Novel & Cerita บรรณนารี

นางกระหยิ่มยิ้มย่อง “ฮองเฮาแล้วคนของพ่อบ้านท่านอัครเสนาบดีกับนางกำนัลผู้นั้นที่ร่วมมือกับเราจะทรงปล่อยไปหรือไม่เพคะ”

"ไอ้แอคเคาท์หลุมนั่นมันท่าจะบ้า เข้ามาเมนต์จิกกัดกันอยู่ได้ อยากจะบ้าตายรายวัน" เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน แอคเคาท์นิรนามคนนั้นก็ยังไม่หยุดเข้ามาเมนต์กวนประสาท จนตอนนี้นิ๊กกี้สุดจะทนกับไอ้นี่แล้ว

46 Nonnateesexy : จ้าแม่คนจบเอกภาษาไทย อย่าลืมไปฮันนีมูนนะจ้ะ อ่านแล้ว 20.47 Vathu_ka : (ไอคอน คนกระทืบเท้ารัวๆ) อ่านแล้ว 20.48 Vathu_ka : นะจ๊ะ!!! เขียนแบบนี้ กลับไปเรียนใหม่ไป๊!

มินรญาไม่แน่ใจว่าจะบอกนาธานดีไหม “เอ้า! เกิดอะไรขึ้น เงินตั้งมากมายขนาดนั้น เธอเอาไปทำอะไรหมด” นาธานสนิทกับมินรญาจนถึงขั้นรู้จำนวนเงินในบัญชี แต่เขายังไม่รู้เรื่องที่มินรญาเพิ่งโอนเงินหนึ่งล้านบาทไปให้มารดาของเธอใช้หนี้ที่เกิดจากการพนัน

กมลเนตรเอ่ยถามแน่งน้อยขณะที่ช่วยกันย่างหมูอยู่บนเตา “มีความสุขสิคะ อ้อนให้ป้าทำของอร่อยให้กินทุกวันเลย” “แล้วพี่น้ำ...เห็นมีนจู๋จี๋กับคุณเรย์บอยไหมคะ” บราลีเห็นเพื่อนเธอเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาอีกรอบจึงยื่นหน้าถามนาราที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงทะเล้น เพราะรู้มาว่า นาราดูแลมีนานุชเป็นการส่วนตัวก็ต้องได้เห็นเวลาสองสามีภรรยาพูดคุยกันบ้างนั่นแหละ

พิศตราคลี่ยิ้ม ในที่สุดเธอก็เจอตัวช่วย “ค่ะ..ชื่อศรีนวลค่ะ คุณผิงอยากรู้อะไรคะ ถามนวลได้เลยค่ะ” แม่สาวใช้ชื่อศรีนวลรีบประจบ หล่อนมองว่าพิศตรามีภาษีมากกว่าแม่สาวใช้สุดสำออยนั่นเสียอีก ต่อให้ขึ้นหม้อในเวลานี้ ต่อไปหล่อนก็ต้องถูกทิ้งอยู่ดี สู้ผู้หญิงที่ยืน อยู่ตรงหน้าเธอก็ไม่ได้ หล่อนเป็นถึงลูกสาวนายทหารและเจ้าของบ้านก็ยกย่องให้เกียรติ

บรรณพนมมือไหว้อย่างมีสัมมาคารวะ สนธิจึงทำหน้าที่แนะนำต่อ “นี่คือคุณ ‘บรรณ มัณตะธารา’ ประธานกรรมการใหญ่ของมัณตะธารากรุ๊ปซึ่งเป็นบริษัทแม่ของเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ อีกทั้งท่านยังเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมัณตะธาราครับ”

เรือนควันธูป สายน้ำจากผ้านุ่งที่ยังคงเปียกไหลหยดไปตามทางระหว่างที่ขายาวนั้นก้าวเดินเข้ามาในเรือน ก่อนที่ร่างสูงจะหยุดยืนอยู่ข้างเตียงแล้วมองไปยังหม้อดินใบเล็กที่ด้านนอกถูกเขียนด้วยอักขระยันต์ซึ่งเขาเป็นคนทำมันด้วยมือของตัวเอง

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

เส้นผมสีดำขลับพันกันยุ่งเหยิงจนยุ่งเหยิง เสื้อผ้าอาภรณ์ดูยับย่นเปรอะเปื้อนคราบสุรา ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้กลับแดงก่ำขุ่นมัวไร้ซึ่งชีวิต นี่หรือ…บุรุษผู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่เกรียงไกรสะท้านแผ่นดิน หลินชิงเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกคล้ายพยายามอดกลั้นความขมขื่นค่อยๆ เดินปร ะคองถ้วยน้ำแกงวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา