มนุษย์สัตว์ นิยาย & เรื่องราว

โฮกกก เจ้าสัตว์ประหลาดคำรามลั่น มันมีความคิดเป็นของตัวเอง สิ่งที่มันชอบคือเหยื่อที่เป็นมนุษย์ เพราะมนุษย์ทำให้มันต้องมีสภาพแบบนี้. เดิมทีมันเป็นสิงโต ได้ตายลงไปแล้วจากการล่าของพวกทหารชั่ว ทว่าคนที่พวกมนุษย์เรียกว่าหมอผีกลับชุบชีวิตมันกลับมา และทดลองกับร่างกายนี้สารพัด ถลกหนัง ผ่าร่าง เอาเขาของสัตว์ชนิดอื่นมาเย็บติดกับหัว ศักดิ์ศรีเจ้าป่าที่มันทะนงตัวมาตลอดไม่มีเหลือ มันแค้นมนุษ์ที่ทำกับมันแบบนี้ จนอยากกระชากร่างและฆ่าให้ตายอย่างทรมาน แต่ความเป็นจริงมันกลับทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย

พาะตัวที่ไม่มีสติปัญญาหรือสื่อสารกับมนุษย์ไม่รู้เรื่องเท่านั้น" กรรซ์ โฮก!! พี่เสือตัวใหญ่คำรามตอบรับก่อนตัวแรก ตามมาด้วยสัตว์ทุกตัวที่มาพร้อมกัน หากดูด้วยสายตาก็จะเห็นว่ามีทั้งสัตว์กินพืชสัตว์กินเนื้อ แสดงว่าในกลุ่มสัตว์วิวัฒนาการก็ใช้ชีวิตคล้ายมนุษย์เหมือนกัน เพราะพวกม ันไม่ได้ล่ากันตามสัญชาตญาณดั้งเดิม

“ผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไปก็เป็นของเผ่าหมาป่าแล้ว คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน คุณควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ?” สิ้นคำพูดของไป๋หรงเหยา ตัวแทนจากเผ่าจิ้งจอกและเผ่ามังกรก็ก้าวออกมาจากฝูงชนทันที

คำพูดสั้น ๆ ที่คาริสาเปล่งออกมาทำให้แดเนียลหันมามองคนตัวเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจ “บำเรอ!” ถ้าเป็นของเล่น มันก็จะมีค่าแค่ตอนที่เจ้าของอยากจะเล่นมัน จากนั้นก็แค่ถูกตั้งโชว์สวย ๆ และอาจถูกลืมถ้าเจ้าของของมันมีของเล่นชิ้นใหม่ ถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงมันก็ต้องจงรักภักดีต่อเจ้านายข องมัน ถึงบางครั้งมันจะเถลไถลออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง แต่สุดท้ายมันก็ต้องกลับมากินข้าวกินน้ำที่บ้านของเจ้านายมัน ซึ่งก็ใกล้เคียงกับที่เธออยู่

ความโลภของมนุษย์ไม่มีวันสิ้นสุด และมันก็เริ่มสงผลออกมาเพราะเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งยาอายุวัฒนะ มนุษย์ทำการทดลองในห้องแล็บ โดยการใช้เซลล์ของสิ่งมีชีวิตหลากหลายสายพันธุ์มาตัดต่อพันธุกรรม จนกระทั่งในที่สุดพวกเขาได้ให้กำเนิดสัตว์สายพันธุ์ใหม่ ‘ไซฟรอส’ กระนั้น มนุษย์กลับคาผิด ผลจากการทดลองนั้นเกิดหายนะครั้งใหญ่หลวง สัตว์ร้ายพันธ์ใหม่ที่ไม่คุ้นเคย ปิศาจที่มนุษย์ไม่อาจควบคุม สัญชาตญาณของสัตว์ร้ายในตัวไซฟรอส ทำให้มนุษย์ได้บทเรียนครั้งใหญ่

ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดของวิหาร ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ยักษ์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ร้าย ร่างกายกำยำปกคลุมด้วยขนสัตว์สีเทาหยาบกระด้าง สวมเพียงเศษเกราะเก่าคร่ำคร่า ในมือถือดาบเหล็กโค้งที่บิ่นและขึ้นสนิม ดวงตาของมันดุร้ายและไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ มี เพียงสัญชาตญาณของการเข่นฆ่าผู้บุกรุก "มนุษย์เดรัจฉานแห่งวิมานอัมพร“ มันคำรามด้วยเสียงที่แหบแห้งคล้ายสุนัขป่าที่หิวโซ แล้วกระโจนเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ!

ิลหา มันจินตนาการไปไกลถึงขั้นได้โกอินเตอร์ไปฟัดกับดาราเอวีญี่ปุ่น ยุโรป หรือแม้แต่สาวอาหรับไซส์บิ๊ก ทว่า... ความจริงกลับถีบหน้ามันอย่างแรง! สิ่งมีชีวิตที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านั้นก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของความอุจาด ตั้งแต่เกิดมาจนอายุอานามเข้าเลขสาม ไอ้อ๊อดไม่เคยพบเห็นมน ุษย์สายพันธุ์ไหนที่น่าสะพรึงกลัวเท่านี้มาก่อน! นิยามใหม่ของคำว่าตัวท็อป

(Museum of Madness) ตู้กระจกแต่ละใบคือบันทึกความโหดร้ายของการทดลองที่ผิดมนุษย์ ตู้แรก... แสดงโครงกระดูกของสัตว์หลายชนิดที่ถูกตัดต่อพันธุกรรมเข้าด้วยกัน โครงกระดูกสุนัขที่มีปีกค้างคาวและหางแมงป่อง

ทหารคนหนึ่งตอบเบา ๆ "สิบห้าตำลึงแลกกับการสู้กับปีศาจพวกนี้เนี่ยน่ะหรือ คุ้มหรือไม่ พวกเจ้าลองตรองดูเถิด" ซูจินเยว่ชี้ไปที่มนุษย์ยักษ์ที่กำลังอาละวาดทำลายข้าวของ "ดูสิ เจ้านายพวกท่านเลี้ยงสัตว์ประหลาดไว้ ถ้ามันหลุดออกมาได้ มันจะกินพวกท่านเป็นของว่างแน่"

Breed Progeny Institute" ขึ้น . " "Breed" ที่แปลว่า "ผสมพันธุ์" อ่ะนะครับ! " . "ใช่! คุณก็รู้นี่เจ้าหน้าที่เจฟ ว่าโลกของเรามันเต็มไปด้วยหุ่นยนต์ ประชากรมนุษย์กำลังจะหมดโลก ไม่นับพวกชนกลุ่มน้อยที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ เมืองยอร์คชินแห่งนี้ก็แทบจะเป็นฐานที่มั่นสุดท้าย พ้นจากเขตเมืองนี ้ไปทุกที่มีแต่ความแห้งแล้งและซากปรักหักพัง แม้แต่คุณหรือฉันเองก็เถอะ มองยังไงเราก็เป็นพวกลูกครึ่งอยู่ดีจริงไหม? ครึ่งคนครึ่งโรบอท!"