Novel & Cerita ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง

เขาขัดคำสั่งบิดามารดา แต่งนางเข้าจวนเป็นฮูหยินเอกโดยไม่เกรงกลัว ยามนั้นชีวิตนางราวกับฝันไป จากเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาได้กลายเป็นฮูหยินแม่ทัพในชั่วข้ามคืน แต่ต่อมาก็ถูกแม่สามีกลั่นแกล้งสารพัดเขารู้จึงแย่งบ้านออกมาก่อนจะเป็นตระกูลเชวียนเช่นทุกวันนี้เราลำบากมาไม่น้อยเ ลย

จ้านเส้าฮวนร้องไห้ "ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าความฝันของข้าจะไม่เป็นจริงอีก แต่เดิมข้าวางแผนว่าต่อให้แต่งเข้าไปเป็นชายารอง พอได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง งั้นสักวันนึงข้าจะแทนซ่งซีซีได้ พวกพี่ไม่ได้เกลียดซ่งซีซีมากหรือ นางขอพระราชโองการเพื่อหย่า ทำให้จวนแม่ทัพของเราจ ้องขายหน้า และยังโดนนางมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเราตามอำเภอใจ ข้ามีความคิดส่วนตัวก็จริง แต่ข้าก็อยากจะแก้แค้นให้กับจวนแม่ทัพด้วย" "พอแล้ว!" ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเสียงทะเลาะกันระหว่างพี่น้องสองคน หลังจากตั้งสติแล้วก็ตะโกนว่า "หุบปากให้หมด!"

แม่ทัพหลิวกำฉลองพระองค์เอาไว้แน่น และยอมปล่อยลงในที่สุด “เพียงแค่พูดเรื่องเก่า ๆ อารมณ์ฉุนเฉียว เช่นนี้เจ้ายังกล้าบอกกับฮูหยินของเจ้าหรือไม่ว่า ยังลืมสตรีในใจผู้นั้นไม่ได้”

แม่ทัพฮวนจึงรับนางมาอยู่ในกองทัพ ใหทำงาน นางกลายเป็นแม่ครัวที่ทหารกล้าชื่นชอบฝีมือในการทำอาหารของนางมากนัก และยามนี้นางคือน้องสาวบุญธรรมของหลานฮวน แม่ทัพหญิงหนึ่งเดียวและเป็นลูกศิษย์สายตรงของชินอ๋องที่น้องคนจะรับรู้ นอกจากหนิงอ๋อง จูไห่เฉายิ้มยินดี อีกเพียงสองวันนางจะได้เจอกับบุตรสาวแล้ว เมื่อถึงเวลาค่ำจึงพูดคุยกับฮูหยินใหญ่อย่างอารมณ์ดี หวงเหวินเทียนส่งนางเข้านอนก่อนจะมาหามารดาของตน หวงฮูหยินจับมือเขาขึ้นมาก่อนจะเอ่ย

"แม่ทัพจาง เรื่องนี้อาผิดจริง ต้องขออภัยที่สร้างทรงจำแย่ ๆ ให้พวกเจ้าทั้งคู่" ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูมีอายุขึ้นมาก หลังจากผ่านความเครียดมาทั้งคืน เรื่องนี้ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้ หญิงสาวผู้ผ่านโลกมาหลายปีผู้นั้น ไม่ยอมรับความผิดใด ๆ ที่เกิดจา กตนเองเลย นางอ้างว่าบุตรสาวไม่เชื่อฟังจึงได้เป็นเช่นนี้ ทั้งที่ความจริงตนก็เป็นผู้สั่งสอน หล่อหลอมความคิดของนางให้เติบโตมาเช่นนั้น

สิ้นคำกล่าวของแม่ทัพหนุ่มเสียงสรวลขององค์ฮ่องเต้ก็ดังกึกก้อง โอ้ แม่ทัพผู้เย็นชาของพระองค์ ได้กลายเป็นบุรุษคลั่งรักไปเสียแล้ว

หยางซีซวนน้อยลูบหัวไป๋หนิงฮวาเบาๆ "โตขึ้นไปข้าจะเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพหยางซีซวน ข้าจะเป็นฮูหยินที่ดีของเจ้านะ แต่เจ้าต้องรักข้าคนเดียวด้วยล่ะ เหมือนท่านพ่อไง ท่านพ่อรักท่านแม่ของข้าคนเดียว"

หยางจวิ้นข่ายมองภรรยาด้วยแววตาชื่นชมปนหลงใหล ฮูหยินของเขาไม่เพียงแต่งดงาม แต่ยังมีสติปัญญาเฉียบคมยิ่งนัก "ได้! ไปศาลอาญาหลวง!" แม่ทัพใหญ่ตวาดสั่งการ "องครักษ์! เปิดทาง! ใครกล้าขวางทางรถม้าฮูหยินข้า จับโยนลงคูเมืองให้หมด!"

มู่หรงเจียวแค่นยิ้มเย็น "พี่สาวของข้านางเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่นางได้ครองตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพและกุมกุญแจคลังสมบัติ นางก็ไม่เห็นใครในสายตา แม้แต่ท่านพ่อหรือองค์รัชทายาทนางยังกล้ากำเริบเสิบสาน เจ้ามาหาข้าในวันนี้ คงมิใช่เพียงเพื่อมาร้องทุกข์เรื่องงานบ้านงานเรือนหรอกกระมัง" ถั งเยียนเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยหม่นเศร้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์

“ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว ข้ามิกล้ารับ” ถูลี่อ๋องคิ้วกระตุก “แล้วสถานการณ์ศึกตอนนี้เรียบร้อยหรือเปล่า” แม่ทัพคู่หลางกัดฟันจนสันกรามเด่นชัด หน้ากากบนหน้าเปลี่ยนไปแล้วกว่าร้อยอารมณ์ เขาเป็นแม่ทัพผู้โดดเด่น อายุไม่ใช่น้อย ๆ การถูกท่าทางหยิ่งยโสของเด็กอมมือเฉกเช่นถูลี่อ๋องมากดข่ม ย่ อมทำให้แม่ทัพอย่างเขาไม่พึงพอใจ ทว่าถูลี่อ๋องหรือจะสน แม่ทัพก็คือแม่ทัพ อ๋องก็คืออ๋อง หากว่ากันตามบรรดาศักดิ์ อ๋องย่อมสูงส่งกว่า