ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง นิยาย & เรื่องราว

ตวนอู่ฟังแล้วสะท้อนใจยิ่ง สิบกว่าปีคุณหนูเจ็ดสวีลำบากและเจ็บปวดมามากเกิน มากจนนางกลายเป็นเด็กสาวที่ไม่มีหัวใจไปเสียแล้วพี่เลี้ยงเช่นนางปวดใจเหลือเกิน "ตำแหน่งฮองเฮานับว่าอยู่เหนือสตรีทั้งวังหลัง แต่ไทเฮาแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ เช่นนี้ข้ายังจะกลัวปกป้องลูกๆ ต นเองไม่ได้อีกหรือ ข้าไม่เคยลืมพี่ชายของข้าจนวันนี้หลุมศพของเขาในสุสานว่างเปล่า ท่านแม่ดวงตามองไม่เห็นมาสิบปีเต็มแม้แต่ แม่นมเลี่ยว ป้าซิ่วที่ติดตามท่านแม่มาจากซานเจาล้วนมิอาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็เพราะท่านแม่ไม่มีอำนาจในฐานะฮูหยินเอกจริงๆ"

เฉียนจินฮ่าวคลี่พัดในมือออกมาสร้างลมเย็นเล็กน้อยอย่างคุณชายเจ้าสำราญ “ข้าคิดว่าข้ามองคนไม่ผิด ท่านเพียงแต่ต้องการตำแหน่งฮูหยินและความรักของท่านแม่ทัพเท่านั้น” “ข้าเองก็หวังเพียงที่จะได้เป็นมิตรที่ดีของว่าที่ฮูหยินของท่านแม่ทัพเท่านั้น หากในภายภาคหน้าที่ข้าเกิดความลำบาก หวังว่าฮ ูหยินของท่านแม่ทัพจะโปรดเมตตาให้ความช่วยเหลือ”

จื่อหยวนเอ่ยขอแม่ทัพหนิงอัน ถึงจื่อหยวนจะเป็นเพียงเด็กเจ็ดขวบแต่หากเทียบกับบรรดาคนอายุเท่ากันแล้วเค้าเทียบได้ว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเลย ที่ไม่ว่าบู๊หรือบุ๊นจื่อหยวนมักจะทำได้ดีเสมอมา จนคนทั่วไปต่างคิดว่าเด็กคนนี้ละที่จะเป็นว่าที่แม่ทัพที่ทุกคนก็ต่างต้องยอมรับเหมือนบิดาของ เค้า “นายน้อยหากเราพักที่นี้เราอาจถูกจับได้นะ” “เราขอแค่รอฟังข่าวอีกสักวันไม่ได้เลยเหรอ”

ฝูงชนรีบกระจายตัวออกห่างจากแม่ทัพซุน “ฮูหยินเมิ่ง ท่านแม่ทัพน้อย เข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย” รอยยิ้มของฮูหยินเมิ่งเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนนุ่มนวล เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษเสียอีก “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

“หลิวอี้เฟ่ยเจ้าหยุดร้องไห้คร่ำครวญเถิดนะ ตอนนี้เทียนหลันเซ่อบุตรชายของข้าได้แต่งฮูหยินเข้ามาแล้ว เราต้องช่วยกันคิดจะทำอย่างไรต่อไปจะดีกว่ามาคร่ำครวญเช่นนี้ " “ท่านป้าข้าเจ็บตรงนี้เหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าข้าจะได้เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพเสียอีก เหตุไฉนท่านแม่ทัพถึงไปคว้า สตรีที่ต่ำต้อยเช่นนั้นมาเป็นฮูหยิน ข้าไม่ดีตรงไหนหรือเจ้าคะ” เสียงเล็กแหลมสะอึกสะอื้นไห้ เอ่ยออกมาอย่างเจ็บช้ำน้ำใจนางรักเทียนหลันเซ่อจากใจจริงแม้ว่าเขาเคยมีภรรยาหรือมีลูกติดนางเองไม่ได้สน คอยมาหามาดูแลมารดาของท่านแม่ทัพอยู่บ่อยครั้ง จนเอาชนะใจของฟางเหนียงได้

หนิงเฟยอวี้ที่ยามนี้ร้อนรุมไปทั้งกาย เข้าข่มอารมณ์ความต้องการของตนอย่างสุดกำลัง สะบัดตัวหลบสตรีนางนี้ไม่ให้เข้าใกล้ตนได้ พร้อมกับสะบัดกาน้ำจนแตกกระจายไปทั่วพื้น “ท่านแม่ทัพให้บ่าวช่วยท่านนะเจ้าคะ ฮูหยินมีบุตรให้ท่านไม่ได้ แต่บ่าวมีได้ ให้บ่าวมีให้ท่านแทนนะเจ้าคะ” “ไร้ยางอาย”

หวงเฟยหลงร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เป็นเขาเองที่ทำลายชีวิตทุกคน เขาทำให้ฮูหยินเอกที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นคนร้ายกาจ เขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้ง เยว่ซิน ซิงเหยียน และ ซูเหวิน พวกนางต่างมิได้ทำสิ่งใดผิด จะผิดก็ผิดที่เขาเอง "จากนี้ไปเราจะคงไว้ซึ่งสถานะสามีภร รยา แต่เจ้ามิใช่สตรีที่ข้ารักอีกแล้ว จากนี้ข้ามิขอยุ่งเกี่ยวกับเจ้าไม่ว่าเรื่องใด เจ้าจงอยู่อย่างโดดเดี่ยวเถิด นี่คือการลงโทษจากข้า" สิ้นเสียงน่าเกรงขาม แม่ทัพหวงเฟยหลงก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไปจากห้องในทันที ทิ้งไว้เพียงแค่ฮูหยินหวงจางลี่ ที่ทรุดนั่งลงกับพื้น

มู่เซิงเกอสลัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา ดวงหน้าเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา “องค์รัชทายาทโปรดอย่าเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้อีกเลย ยามนี้หม่อมฉันกลายเป็นฮูหยินของแม่ทัพเสิ่นแล้ว อวิ๋นอี้กล่าวไม่ผิด หม่อมฉันกับเขามีสายสัมพันธ์รักลึกซึ้งต่อกัน องค์รัชทายาทได้โปรดอย่าบีบบังค

รองแม่ทัพเจียงหยุนเฮ่อ ถึงกับส่ายศีรษะอย่างเอือมระอา ในการแสดงแสนฝืดเคืองของผู้บังคับบัญชา หลังจากจวิ้นอ๋อง หลบหนีเหล่าบุรุษพูดมากสำเร็จ เสียงร้องครางหวาน ๆ ของพระชายาแสนรัก ก็ดังระงมจวบจนรุ่งเช้า

“แล้วข้าก็ปล่อยให้พวกเขารังแกรึ แล้วท่านพ่อทำเช่นไรกับเรื่องนี้” “ใต้เท้าเข้าข้างหญิงผู้นั้นเจ้าค่ะ แม้คุณหนูรองจะกลั่นแกล้งคุณหนูเพียงใดก็ตาม ใต้เท้าลั่วก็ไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักครั้ง เพราะฮูหยินใหญ่ผู้นี้เป็นคนรักของนายท่าน แต่ที่ต้องแต่งมารดาของคุณหนูมาเป็ นฮูหยินเอกคนแรกเพราะขัดคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่ามิได้เจ้าค่ะ”