มาเฟีย Novels & Stories

ที่...ไม่รักก็พอรู้ โดย แสงเทียน "นอกจากนอนด้วยกันไปวัน ๆ คุณเคยรู้สึก 'รัก' ฉันบ้างไหม" "ถ้าฉันตอบ แน่ใจเหรอว่าเธอจะสบายใจที่ได้ยิน" สุดท้าย...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เธอก็ไม่ใช่คนที่เขาเลือกอยู่ดี

เมื่อ 'พรหมลิขิตผีผลัก' ชักพา นำให้มาพบกับเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ ชีวิตที่เคยสดใสจึงหาความสงบสุขไม่ได้อีกเลย

"ในเมื่อฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้ ฉันก็ต้องทำให้เขารักจนหัวปักหัวปำ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสีย…นอกจากเสียตัวให้เขา"

"พลอยกำลังท้องล่ะคะ" คริสเตียนโน่หยุดชะงักไปชั่วครู่ "มันเป็นไปได้ยังไง" เขาหันมาถามเสียงเยือกเย็น "พี่บอกแล้วใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ด้วยกันห้ามมีเด็ก" สายตาดุ หันมามองเธออย่างตำหนิ "แต่พลอยก็ท้องแล้วนะคะ และเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา" "ไปจัดการตัวเองเสีย เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน" หกปีต่อมา "พี่มีข้อเสนอให้พลอยนะ ถ้าหากตรวจ ดีเอ็นเอ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่จริง พี่พร้อมจะเลี้ยงดูเขา พี่พร้อมจะมอบเงินให้พลอย พลอยอยากได้เท่าไหร่ พลอยว่ามาเลย" หึ! มอบเงินให้อย่างนั้นเหรอ พลอยใสหัวเราะในลำคอ ผู้ชายคนนี้กำลังจะเอาเงินซื้อเธอ เอาเงินซื้อความเป็นแม่ ซื้อความรู้สึกที่เสียใจ เสียเวลามาตั้งหกปี "เก็บเงินคุณเอาไว้เถอะค่ะ เงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของฉันไม่ได้ มันซื้อเวลา มันซื้อโอกาสที่ฉันเสียไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นคุณเลือกเขา คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น คุณอยากมีลูก คุณก็ไปมีกับแฟนคุณสิ จะมาอะไรกับพวกเรา" #ในวันที่เข้มแข็งฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตา #คุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวสายสตรอง

ลีวาย เจ้าพ่อแห่งแดนมังกรเดือด มาเฟียอันดับต้นๆของเอเชีย เขาเป็นคนที่นิ่งเงียบและเย็นชาที่สุด แต่กลับต้องมาปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันกับเด็กสาวที่พ่อเลี้ยงเธอเอามาขัดดอก พัชชา เด็กสาววัยแรกแย้ม ชีวิตเธอต้องอยู่ในกำมือของเขา เจ้าพ่อแห่งแดนมังกรเดือด เมื่อพ่อเลี้ยงของเธอนำเธอไปขัดดอกให้กับเขา ชีวิตเธอจะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม

“หนุ่มน้อยคืนนี้ช่วยบริการพี่หน่อย พี่จะจ่ายให้อย่างงาม” “คุณคือใคร เข้ามาในห้องผมได้ยังไง” เธอผลักผลักเขาลงบนเตียง กระหน่ำไม่ยั้ง จนเขาเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ปฏิเสธความต้องการตัวเองไม่ได้เช่นกัน ณิชา…คุณหนูไฮโซผู้เคยมีทุกอย่าง แต่ชีวิตกลับพลิกผันหลังครอบครัวล้มละลาย เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับ คีรติ ทายาทหนุ่มเย็นชา เพื่อพยุงธุรกิจของตระกูล แต่ก่อนวันแต่งงาน… เธอขอคืนเดียวของอิสรภาพ เพียงแค่คืนเดียว…ที่เธอตั้งใจจะทำในสิ่งที่ใจอยากทำ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เธอเข้าห้องผิด…และนอนกับชายหนุ่มที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย เขาเย็นชา เกลียดผู้หญิงเจ้ามารยา แต่เธอ…ร้ายจนจับทางไม่ได้ ความเข้าใจผิด ความหึงหวง และไฟร้อนรัก… เริ่มปะทุขึ้นระหว่างคนสองคน “เมียร้าย” กับ “สามีเย็นชา” เกมรักครั้งนี้…ใครจะชนะ ใครจะพ่ายใจ

"นะ ...นายครับ เธอเด็กมากเลยนะครับนาย เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอกครับ" "หึ! มึงคิดว่ากูควรไว้ชีวิตเด็กนี่เหรอ" เขาปรายตามองร่างเล็กเล็กน้อยแล้วเสหน้ามองอย่างอื่น "เมตตาเธอสักนิดเถอะครับนาย" "ดูเหมือนมึงจะพูดเยอะเกินไปแล้วนะอำพล" "พ่อแม่เด็กก็ไม่อยู่แล้ว ญาติพี่น้องเธอก็ไม่มีแล้วครับนาย แค่นี้ก็ทุกข์ทรมานมากแล้ว ผมอยากให้นายเมตตาเธอสักนิด" อำพลเอ่บอย่างหนักใจ "กูต้องฟังคำพูดมึงเหรอ" "ธะ...เธอยังเด็กเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่ ตอนนี้เธอสูญเสีย เธอไม่เหลือใครแล้ว" แม้จะเกรงกลัวผู้เป็นเจ้านาย แต่อำพลก็ไม่อาจเพิกเฉยปล่อยให้เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเป็นอะไรไปต่อหน้าได้ "ถือว่าผมขอร้องเถอะครับนาย เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"

"บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย" "แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก" โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเครียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก "หึ!" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา "เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา" คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว "ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้" "ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ" "อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน" "หึ!" "ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ" "หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ" คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา "แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง..." คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก "มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย"

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะ" ขณะที่พูด เขาก็กดเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ในรูปถ่าย วินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่เป็น สัญลักษณ์ของตระกูล ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้น ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จักดี เธอชื่อว่า คลาวเดีย เธอก็คือน้องสาวบุญธรรมที่วินเซนโซมักจะพูดถึงอยู่เสมอ

ในที่สุดแฟนของฉัน ไมลส์ ก็ชวนฉันไปงานทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสของครอบครัวเขา แต่ฉันกลับสลบไปในระหว่างทาง ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ฉันได้ยินเขากระซิบว่า “ขอโทษนะ เอวา พวกนักเลงนั่นบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายพวกเขาพอดี สวยเกินไปก็เป็นภัยกับตัวนะที่รัก โทษความสวยนั่นเถอะ—อย่าโทษฉันเลย” “อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าเธอช่วยฉันใช้หนี้... บางทีพวกมันอาจจะยอมคืนเธอให้ฉัน แล้วฉันจะชดเชยให้เธอไปชั่วชีวิตเลย ฉันสาบาน” เขาเข็นฉันผ่านทางด้านหลังของคาสิโนแห่งหนึ่ง คาสิโนของครอบครัวฉันเอง เจ้านายที่เขากำลังจะขายฉันให้... คือพี่ชายของฉัน นับตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียชีวิตจากการถูกลูกหลงในการปะทะกัน พี่ชายของฉันก็รับผิดชอบดูแลฉันมาโดยตลอด ยิ่งกว่าพี่ชาย เขาเป็นทั้งตัวแทนของพ่อ และเป็นผู้ปกป้อง แฟนโง่ๆ ของฉันควรจะกลัวได้แล้ว—เขาไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันปกป้องฉันรุนแรงแค่ไหน หรือเขาจะโหดเหี้ยมเพียงใดกับใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายฉัน