ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา Novels & Stories

มือบอบบางที่กำลังยักย้าย โพสต์ท่าทางเลียนแบบนางแบบชื่อดังจำต้องชะงัก เมื่อมีเสียงเรียกจากด้านนอกดังเข้ามา "คุณหนูเจ้าคะ นายท่านและฮูหยินให้บ่าวมาเรียนว่าท่านแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

โจวฮูหยินถามในขณะที่เดินตามสามีเข้าไป “ท่านอย่านินทาท่านแม่ทัพเช่นนี้ หากได้ยินมาจะโกรธเอาได้นะเจ้าคะ” ชงเอ๋อร์รีบปรามนายของตน

ซินเหมย “จวนแม่ทัพใหญ่หรือ เช่นนั้นฮูหยินเจ้าไปจัดการเรื่องแม่สื่อ ส่วนข้าจะไปปรึกษากับรองแม่ทัพหยวนเสียหน่อย” “เจ้าค่ะท่านพี่”

หลี่เฉิงหมิงค้อมกายเล็กน้อย ก่อนทำมือเชื้อเชิญพร้อมเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน เชิญพวกท่านตามข้าน้อยไปรับประทานอาหารด้วยกันเถิด” โม่จิ่นยวนเดินมาถึงข้างกายเขา ก่อนจะตบไหล่เขาเบา ๆ และเอ่ยว่า “รองแม่ทัพหลี่ ความภักดีของเจ้านั้นข้าย่อมทราบดี แต่หลังจากนี้ขอให้เรียกแค่ชื่อข ้าก็พอ นอกจากข้าจะไม่ได้เป็นแม่ทัพอะไรแล้ว ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ เจ้าเรียกข้าแบบเดิมไม่เหมาะสมยิ่งนัก”

“เจ้าใจเย็น ๆ ก่อนเถิดฮูหยิน ข้าจะให้คนไปถามข่าวคราวให้” “ท่านพ่อท่านแม่ อย่าได้กังวลใจไปเลยเจ้าค่ะ ข้าจะนำอาหารไปส่งที่ค่ายทหารพอดี เดี๋ยวข้าไปดูพี่ใหญ่ให้”

จ้าวเยว่เอ่ยขึ้นและทำท่าจะกระตุกม้าให้เดินไป “ไม่ได้นะขอรับ ข้าให้คนไปบอกท่านแม่ทัพ ว่าฮูหยินจะชมรอบ ๆ ค่ายเท่านั้น” “ไม่เป็นไรหรอกน่า เชื่อมือข้าเถอะ”

“ท่านพ่อบ้านโจวแจ้งบ่าวรับใช้ทุกคน ว่าท่านแม่ทัพมีคำสั่งให้เชื่อฟังฮูหยินเจ้าค่ะ หากฮูหยินบอกว่าได้ก็คือได้ ไม่ก็คือไม่ คำสั่งจากฮูหยินก็เหมือนออกจากปากท่านแม่ทัพ...” ลี่จินหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพราะนางต้องกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ “ฮืออ... คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพดีกับคุณหนูของบ่า วมากจริง ๆ แค่รู้ว่าท่านแม่ทัพดีกับคุณหนูไม่ทำเหมือนอย่างที่คนอื่นทำ แค่นี้บ่าวก็ตายตาหลับแล้วเจ้าค่ะ ฮือ ๆ”

ฮุ่ยหมิ่นเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง "ไม่ได้ เช่นนั้นแม่จะรีบจัดการให้เจ้า" ฮูหยินไป๋เรียกสาวใช้ข้างกายให้ไปตามแม่สื่อฝีมือดีของเมืองหลวงมาพบนางโดยด่วน

เสียงใสดังสนั่นไปทั่วจวน นางกำนัลผู้หนึ่งวิ่งตรงเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพ ให้ข้าน้อย หลินหลิน มาปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินเจ้าค่ะ" "อะไรอีกเนี่ย! แล้วข้ากลายเป็นฮูหยินของเขาตั้งเมื่อไหร่?" "เอ่อ...ท่านแม่ทัพทรงรู้ว่าฮูหยินเอ่ยถามเช่นนี้ เลยให้ข้าน้อยตอบไปว่า เอ่อ...เมื่ อยามราตรีอันเร่าร้อนของเราสองเจ้าค่ะ" นางกำนัลเอ่ยขึ้นอย่างไร้เดียงสา

นางจึงดึงแม่ทัพสือนั่งลงอย่างสงบ หลิงอวี๋เดินกลับไปที่ที่นั่งของตน แล้วเอ่ยอย่างใจเย็น “แม่ทัพสือ เมื่อครู่ข้าบอกกับฮูหยินสือไปแล้วว่าที่เรียกท่านมาในวันนี้มิใช่เรื่องนี้ แต่ข้าดีใจมากที่ท่านเป็นฝ่ายเริ่มที่จะสารภาพกับข้าเอง!”