสามีทิ้งขว้าง สตรีต่อให้งามล้ำเลิศทว่าตำหนินี้ช่างด่างพร้อยยิ่ง สิ้นความบริสุทธิ์ของพรหมจรรย์ ยังมีดีอันใดคู่ควรให้ เอ่ยถึง

ณ จวนตระกูลกู้ จวนของตระกูลขุนนางที่มีรั้วสูงท่วมศีรษะ ภายในเรือนใหญ่ของผู้นำตระกูล ปรากฏร่างของสตรีนางหนึ่งในลักษณะท่าทางกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นเรือน มือข้างหนึ่งของนางยันพื้นเอาไว้ มืออีกข้างถูกยกขึ้นมากุมหน้าอกเพราะความรู้สึกเจ็บปวด ด้านนอกเรือนมีร่า งของสาวรับใช้คนสนิทที่เพิ่งจะสิ้นใจไปก่อนหน้า เพราะถูกลูกน้องของผู้ชายสารเลวตรงหน้าแทงด้วยมีดอันแหลมคม แม้แต่ตัวนางเองในยามนี้ก็คงไม่อาจจะมีชีวิตรอดไปได้แล้วเช่นกัน

ย อุตส่าห์ได้แต่งงานเป็นพระชายาอ๋องแต่กลับต้องมาทำงานเยี่ยงสาวใช้คนหนึ่ง ในจวนร้างแห่งนี้ น่าสงสารจริงๆ หญิงร่างใหญ่รำพึงขณะที่เดินพ้นไปจากหน้าจวนแล้ว เพ่ยอันเดินตามหลังไปแล้วปิดประตูหน้าจวนลง เพราะตอนนี้ก็บ่ายคล้อยแล้ว อีกครู่คงจะต้องจัดการอาหารเย็นให้กับสองพ่อลูก

“จวนร้าง? ...คุณหนูน่ารังเกียจหรือ เจ้าหมายถึงบุตรสาวซ่งฮั่นเหลียงสตรีน่าตายคนนั้นหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ นางยังอยู่ที่นั่นไม่ได้ไปไหน คงไม่มีที่ไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ ที่จวนก็ไม่มีใครต้องการนาง จวนร้างของท่านอ๋องแม้จะไกลจากเมืองหลวงแต่ก็กว้างขวางใหญ่เสียกว่าจวนซ่งสามจวนมารวมกัน ตอนนี้พ วกนางคงคิดว่าเป็นบ้านตนเองไปแล้ว แค่สาวใช้ยังอวดดีถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจว่าทำไม่เจ้านายของนางถึงได้ หึ”

ซุนรั่วเอ่ยถึงเรื่องที่ให้คนไปวางยาจูจื่อหราน อีกฝ่ายควรจะตายก่อนออกมาจากเรือนของตระกูลจูด้วยซ้ำ แต่กลับมาถึงจวนอ๋องได้โดยไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว แล้วไหนจะท่าทางที่แปลกไปนั่นอีก ซุนรั่วเคยให้คนไปแอบดู สตรีนางนั้นดูไม่ได้เป็นคนประเภทที่จะกล้ามีปากเสียงกับน างแท้ ๆ นางจึงกล้าลงมือ

หนึ่งเจ้านายหนึ่งสาวใช้พากันปีนบันไดออกจากจวนตระกูลหลวน โดยเลือกออกทางด้านข้างเรือนรกร้างผุพังไร้คนเดินผ่านไปมา “คุณหนูเรือนแห่งนั้นเหตุใดถึงถูกปล่อยให้มันรกร้างหรือเจ้าคะ” ซิวเหยาที่เดินอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม

สิ้นประโยคของหลิงจางเหว่ยบ่าวไพร่ในจวนก็พากันหน้าเสีย ที่เป็นสตรีก็ร้องไห้ออกมาจนเสียงดังระงม หากนายท่านถูกตัดสินว่าเป็นกบฏสตรีอย่างพวกนางย่อมต้องได้รับความลำบากในหอสังคีต สตรีที่เข้าไปในนั้นหากหน้าตาพอดูได้ล้วนถูกบังคับให้ขายเรือนร่าง เคราะห์ดีขึ้นมาอีกหน่อยก็จะถูกขุ

“เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วเพคะ” “เจ้าถูกทอดทิ้ง ถูกสตรีอื่นแย่งอำนาจ และยังถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อแผ่นดิน” ฮ่องเต้มองนางอย่างเห็นใจ “หากเป็นสตรีคนอื่นคงไม่อาจทนได้ถึงวันนี้”

ทุกค่ำคืนจะมีเรือนหนึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศอ่อนหวานแต่ร้อนแรงเจือด้วยความเสน่หาลุ่มหลงมัวเมาและเร่าร้อน ทว่าอีกหลายเรือนกลับเต็มไปด้วยเพลิงโทสะแห่งริษยารุมเร้า บางครายังได้ยินเสียงก่นด่าขว้างปาข้าวของแตกกระจาย ช่วยมิได้ที่เจิ้งซงหยวนรับสตรีเข้าเรือนโดยไม่ตรวจสอบโดย ละเอียด หรือสืบความเกี่ยวกับกิริยามารยาทให้ดีเสียก่อน สตรีนิสัยดุร้ายป่าเถื่อนจึงเล็ดลอดเข้ามาในตำหนักหลายคน

47 พิมดาว จวนตระกูลมู่เงียบเชียบราวกับจวนร้าง แต่ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาทำให้รู้ว่าแท้จริงที่นี่มิได้ร้างผู้คน สตรีวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเตียงสีหน้าเศร้าหมองไม่น้อย นางชี้หน้าผู้เป็นสามีต่อว่าเขาแต่ตนเองกับร่ำ ๆ จะร้องไห้