ม่านหมอกโลหิต Novelas e Histórias

ชายร่างกำยำขยิบตาให้หมอที่อยู่ข้างหลังเขาทันที ท่านหมอก้าวไปข้างหน้า เขาเป็นหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองและน่าเชื่อถือมาก แม้แต่พ่อเฒ่าซูก็เคยพบเขาหลายครั้งแล้ว ซึ่งไม่มีใครเคลือบแคลงในคำพูดของเขาแต่อย่างใด “ครีมนี้ประกอบด้วยหญ้าที่มีพิษสูงที่เรียกว่าเจียนเฉ่า มันเติบโตไม่ต ่างจากหญ้าธรรมดาริมถนน แต่ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือมันมีหกใบ”

สีหน้าของน่าหลันหลิงรั่วจริงจัง ทุกครั้งที่ขีดเส้น บนใบหน้าจะมีเม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาให้เห็น ค่ายกลจะผิดพลาดไม่ได้ หากพลาดขึ้นมา ทะเลโลหิตแห่งนี้จะไหลพลิกกลับแล้วท่วมไปทั่วทั้งถ้ำโลหิต ไม่ว่าพวกเขาจะรวดเร็วเพียงใด ก็ไม่สามารถออกไปจากถ้ำโลหิตในระยะเวลาสั้นๆ เพีย งเท่านั้นได้ อีกทั้งแก้วมังกรเขียวก็จะสลายไปตลอดกาล

ชายร่างสูงลูบภาพที่กำลังเคลื่อนไหว ดวงตาสีแดงเข้มวาววับในความมืด "ถูกวาดด้วยหมึกที่ข้าเรียกว่า เลือดมังกรแห่งความมืดมันไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่ถูกสร้างจากการหลอมรวมวิญญาณของเหล่ามังกรโบราณที่ถูกสังหารในสงครามพันปีก่อน" ฮองไทเฮาขยับเข้าใกล้ "เล่าให้ข้าฟังเพิ่มเติมซิ" นางส นใจขึ้นมาทันที

เมื่อใบหน้าของมี่อิงซีดขาวราวกระดาษ ริมฝีปากไร้สิ้นสีเลือดเจือจาง และที่สำคัญนางไม่หายใจ ตามรูหู ดวงตา รูจมูกและปากปรากฏโลหิตไหลออกมาแต่ถ้าสังเกตจะพบว่าโลหิตนั้นมีสีอ่อนลง ด้วยมารโลหิตกำลังจะตื่นจากการหลับใหลเข้าไปทุกขณะ แต่เลือดที่ไหลออกมานั้นคือการขับพิษร้ายที่ถู กวางยามาอย่างยาวนานให้ออกจากร่างของมารโลหิต เลือดในกายของนางแม้ว่าจะยังไม่ถูกหลอมรวมให้กลายเป็นโลหิตชาดทองแต่หินโลหิตที่สถิตอยู่ในร่างสามารถขับพิษร้ายทุกชนิดออกไปได้จนหมด กรี๊ดดดดด!!!! เสียงกรีดร้องอย่างสุดเสียงดังขึ้นภายในห้องนอนดังกล่าว

ปภาวรินทร์ดึงสติจากภาพตรงหน้าถึงแม้ใบหน้าและสายตาของเขาจะทำเธอไขว้เขวขนาดไหน แต่เธอก็ใจแข็งหลบสายตา แสร้งหยิบสมุดโน๊ตกางหน้าที่เธอจดคำศัพท์ไว้ให้เขาดู "คุณหมอกคะช่วยอธิบายคำตรงนี้เพิ่มเติมได้ไหมคะ คือชาไปค้นมาแล้วได้แต่ชื่อโรคที่มีโอกาสเกิด แต่อ ยากทราบลักษณะของโรคและอาการจริงๆ" ใบชาเอ่ยถามน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน ในขณะที่เขายังมองเธอนิ่งอยู่ท่าเดิม "คุณหมอกคะ?"

ท่ามกลางเสียงโลหะและพลังปะทะกันนั้น หมอกสีเทาเจือม่วงเริ่มแผ่ขยายเข้ามาอย่างเงียบงัน เย็นเยียบ เยือกเย็น "นั่น…หมอกอะไร?" มู่หลินร้องถาม น้ำเสียงเจือความหวั่นหวาด

หุบเขาเร้นเมฆาที่ว่าตั้งอยู่ในดินแดนเร้นลับซึ่งยากจะพบเห็น เพราะมีหมอกมายาสีเลือดปกคลุมทางเข้าออก ผู้ที่คิดจะเข้ามาในดินแดนแห่งนี้หากไม่มีจิตใจที่มั่นคงพอก็จะลุ่มหลงไปกับภาพมายาที่ดินแดนนี้สร้างขึ้น ได้แต่หยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าไม่อาจก้าวเท้าเข้ามาในดินแดนเร้นลับแห

เชิงเขาหุบเขาหมอกทมิฬ ยามโฉ่ว อากาศในหุบเขาเย็นจัดจนกลายเป็นไอสีขาวยามที่เหล่านักรบผ่อนลมหายใจ อวิ๋นซินเยว่ หมอบนิ่งอยู่หลังโขดหินที่ปกคลุมด้วยมอสชื้นแฉะ นางสวมชุดพรางตัวสีเทาดำที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อละเอียดพิเศษซึ่งไม่สะท้อนแสงจันทร์ ในมือของนางกุมหน้าไม ้สไนเปอร์ ต้นแบบ มันคือไม้เนื้อแข็งสีดำขลับที่เสริมกลไกเหล็กกล้าและติดตั้งเลนส์แก้วขัดเงาซ้อนกันสามชั้นเพื่อดึงภาพศัตรูให้เข้ามาใกล้ในคลองสายตา นางป้ายน้ำมันสกัดจากใบมิ้นต์ใต้จมูกเพื่อปลุกสติให้ตื่นตัว กลิ่นหอมเย็นวาบตัดกับกลิ่นชื้นของดินและซากใบไม้ผุพัง

ม่าน‍ฟ้าพยักหน้ารับทราบ ซุกหน้าแนบอกแกร่งเพื่อหาไออุ่นอย่างลืมตัว นอนหลับตาพริ้มหนีอาการปวดศีรษะที่กำลังเกิดขึ้น ชื่อของเธอคือ ‘ม่าน‍ฟ้า’ มารดาเป็นผู้ตั้งให้ เนื่องจากวันที่เธอเกิดมีฝนตก มืดครึ้ม มองจากห้องพักผู้ป่วยเห็นแต่เมฆหนาเต็มไปหมด แต่คนถูกตั้งชื่อกลับไม่ส ามารถอดทนต่อฝนฟ้าอากาศได้ คนตัวเล็กป่วยในช่วงฤดูฝนทุกปี หากปีไหนแย่หน่อย อาจจะต้องถึงขั้นนอนโรงพยาบาลหลายสัปดาห์

อาหู่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณ แววตาที่เคยกะล่อนบัดนี้เคร่งเครียด "ม่านหมอกข้างหน้ามันหนาผิดปกตินี่คือกับดักของพวกนักฆ่าเงามืด ถ้าก้าวเข้าไปเจ้าจะเห็นภาพหลอนที่โหยหาที่สุด" หลี่ซินหรานรีบหยิบยาหอมสูตรพิเศษขึ้นมาอุดจมูก