ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง Novels & Stories

หวังกับบิดาจึงอาสาไปเข้าร่วมกองทัพ ไม่สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลแต่อย่างใด จนกระทั่งวันนี้เขาได้เป็นแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งยังมีศักดิ์เป็นอ๋องต่างแซ่คนแรกของราชวงศ์ บิดายังต้องเคารพเขา แล้วอย่างไรเล่าท่านพ่อยังคงลุ่มหลงสตรีชั่วร้ายคนนั้น หากวันนั้นเขาถูกวางยาสำ เร็จอีกครั้งก็ต้องรับหลี่เหมยหลิงมาเป็นฮูหยิน เป็นพระชายาจ้านอ๋อง เผยซ่างกวนถอนหายใจจากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดใบหน้าของบิดาที่เริ่มร่วงโรยไปตามไว

เมื่อมีโอกาสได้เปลี่ยนเช่นนั้นเหตุใดนางต้องปล่อยให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมเล่า มิสู้เปลี่ยนมันเสียตั้งแต่ตอนที่นางยังเปลี่ยนได้ ไม่เอาแล้วตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพ ไม่รักแล้วเยี่ยชิงอัน ไม่เป็นแล้วสตรีที่ผู้คนในเมืองหลวงริษยา นางจะเป็นก็แต่เพียงบุตรสาวที่บิดารักมารดาทะนุถนอม เป็น เพียงคุณหนูจวนกั๋วกงที่ไม่โดดเด่น ไม่มีชื่อเสียง ไม่ต้องได้รับการยกย่อง จากนั้นก็อยู่เงียบๆ เลือกคนธรรมดา แต่งงานออกเรือน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ทุกข์ร้อน ไร้ความกังวล

เสี่ยวชุ่ย เดินตามหลังผู้เป็นนายต้อยๆ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินเชิดหน้าอย่างมั่นคง นางจำได้ดีว่าเมื่อก่อน ฮูหยินหลงรักท่านแม่ทัพมากเพียงใด รักจนยอมลดศักดิ์ศรี ยอมทำตัวโง่เขลาเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่บัดนี้... สายตาที่ฮูหยินมองท่านแม่ทัพกลับว่างเปล่า เย็นชา ราวกับม องคนแปลกหน้า หรืออาจจะแย่กว่านั้น... เหมือนมองสิ่งที่น่ารังเกียจจนไม่อยากเฉียดกายเข้าใกล้

บรรยากาศภายในจวนเริ่มเร่าร้อนและเข้มข้นขึ้นทุกขณะ ฮูหยินเหม่ยฟาง ผู้ซึ่งในตอนแรกเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน บัดนี้ตกอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ปั่นป่วนและคลุ้มคลั่ง ท่านแม่ทัพหยางเจี้ยนปลุกเร้าอารมณ์ของนางอย่างรุนแรง ทุกสัมผัสของเขายิ่งทำให้นางหวั่นไหวและไม่อาจควบ คุมตัวเองได้

หยางเสวี่ยเฟยบอกให้สาวใช้หลบออกไปแล้วเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว “ฮูหยินคงไม่ลืมใช่หรือไม่ว่าทุกค่ำคืนต้องร่วมรักกับข้าจนกว่าจะตั้งท้องสายเลือดสกุลหยาง” เมื่อได้ยินเขาเรียกตนเองว่าฮูหยินแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่บอกไม่ถูก มู่หรงเซียวมองคนตรงหน้า “รองแม่ทัพหยางช่างปรับตัวได้เร็วเหลือ เกิน ทั้งยังทำตามรับสั่งของฝ่าบาทไม่มีขาดตกบกพร่องถึงกับยอมเรียกข้าว่าฮูหยินเลยหรือเจ้าคะ”

งท่านแม่ทัพที่ไม่อนุญาติให้ใครขึ้นเรือน ถ้าท่านไม่กลับมาสร้างความฉุนเฉียวให้สองแม่ลูกเป็นอย่างมากที่ไม่ได้ขึ้นไปนั่งชูคอบนเรือนเหมือนที่ผ่านมา ตอนที่เป็นคนรักที่แม่ทัพให้สิทธิ์นางทุกอย่างในจวนห้ามคนขัดใจ แต่หลังจากแต่งฮูหยินเอกทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปหมดจึงสร้างความไม่

“รอให้ถึงพรุ่งนี้ รอให้นางแต่งเข้าจวนอ๋องไร้พ่าย ถึงวันนั้นนางก็คือชายาข้า ตอนนี้นางเป็นเพียงบรรณาการไม่หาญรักก็เท่านั้น” เสี่ยวจงยิ้มเพิ่งจะเคยเห็นว่าท่านอ๋องมีรักแรกก็ครั้งนี้กระมั้งภาวนาให้หลินฮวาคือรักแรกและรักแท้ของเจิ้งจินเทา

ในขณะที่ร่างกายของ แม่ทัพซุนเทา ยิ่งทรุดโทรมลงทุกขณะ บัดนี้เขากลายเป็นเพียงเงาของความยิ่งใหญ่ในอดีต ชายผู้เคยนำทัพด้วยความกล้าหาญบัดนี้นอนอยู่บนเตียงไร้เรี่ยวแรง ถูกความทรมานกัดกินทั้งกายและใจ ฮูหยินใหญ่ อันเหยาเหวิน ที่เคยแสร้งเป็นภรรยาผู้อ่อนโยนและแสน ดี บัดนี้แสดงความเร่าร้อนและไร้ยางอายออกมาอย่างเต็มที่โดยไม่สนใจสายตาผู้ใด นางปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมาอย่างเปิดเผย นางไม่แม้แต่จะปิดบังการเดินทางออกจากจวนเพื่อไปหาชายชู้ของนาง แม่ทัพไป่เฉิน ชายผู้ที่นางหลงใหลจนหมดสิ้นความละอาย

"เจ้าลูกโง่..แม่ทัพหรือจะสู้ท่านอ๋องได้ เจ้าได้เป็นถึงรองชายาเชียวนะ แต่งให้แม่ทัพได้เป็นแค่ฮูหยินฐานะต่างกันฟ้ากับเหว" เหยาหย่าเลยคิดตาม แล้วก็เห็นตามที่มารดาพูด เลยเลิกสนใจแม่ทัพไป๋ทันทีหันมาสนใจเรื่องที่จะได้แต่งเข้าวังอรุณ

ดสิ่งใดขึ้น ส่วนสตรีที่กลับกลายมาเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพตัวจริงนั้น ยิ่งกว่าว่าที่ฮูหยินคนเดิมมากนัก เพราะทั้งถือตัว เอาแต่ใจ และด่าทอ ตบตีรังแกสาวใช้อย่างไม่ปราณีหากนางไม่ได้ดังใจ เช่นนี้แล้ว บ่าวไพร่ที่ไหนจะรักนางได้ลง มีแต่คนแอบเสียดายว่าที่ฮูหยินคนเดิมกันทั้งนั้น ไม่รู้ ว่าท่านแม่ทัพนั้นหลงรักสตรีเช่นนั้นไปได้อย่างไร แต่มันก็เป็นเรื่องของเจ้านาย บ่าวเช่นพวกนางมิอาจจะก้าวก่ายได้