มนุษย์สัตว์ Novels & Stories

กระต่ายหยกกล่าวขึ้น อย่างตะกุกตะกัก "เสียงเจ้าสัตว์มหาอสูรนี่เจ้าเป็นสัตว์มหาอสูรประเภทใดกันครั้งเรียนภาษามนุษย์ก็ยังไม่แตกฉาน แล้วถ้าพวกเจ้าจะผ่านที่นี้แล้วเจ้าจะมีสิ่งใดมาแลกกับการผ่านทางเส้นนี้เล่า" เสียงเนียนเสวี่ยกล่าวขึ้น "ท่านก็เป็นสัตว์อสู่ที่ตัวออกจะใหญ่โตมโห ฬารขนาดนี้ ท่านยังจะรีดไถพวกข้าอีกหรือ พวกข้าก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่ขอผ่านทางเท่านั้นเอง"

ทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสัตว์ ทำลายความเชื่อของพวกมัน มันโหดร้ายและโหดเหี้ยม หานอิ๋งขมวดคิ้ว “พระชายาคิดเยอะไปหรือไม่? พวกมันเป็นแค่สัตว์ แต่พวกเราเป็นมนุษย์” “ทุกชีวิตเท่าเทียม”

ฟ่านจื่อ หนึ่งในองครักษ์ระดับหยวนอิงถามขึ้น “ใช่ แข็งแกร่งกว่าข้ามาก พวกเจ้าต้องรู้ว่าสัตว์อสูรอย่างพวกข้า ใช้เวลาในการบำเพ็ญยาวนาน และยากลำบากกว่ามนุษย์อย่างพวกเจ้า นั่นจึงทำให้ในระดับตบะเดียวกัน สัตว์อสูรถึงได้แข็งแกร่งกว่ามนุษย์อย่างไรเล่า”

สำหรับนางแล้วดูตลกมากกว่า แต่ในขบวนนั้นมีสัตว์ประหลาดอยู่ในกรงคล้ายเป็นของบรรณาการ กรงหนึ่งใหญ่นัก มีสัตว์ตัวใหญ่ แถมมีจมูกยาวยื่นลากพื้นกรง ส่วนอีกตัวเป็นสัตว์ที่มีเขี้ยวอยู่บนหัว เมื่อถามจากท่านจางเชียนที่เคยเป็นราชทูตก็ได้ความว่า สองตัวนั้นเรียกว่า "ช้าง" กับ "แรด" เ ป็นสัตว์สูงค่าของอินเดียและคองบอง

‘สังคมมนุษย์สัตว์’ คือนิยามของโลกนี้ ทุกผู้ทุกคนมีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ประเภทใดประเภทหนึ่งโดยมีพื้นฐานคล้ายคลึงกับมนุษย์ พัฒนาสังคมระหว่างสัตว์กินพืชและสัตว์กินเนื้อมาจนเข้าสู่ยุคสมัยสุขสงบซึ่งสิ่งประดิษฐ์เดินหน้าไกลขึ้นจากประวัติศาสตร์ ผู้คนเริ ่มตั้งหมู่บ้านเวลาผ่านไปกลายเป็นพระนครอันใหญ่โต ก่อเกิดเศรษฐกิจการเมืองโดยมีคนตัวเล็กตัวน้อยเป็นฟันเฟืองช่วยกันขับเคลื่อนและนั่นคือสังคมมนุษย์สัตว์

กุมภ์ส่งยิ้มไปตามจังหวะบทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อไม่ให้ความคิดในหัวฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ ‘สังคมมนุษย์สัตว์’ คือนิยามของโลกนี้ ทุกผู้ทุกคนมีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ประเภทใดประเภทหนึ่งโดยมีพื้นฐานคล้ายคลึงกับมนุษย์ พัฒนาสังคมระหว่างสัตว์กินพืชและสัตว์ กินเนื้อมาจนเข้าสู่ยุคสมัยสุขสงบซึ่งสิ่งประดิษฐ์เดินหน้าไกลขึ้นจากประวัติศาสตร์ ผู้คนเริ่มตั้งหมู่บ้านเวลาผ่านไปกลายเป็นพระนครอันใหญ่โต ก่อเกิดเศรษฐกิจการเมืองโดยมีคนตัวเล็กตัวน้อยเป็นฟันเฟืองช่วยกันขับเคลื่อน และนั่นคือสังคมมนุษย์สัตว์

‘สังคมมนุษย์สัตว์’ คือนิยามของโลกนี้ ทุกผู้ทุกคนมีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ประเภทใดประเภทหนึ่งโดยมีพื้นฐานคล้ายคลึงกับมนุษย์ พัฒนาสังคมระหว่างสัตว์กินพืชและสัตว์กินเนื้อมาจนเข้าสู่ยุคสมัยสุขสงบซึ่งสิ่งประดิษฐ์เดินหน้าไกลขึ้นจากประวัติศาสตร์ ผู้คนเริ ่มตั้งหมู่บ้านเวลาผ่านไปกลายเป็นพระนครอันใหญ่โต ก่อเกิดเศรษฐกิจการเมืองโดยมีคนตัวเล็กตัวน้อยเป็นฟันเฟืองช่วยกันขับเคลื่อนและนั่นคือสังคมมนุษย์สัตว์

คำพูดนั้นทำให้ไคชะงัก "มนุษย์กลัวสิ่งที่ไม่เข้าใจ" ไคลน์พูด "เมื่อเห็นสิ่งที่แตกต่าง พวกเขาจะเรียกมันว่า สัตว์ประหลาด" เขาชี้ไปที่ไค "แต่เจ้า..."

ตว์ที่รู้จัก สิ่งที่ทำให้เธอสะดุดใจคือ ระบบไม่เคยขึ้นคำว่า ‘มนุษย์’ เลยสักครั้ง ทุกคนมีเผ่ากำกับ ทั้งหมดเป็นสัตว์ที่อยู่ในร่างคน บางคนมีหู บางคนมีหาง บางคนมีเกล็ดเล็กfๆ ตามลำคอ หรือมีกรงเล็บโผล่พ้นปลายนิ้ว เธอจึงเริ่มเข้าใจว่าโลกอสูรตามที่ระบบแนะนำนี้ไม่ใช่โล กที่มนุษย์อยู่ร่วมกับสัตว์ แต่เป็นโลกของสัตว์ที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่โลกอสูรแห่งนี้มีมนุษย์อาศัยอยู่ไหม

อาจารย์ประจำวิชาค่อยๆ จัดแจงคนถามทีละคน เขาชี้ไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ติดประตูทางออกคนจะเปิดโอกาสให้ชายผู้นั้นถามเป็นคนแรก “ครับ! ในมุมมองของสัตว์วิเศษ มนุษย์คืออะไรสำหรับพวกเขา?” “พวกสัตว์มองว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่พร้อมทำลายระบบนิเวศ เป็นภัยที่ควรอยู่ ให้ห่างและพวกเขาระรานทุกสิ่งอย่างโดยไม่ตริตรองสิ่งใดสักอย่าง”