Romans & histoires ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 31 กว่าจะตระหนักได้ อายุขนาดนี้แล้ว แต่กลับไม่เข้าใจคำว่ารัก...

ย่างมีความสุขเลย ท่านแม่ทัพส่งคนไปรับชิงเอ๋อมาพบที่โรงเตี้ยม ชิงเอ๋อเปิดประตูเข้าห้องมา โผ้เข้ากอดท่านแม่ทัพแน่น ”ท่านแม่ทัพเจ้าขา ฮูหยินใหญ่ว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ ชิงเอ๋อจะได้อยู่กับท่านแม่ทัพหรือไม่“ แม่ทัพโจวกอดชิงเอ๋อแน่นเข้า ท่านแม่ให้ชิงเอ๋อแต่งเข้าเป็นอนุ เจ ้าพอใจจะไปอยู่กับพี่ หรือไม่ ต่อไปภายหน้าพี่จะหาทางให้เจ้าได้เป็นฮูหยินของพี่”

“ถึงเจ้าไม่พอใจ ข้าก็จะยัดเยียดตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพให้เจ้าผู้เดียว” แม่ทัพฉู่โอบร่างงามของฮูหยินของเขา มากอดเอาไว้แนบอก ในอดีตเขาทำให้นางกลายเป็นเมียโจร ตอนนี้เขานำตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพมามอบให้นางแล้ว “ท่านแม่ทัพ ข้าจะเป็นฮูหยินของท่านผู้เดียวตลอดไป”

“ในเมื่อเจ้าตรงไปตรงเช่นนี้...เช่นนั้นข้าก็ขอกล่าวตรง ๆ บ้าง ข้าตั้งใจจะแต่งคุณหนูเกาเหยาชุนเข้ามาในฐานะฮูหยินเอกเทียบเท่ากับเจ้า และข้าก็จะให้นางเป็นคนดูแลจวนแห่งนี้ ส่วนเจ้าก็อยู่ในฐานะฮูหยินเอกเช่นกันแต่ไม่มีอำนาจใดในมือทั้งนั้น ส่วนกู้ซวินจะต้องเปลี่ยนแซ่ตาม บิดา เช่นนี้เจ้าจะยอมรับหรือไม่” ขอแค่ไม่เป็นอนุกู้เฉียวจิงยอมรับได้ทั้งนั้น อำนาจและดูแลจวน ก็ให้เกาเหยาชุนทำไป นางมิชอบงานเหล่านั้นสักหน่อย อีกอย่างรีบตกแต่งเข้ามาเถอะ นางจะได้มีข้ออ้างปฏิเสธเรื่องนั้นกับเสิ่นเยี่ยหง นางจึงรีบตอบ

“ใจเย็นก่อนสิท่านโหยวเจียน ข้ารู้ว่าท่านร้อนใจอยากเห็นท่านอ๋องฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว แต่ท่านก็ควรจะฟังอาการจากหมอผู้นี้ก่อน เพราะหากมิดีจริงเจ้าหนูชิงชวนนั่นมิปล่อยให้อยู่รักษาท่านอ๋องนานเช่นนี้หรอกนะ” เก้าเทียนรุ่ยขมวดคิ้วเข้าหากันขณะเหลือบสายตาไปมองซูเหย้า ด้วยจำได ้ว่าตอนที่เจอกันเมื่อครู่นั้น อีกฝ่ายเรียกท่านแม่ทัพว่าลิ่วหลางอย่างเต็มปากเต็มคำ หากตอนนี้กลับเรียกว่าท่านอ๋อง...ที่มันทำให้เขาสงสัยว่าแม่ทัพผู้นี้เป็นใครกันแน่

วกเขา แต่ก็จำไม่หมด “ให้ข้านับคนที่ยังไม่ได้เล่นเสียวกับข้าจะง่ายกว่าเจ้าค่ะ” “เจ้า!” “เจินเจิน ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เจ้าเคยเป็นหญิงรักนวลสงวนตัว รักเกียรติและศักดิ์ศรี แล้วดูตอนนี้สิ อาเป่าร้องไห้หาเจ้าทุกวัน เจ้าก็ไม่มาดูบ้างเลย เป็นแม่ประสาอะไรกัน ชั่วช้าสิ้นดี!” ไท่ ฮูหยินตำหนิข้า ข้ามองอาเป่าในอ้อมอกของนางแล้วเชิดหน้าขึ้น

“เหล่าเด็ก ๆ น่ารักเช่นนั้น น่าอิจฉาฮูหยินกับท่านแม่ทัพยิ่งนัก” ไป๋เฟิ่นโยวได้แต่ยิ้มรับอย่างเต็มอกเต็มใจ ผิดกับแม่ทัพฟู่ที่เบือนหน้าหนีราวกับเหม็นเบื่อเจ้าพวกตัวเล็กตัวน้อย ที่หาทางกลั่นแกล้งเขาที่เป็นบิดาไม่เว้นวัน ทั้งเป่าหูภรรยาของเขาให้มีสามีใหม่เมื่อเขาอ้าปากจ ะบ่นสักคำ เรียกได้ว่าบิดาเช่นเขาเจ้าพวกนี้ไม่เคยเห็นหัว

เสียงทุ้มดังขึ้น พร้อมกับแรงขยี้บนศีรษะ จนอารมณ์ซาบซึ้งของซิงเยียนที่มีก่อนหน้า หายวับไปกับตา “โอ๊ย~ ผมข้ายุ่งหมดแล้ว ท่านแม่ดูจ้านโหรวสิเจ้าคะ” “อาโหรวนี่ เหตุใดทำรุนแรงกับฮูหยินตนเองเช่นนี้! มาๆ แม่จัดผมเผ้าให้เจ้าใหม่” ท่าทีเอาอกเอาใจลูกสะใภ้ ทำเอาจ้านโหร วนึกเหนื่อยใจ

มู่หรันเอ่ยเย้าเสียงหวานใส รอยยิ้มงดงามล่มเมืองของนาง ทำเอาหัวใจของแม่ทัพใหญ่แห่งแดนใต้หลอมละลาย ชายหนุ่มหันกลับมากระชับโอบไหล่บางของฮูหยินรักเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง

“ท่านแม่ทัพ ข้ารู้สึกว่าฮูหยินเปลี่ยนไปขอรับ เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนคนเดิมเลยหรือเพราะฮูหยินเปลี่ยนจากรักกลายเป็นความชิงชัง ข้าไม่เคยมุมนี้ของฮูหยินเลยสักครานางช่างโหดเหี้ยมและน่ากลัวจริง ๆ ฮึ่ย …ข้าเริ่มมองเห็นชะตาของท่านแล้วขอรับ” “หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ไม่ว่านางจะเป็ นเช่นไรข้าต้องทำให้นางอยู่อย่างสงบ ๆ เหมือนที่ผ่านมาไม่เช่นนี้เรื่องที่ข้ากำลังทำอยู่คงพบเจอปัญหา”