Novel & Cerita บรรณนารี

ชายฉกรรจ์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "หนี้ทั้งหมดเท่าไหร่ ผมจ่ายเอง"คณากรเอ่ยพลางเดินตรงเข้าไปในร้านทันที "คุณเป็นใครมายุ่งอะไรด้วย"สนหันไปมองหน้าคณากรด้วยความงงงวย

ความร้อนผ่าวจากแท่งเนื้อที่ไร้ปราการขวางกั้นสัมผัสกับกลีบเนื้อนุ่มที่กำลังฉ่ำเยิ้ม ทำเอามิลินต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนมวนท้องไปหมด ธีรดาก้มหน้าลงไปคลอเคลียปลายจมูกกับพวงแก้มแดงจัดของแม่เสือจอมยั่วที่บัดนี้สิ้นฤทธิ์อยู่ใต้ร่า งเขา นัยน์ตาสีนิลพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และดิบเถื่อน ก่อนที่เขาจะกระซิบชิดริมฝีปากบางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ยียวน และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำ “ยืนนานแล้วเดี๋ยวคุณเมื่อย...”

เย่เทียนหลางร่ำเมรัย บุรุษผู้กำลังช้ำใจจิบสุราเฝินจิ่ว[2]แล้วเอื้อนเอ่ยบทกวีอยู่กับซ่งตงหยาง หนึ่งในผู้คุ้มกันฝีมือดีของสำนักคุมภัยตระกูลเย่ “คุณชายเมามากแล้ว ข้าว่าเลิกดื่มเถิด” คู่หูดื่มสุราเอ่ยปากอย่างห่วงไย

ชายที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น ชายคนนี้ชื่อไม้ หรือพี่ไม้ เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านด้านใน รับมาดูแลรถถัง และช่วยคัดแยกองุ่น “รถถังทำไมคะ” เจ้ดาวเรืองยืนขึ้น “หายไปครับ” พี่ไม้น้ำตารื้น เขาแทบจะร้องไห้ เมื่อสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเจ้านายหายไป

ภรนต์ตัดบท เมื่อได้ยินแบบนี้ เอมี่จึงหันขวับไปมองน้ำฟ้าด้วยความโกรธแค้น “เอมี่ไม่รู้ว่าคุณตัดสัมพันธ์เพราะเอมี่ทำอะไรผิด แต่คุณไม่มีวันมีความสุขกับนังเลขาฯ ปากเน่าหรอก”

“อย่าไปถือสายัยคนนั้นเลยนะ แม่นั่นปากเสียแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ถูกตบปากเข้าเมื่อไรนั่นแหละคงเลิกยุ่งเรื่องของคนอื่นได้” ตีรณายิ้มเนือย ก่อนจะหันกลับไปทำกับข้าวต่อด้วยอาการเงียบขรึม พลางคิดว่าอีกไม่นานคนทั้งซอยคงได้รู้ว่าตาหนูของหล่อนมีพ่อชื่อทีปกรเป็นแน่

เธอพูดพลางหยิบหนังสือนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นมาดู แต่ไม่ได้ตั้งใจจะดูหนังสือเลยสักนิด สายตาของเธอคอยสอดส่องมองคนพวกนั้นต่างหาก “จำได้ไหม ว่าฉันคือใคร!” หมอนั่นตะโกน ตะโกนอยู่ได้ ไม่กลัวคอจะแตกก็น่าจะเกรงใจคนฟังบ้าง แต่ไม่มีใครตอบเขาสักราย ทุกคนเงียบ กริบเหมือนเป็นใบ้กันถ้วนหน้า เว้นก็แต่เธอ...มาลินีแบะปาก จดจ้องภาพผู้ชายบนปกนิตยสาร ที่เขียนพาดหัวไว้หราว่าคือ วิกเตอร์ ออปเปนไฮน์ ลูกชายของรัฐมนตรีผู้ทรงอิทธิพลและมารดาผู้งดงาม ตัวเขานั้น เปรียบได้ดั่ง ‘เจ้าชายแห่งกรีซ’

///ลุงชัยนี่น่ารักจัง ไม่งอนไม่ดื้อ เข้าใจเหตุผล เอาไว้มีโอกาสนาดาจะให้รางวัลนะคะ/// ///ลุงจะรอนะครับ แต่วันนี้ขอรูปคุณหนูมาดูแก้คิดถึงหน่อยได้มั้ย/// ///จะเอาไปทำอะไรกันแน่คะ นาดารู้ทันหรอก/// ///ก็เจอตัวจริงไม่ได้ก็ต้องอาศัยดูรูปแล้วจินตนาการรอไปก่อนไงครับ///

ข้อมูลเกี่ยวกับนางรำ เขียน ลงนิตยสารดรุณี ช่วงปี2523-2524 ตีพิมพ์รวมเล่มกับ สนพ.โชคชัยเทเวศร์ปี 2524 (คนเขียนอายุ 23-24ปีที่เขียน)

“เรื่องนี้มีจริงขอรับ แต่นายท่าน...ท่านรู้หรือไม่ว่าจะให้แนบเนียนจะต้องใช้หนังมนุษย์จริงๆ” ครานี้เป็นหยวนวั่นที่ชะงักบ้าง “หมะ...หมายถึงหนังมนุษย์ เนื้อหนังที่...”