ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

เขารีบหันไปมองเซียวอวี้เฉินแทบจะทันที สายตาเหมือนกำลังร้องขอชีวิต ส่วนผู้คนรอบด้านเริ่มหันมามองกันอีกครั้งเสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ “ข้าบอกแล้วไงข้าเป็นชายาท่านอ๋องนะ” “นั่นชายาของอ๋องพิการจริงหรือ…ดูวุ่นวายชะมัด แล้วเด็กหนุ่มนั่นใครเหมือนขอท่านข้าเคยเห็นเขาในบ่อนบ่ อยๆ เดี๋ยวนี้ท่านอ๋องผู้หยิ่งยโส คบค้ากับคนเช่นนี้หรือไร” ลั่วจิ่งเหยาสะอึกพลางคิดว่าคนเช่นนี้คือคนเช่นไร

“เด็กหนุ่มที่เจ้าเห็น ก็คือเจ้าในชาติก่อน ข้าได้ชื่อว่าเป็นนักบวชแต่กลับกระทำสิ่งชั่วร้ายไม่ต่างจากปีศาจ ข้าไม่อาจของให้เจ้าอภัยให้แก่บาปของข้า ข้าเพียงแค่ต้องการอยากเอ่ยขอโทษต่อเจ้าก็เท่านั้น” “เช่นนั้นท่านก็คือหลวงจีนในอารามร้างที่ช่วยข้าเอาไว้หรือ” หลวงจีนพยักหน้าช้า ๆ “โชคชะ

น้าเดือนห้าม แต่เสียงครางเสียวก็หลุดออกมาจากริมฝีปาก ความแข็งแกร่งของผมที่เสียดสีอยู่ทางด้านหลังทำคนตัวเล็กที่โดนร่างสูงใหญ่ไซส์ฝรั่งคร่อมประกบ ถึงกับขนลุกซู่ หัวนมของน้าเดือนชูชันเสียดสีอยู่ใต้อุ้งมือใหญ่ของผม บีบขยำเบาๆ อย่างจงใจปลุกเร้าอารมณ์หล่อน “ขอโทษครับ... ผมอยากเป็นลูกชายน้าเดือนจัง ขอฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกชายน้าเดือนอีกคนได้ไหมครับ” ผมขอเป็นลูก ทั้งที่ใจจริงอยากเป็น ‘ผัว’ น้าเดือนใจจะขาด

ชาติหน้า ข้าไม่อยากเจอเจ้านายอีกแล้ว ข้าหวังว่าเจ้านายจะเป็นหญิงสาวธรรมดา ไม่ต้องแบกรับภาระอันหนักหน่วงเช่นนั้นอีก ข้าที่เป็นงูไม่เป็นมงคลตัวนี้ ขอลาตรงนี้ตลอดกาล...

อี้เฟยตะโกนเรียกเสียงดัง บัดซบวันซวยอะไรของข้า! "ขอรับพระชายา " จางหลงค้อมศีรษะคำนับพระชายาที่กำลังเดินมาหาตน

"ตัวของฉันไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้เลยคิดว่าขอร้องให้ฉันช่วยง่ายๆแบบนี้เลยงั้นหรอ" "ท่านเจ้าสัวอยากได้อะไรครับผมสามารถให้ได้และพยายามจะทำไม่ได้ครับตามที่เจ้าตัวต้องการ" "เจ้าหนุ่มคนนี้พูดทีชื่ออะไรล่ะ"

“เจ้าไม่ต้องขออนุญาตข้าทุกเรื่อง!” นางกลั้นหัวเราะ คนผู้นี้เหมือนเด็กเสียจริง “ไม่ได้เพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสามัญชน หากท่านอ๋องเรียกร้องข้อแลกเปลี่ยนอีก หม่อมฉันจะได้ไม่เสียเปรียบเพคะ”

'รูปโฉมของข้าก็งามไม่แพ้เจ้า เซียนชายหรือเซียนหญิงต่างนอบน้อมยอมพลีกายให้ข้าทั้งนั้น' จอมมารหนุ่มกล่าวโอ้อวดแล้วเสกขนมกินเล่นของโปรดตัวเองอย่างกะโหลกมนุษย์อบกรอบมากัดกร่วมๆ คิดไว้แต่แรกว่าเขาต้องเอ่ยเยินยอตัวเอง ชายผู้นี้คาดเดาง่ายเกินไปแล้ว

“ขอให้เจ้ารับข้า...ไม่ใช่ในฐานะองค์ชาย...แต่ในฐานะชายคนหนึ่ง ที่เลือกจะมีเจ้าเพียงคนเดียว” ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะคุกเข่าลงข้างเขา ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเขาเบา ๆ “หลงอวิ๋น...ฉันยินดีจะเป็นของท่าน” “ไม่ใช่ในฐานะราชเทวี ไม่ใช่ในฐานะนักทำนาย...”

“สวีหรันเฟยข้าคงเป็นปีศาจสำหรับเจ้าสินะ แต่บอกไว้ก่อน ปีศาจตนนี้ จะไม่ยอมให้เจ้าเสวยสุขกับชายใดอีก และ... เด็กในท้อง ข้าก็จะไม่ยอมให้มันมีบิดาเป็นผู้อื่นนอกจากข้า” คนผู้นี้คุ้มดีคุ้มร้ายโดยแท้ อึดใจก่อนยังพูดดีและแสดงท่าทางเจ้าชู้กับนาง แต่ยามนี้ดูเหมือนใกล้เสียสติ “ท่า นต้องการสิ่งใดกันแน่”