พิลึก Novels & Stories

กริ่ง กริ่ง “ฮองเฮาเพคะ บุรุษผู้กล้ารายต่อไป มือปราบลี่จิ้ง พร้อมรับการทดสอบแล้วเพคะ” “เข้ามา!”

ดแล้วตามพวกนางมา ส่วนหนิงชิงก็จัดการลากกับดักทั้งห้าอันที่มีเหยื่อติดอยู่มัดรวมกันเพื่อที่นางจะได้ลากกลับพร้อมกับหมูป่าตัวใหญ่ที่ท่านลุงกำลังนำขึ้นมา นางให้เขาผูกเชือกที่ตัวหมูแล้วช่วยกันดึงขึ้นมา ดีที่หลุมที่นางขุดไม่ลึกนัก จึงทำให้การขนย้ายสะดวกมาก สองลุงหลานต่างยิ ้มให้กันแล้วพากันรีบลงจากเขาไปอย่างรวดเร็ว

เธอบอก หอบน้อยๆ เพราะเหนื่อยจากการออกแรงขุด สมัตถ์พยักหน้าหงึกๆ เบะปากน้อยๆ ราวประชด “ดอกอะไรล่ะ หน้าตาพิลึก” เทียนหยดทำหน้าตูม ดอกไม้ที่มีชื่อเดียวกับเธอมันน่ารักจะตาย “พิลึกตรงไหน มันออกจะสวย” เขาก้มลงมอง ไม่ค่อยได้เห็นดอกไม้ที่หล่อนว่า

ลุง หลังจากผิดหวังเรื่องความรักจากมะลิลา เขาก็เบื่อหน่ายผู้หญิง แต่กลับรู้สึกถูกชะตากับเด็กน้อยมังคุดจับใจ เขาไปไหนไม่รอดเมื่อได้มองใบหน้าผุดผ่องของเด็กน้อยแก้มใสปากแดง เลยต้องตีสนิทกับบิดามารดาของเธอ ไปมาหาสู่อยู่เรื่อยๆ เพื่อให้ได้เห็นการเจริญวัยของเธอ

เต็มสิบเอ่ยถามสอดแทรกลมหายใจ ซึ่งยังหอบเร็วเพราะต้องระงับความต้องการภายใน จมูกโด่งได้รูปยู่ย่น กลีบปากอิ่มนุ่มเบะออกพร้อมเสียง...ชิ “อย่างฉันหรือจะไม่พอใจนายนะ แค่รำคาญรูหูที่จะต้องมาได้ยินเสียงหวานแสบไส้ พี่เต็มคะ พี่เต็มขา วันนี้ปรุงทำอันนี้มาให้ ทานนะคะ เดี๋ยวปรุง ป้อน” เปรมมิกาเลียนเสียงของน้ำปรุง “ได้ยินแล้วอู๊ย...น่ากลัวยิ่งกว่าถูกผีหลอกอีก แถมยังเลี่ยน อยากคายของเก่าทิ้งมากกว่า”

ท่ากลานม่านพายุหิมะโหมกระหน่ำด้านนอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นสลักลึกลงในใจของไป๋เจวี๋ย ไม่ต่างไปจากการทับถมของหิมะที่ไม่อาจลบเลือน แม้จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยดวงตาหนึ่งข้างของผู้เป็นแม่ และนิ้วหนึ่งของเขา ความโหดเหี้ยมของไป๋ลู่เสีย นเป็นดั่งฝันร้ายตามหลากหลอนจนยากจะข่มตาหลับมาจนบัดนี้ สิ่งนั้นไม่ใช่คนแต่คือปีศาจร้ายที่ห่มหนังมนุษย์ ผู้ที่เขาอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดแต่ว่า...

‘อื้ม นายอ่านไม่ออกละสิ๊’ แสนหลงว่ายิ้ม ๆ เพราะบางหน้าของหนังสือมีโน้ตสั้น ๆ เป็นภาษาอังกฤษและภาษาไทยปะปนอยู่ ก่อนพู่หางสีขาวฟูฟ่องจะปัดป่ายไปมาเหมือนช่วยบ่งบอกว่าอารมณ์ของเสือขาวตัวน้อยกำลังผ่อนคลายเอามาก ๆ ‘ฉันอ่านภาษาของพวกมนุษย์ออกเกือบทุกภาษา เลยนะ จะขาดอยู่ก็แค่ภาษาอียิปต์โบราณ กับพวกภาษาท้องถิ่นของแต่ละพื้นที่เท่านั้นเอง’

Parama ไอ้ปลื้ม[1]ไปเที่ยวกัน P.Parama : ไปไม่ได้เฮียเลี้ยงลูก Thyme : แม่งพวกมึงนี่ดอแข็งก็มีลูกกันหมดเลยเหรอวะ แรดว่ะ P.Parama : @Thar @Phum_p เฮียไธม์ว่าเรา

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย

///ทำอะไรอยู่วะชิต สะดวกคุยกันสักหน่อยมั้ย/// คาวีทักไปสักครู่ก็มีข้อความเด้งกลับมา ///คุยได้ วันนี้ช่วงบ่ายกูไม่มีเรียน ว่าแต่มึงมีอะไรทักมาเหมือนไปสร้างปัญหาอะไรเอาไว้แล้วแก้ไม่ตก/// ///ก็ไม่เชิงว่ะ กูมีเรื่องอยากปรึกษามึงหน่อยเผื่อมึงช่วยได้///