ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง Novels & Stories

ผมตั้งสติก่อนจะถามมันอีกครั้งทั้งๆที่หายใจไม่ทั่วท้อง " ก็เออดิ หรือมึงจะไม่แต่งนี่มึงได้กูเป็นผัวแล้วนะ" มันเปิดไฟเลี้ยวจอดข้างทางก่อนจะโวยวายใส่ผม ไอ้เวรมันเองไม่ใช่หรอวะที่ข่มขืนผมอะผมจำได้แล้วมาเรียกร้องยังกะตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ " แต่กูเป็นผู้ชายจะแต่งงานก ับมึงได้ยังไง " ผมเถียงกลับ

หานชางเหยียนหัวเราะเย็น “เจ้าเป็นของข้า เป็นฮูหยิน เป็นแม่ของลูก ยังเป็นเชลย เจ้าอย่าได้คิดที่จะหนีไปที่ใด ในเมื่อแต่งให้ข้าชีวิตของเจ้าล้วนเป็นของข้าทั้งหมด กลับไปกับข้าแล้วสำนึกผิดเสีย”

็นฮูหยินของเขาเช่นนี้แล้ว คุณหนูของชุ่ยเอ๋อจะทำเช่นไรเจ้าคะ เขาจะให้คุณหนูเป็นอนุหรือเจ้าคะ ” ชุ่ยเอ๋อตัดสินใจถามคุณหนูของนางด้วยความเป็นห่วงเพราะนางรู้เห็นอยู่ว่าแม่ทัพจางนั้น ได้กลายเป็นสามีของคุณหนูของนางไปเสียแล้ว แม้คุณหนูไม่ได้รับการยกย่องออกหน้าออกตา แต่ ทั้งสองก็เกินเลยกันไปเสียแล้ว ต่อไปคุณหนูของนางจะทำเช่นไร น่าสงสารนางเหลือเกิน นางก็ออกจะงดงามปานนี้แต่จะต้องมาเป็นรองของสตรีอื่น

พื้นที่ในตำหนักของนางถูกปกคลุมด้วยความลับและความเย้ายวนใจ ไม่มีข้อบังคับทางศีลธรรมมาขวางกั้น ความหลงใหลและความปรารถนาของนางกับแม่ทัพหนุ่มจึงถูกปลดปล่อยอย่างเต็มที่ ทุกวัน แม่ทัพฉินเย่เหวินจะมอบความเร่าร้อนและความพึงพอใจให้แก่องค์ฮองเฮาอย่างดุเดือด นางร้องครวญค รางด้วยความสุขจนเต็มอิ่ม เสียงครางจากองค์ฮองเฮาดังขึ้น "ท่านแม่ทัพ แรงอีก แรงอีก ข้าเสียวจนข้าจะไม่ไหวอยู่แล้ว" นางร้องออกมาด้วยความรู้สึกอันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความพอใจ

มู่เฉินพูดพลางหันหลังเดินกลับเข้าไปในจวนพลางบ่นพึมพำ “ตกลงท่านแม่ทัพกำลังมีฮูหยินจริงๆ หรือนี่ และฮูหยิน ของท่านแม่ทัพก็คือปีศาจสาว..เอ้ย..นางมาร...เอ้ยไม่ใช่สิข้าพูดแบบนั้นไม่ได้ ในเมื่อท่านแม่ทัพบอกว่าได้กำจัดไอมารของนางออกไปจากร่างหมดแล้ว ตอนนี้นางเป็นเพียงสตรีธรรมดา ผู้หนึ่งเท่านั้นที่ท่านแม่ทัพรักและเสน่หาเป็นที่สุด..แหม...เสน่หามากหรือน้อยก็ตั้งแต่เดินทางมาถึงตั้งแต่ตอนเย็นเมื่อวานจนถึงตอนบ่ายวันนี้ยังไม่ออกมาจากห้องกันเลยอะไรจะขนาดนั้น”มู่เฉินพูดพลางส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจในอาการข้าวใหม่ปลามันที่เกิดขึ้นกับแม่ทัพของเขา

บ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยตอบ กลับไปที่ เรือนเหม่ยฮว่า ฮูหยินรองกำลังช่วยท่านแม่ทัพแต่งตัวด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว เมื่อได้รับรางงายจากบ่าวไพร่ แม่ทัพหวงร้องฮึในลำคอเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ตายก็ดี” ไร้อารมณ์ ไร้ซึ่งไมตรี สำหรับฮูหยินที่ต้องตบแต่งเข้ามาเพราะราชโองการเย ่อหยิงจองหอง เขาไม่แยแสแม้แต่น้อยเพราะตั้งแต่ตบแต่งนางเข้ามาจวนแม่ทัพของเขาก็วุ่นวาย แต่ละวันเกิดเรื่องขึ้นไม่หยุดหย่อน แค่คิดถึงผลงานที่ผ่านมาก็ทำให้รู้สึกปวดขมับ

แม่ทัพสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบช้า นางไม่ได้อยากให้เกาชุนหลางรู้สึกสาแก่ใจที่มารดาถูกโบย แต่อยากให้เขามองถึงโทษของคนที่คิดอะไรน้อยเกินไป ทั้งยังให้ปากเป็นนายสมองเป็นพยาธิในอาจม “หลางเอ๋อร์ เจ้าจะใจร้ายปล่อยให้พวกเขาทุบตีแม่ไม่ได้นะ” เจียงฮูหยินพยายามดิ้นร นให้หลุดจากมือของทหาร เพื่อเข้าหาบุตรชายที่นั่งอยู่กับแม่ทัพหญิง ทว่าสายตาของชายหนุ่มกลับเย็นชาเสียอย่างนั้น เมื่อได้ยินคำว่ามารดาจากปากของคนที่เขาเคยรัก

คำพูดนั้นทำให้แม้แต่ฮูหยินเฒ่าซูก็เงียบงัน เพราะมันเป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะปฏิเสธ ชิงเอ๋อร์คุกเข่าลงตรงหน้านาง น้ำตาไหลไม่หยุด “แต่แม่ทัพหลี่ผู้นั้นข้าได้ยินมาว่ารูปงามก็จริง ทว่าหยิ่งยโสและมีหญิงชมชอบมากมาย เหตุใดคุณหนูของข้าต้อง” ซูเยว่หลันยกมือแตะศีรษ ะนางเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ

หวังกับบิดาจึงอาสาไปเข้าร่วมกองทัพ ไม่สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลแต่อย่างใด จนกระทั่งวันนี้เขาได้เป็นแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งยังมีศักดิ์เป็นอ๋องต่างแซ่คนแรกของราชวงศ์ บิดายังต้องเคารพเขา แล้วอย่างไรเล่าท่านพ่อยังคงลุ่มหลงสตรีชั่วร้ายคนนั้น หากวันนั้นเขาถูกวางยาสำ เร็จอีกครั้งก็ต้องรับหลี่เหมยหลิงมาเป็นฮูหยิน เป็นพระชายาจ้านอ๋อง เผยซ่างกวนถอนหายใจจากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดใบหน้าของบิดาที่เริ่มร่วงโรยไปตามไว

แม้จะรู้สึกเจ็บจนจุกกับท่าทางเฉยเมยนั้น แต่มีหรือที่นางจะยอมจึงก็เอ่ยกับฝ่ายเสียงเรียบไร้ความรู้สึก ท่าทางถือดีนั้นทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ่งรู้สึกขุ่นเคือง "เช่นนั้นก็ดี แต่เจ้าก็คงจะจำได้เช่นกันว่าตัวเองอยู่ในฐานะใด คงไม่ดีกระมังหากหญิงที่กำลังจะแต่งเป็นฮูหยินจวน แม่ทัพ มาเดินยิ้มหัวอยู่กับบุรุษอื่นเช่นนี้ มันจะเสื่อมเสียมาถึงข้าและตระกูล"