Novel & Cerita บรรณนารี

ไอ้เจ้าหมอนี่. “ผมชื่อข้ามสมุทร...เรียกว่า ‘คราม’ ก็ได้” ‘หือ?’ ยักษิณีสาวรู้สึกมึนงงเล็กน้อยกับบทสนทนาที่เปิดประเด็นขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

ปาหนันหน้างอ “แกเถอะ ร้านพังหมดแล้ว แม่แกได้บ่นหูชาแน่ไอ้หนัน” จ่าสมหมายนึกเป็นห่วงเด็กสาวที่เห็นมาแต่เล็กแต่น้อย

คำตอบเพียงสองพยางค์ลอดผ่านม่านสีแดง ด้านนอกเงียบไปชั่วอึดใจ แม่สื่อซึ่งยืนใกล้ที่สุดหน้าเปลี่ยนสี รีบหัวเราะกลบเกลื่อน "คุณชายใหญ่คงหยอกเจ้าสาว คุณหนูเยี่ยย่อมเป็น..." "ข้าชื่อเยี่ยชิงหราน" นางกล่าวต่อ "เป็นธิดาคนโต ไม่ใช่ดาวนำโชคที่พวกท่านสู่ขอ"

“เรียบร้อยดีทุกอย่าง...จอมโจรร้ายโมฮาหมัด อันเดรา เดยาจาบารีได้สิ้นชื่อไปแล้ว จากนี้ไปจะมีเพียงแค่คนหน้าละม้ายเหมือนนามว่ามิคาอิล ฮัลด์ อามูร์ หลานชายของนักธุรกิจหนุ่มนามอันเดซาอี ซีกัลป์ โอซาอิดนี่ เท่านั้น!” “ขอบคุณครับน้าซีกัลป์ ผมเองก็มีเรื่องค้างคาที่จะต้องจัดการ ให้เรียบร้อยเหมือนกัน”

านดังเดิมว่า ‘นังแพง’ ปากคอสั่นเมื่อเห็นแววตาเหี้ยมเกรียมจากคุณพระมองทอดมา พลางหันหาคนที่พอจะช่วยเหลือได้แต่ไม่มีใครเลย บ่าวไพร่ก็พากันก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบสายตา แม้แต่คุณนายพิศเองก็ได้แต่มองมาที่มันพลางส่ายใบหน้าอย่างไม่รู้ว่าจะช่วยได้อย่างไร เพราะสิ่งที่มันทำนั้นเรียกได้ว่า ‘ค าหนังคาเขา’

เขาคำราม ชายหนุ่มคนสนิทรู้ดีว่าความแค้นของเขามันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี แต่ตอนนี้ใครจะห้ามอเล็กซานเดอร์ได้ล่ะ ในเมื่อตลอดมาคนที่คอยทำหน้าที่นั้นก็มีเพียงคาซานดราคนเดียว

เหยียนเฉิงอวี่ขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่ายังไงดี “ผมคือเทพมารกึ่งอสูรที่ทำหน้าที่รักษาประตูภพภูมิ ทำหน้าที่นี้มาสามพันปี...”

ฉันขมวดคิ้วกับคำตอบของสิ่งไม่มีชีวิตตรงหน้า พระน่ะฉันรู้จัก คนไทยที่เล่นพระเครื่องต้องรู้จักอยู่แล้วพระดังของเมืองเหนือองค์ที่อยู่ในมือ “กวน?” “แหมหยอก ๆ ชื่อบุญมา นาดีดินดำ” “ก็เท่านั้น” ฉันถอนหายใจ หันไปสั่งของที่เขาต้องการ เพียงไม่นานของที่ต้องการก็มาวางตรงหน้าฉัน