ย้อนอดีต Novels & Stories

มันสงบมาก พวกเขาควรจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแค่มีช่วงเวลาหนึ่งที่เธอนึกถึงอดีต ช่วงเวลาดี ๆ ที่ทั้งสองเคยใช้ร่วมกัน ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว สุดท้ายก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว … ผลตรวจของคุณย่าลู่ออกมาเร็วมาก

ฉันเบื่อหน่ายกับการร้องไห้คร่ำครวญแต่ก็ดูเหมือนว่าจะหยุดไม่ได้ หากย้อนกลับไปตอนนั้นและเปลี่ยนทุกสิ่งใด ไม่แน่นะตอนนี้ฉันอาจได้ครองคู่กับชายที่รักฉันอย่างแท้จริง กระนั้นอดีตก็เป็นอดีต คุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลงสิ่งใดที่เคยเกิดขึ้นได้ …

ครั้นหวนนึก ความทรงจำในสมองก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น นางย้อนกลับมายังเจ็ดปีก่อน จนวันนี้ที่เพิ่งตบแต่งกับเย่เสวียนถิง ไม่นึกฝันว่า…นางจะได้เกิดใหม่! สายตาของซูชิงอู่ทำให้มือที่ยกชามยาของแม่นมหลินสั่นเทาอย่างอดไม่ได้

"คนอย่างนายคิดถึงเป็นด้วยเหรอ! นายเคยเห็นฉันเป็นอะไร ที่ผ่านมายังหลอกกันไม่พออีกเหรอ?" "เอาอีกแล้วนะ อดีตก็คืออดีต จะเก็บมาใส่ใจทำไหมอ่ะ ตอนนั้นฉันแค่เข้าใจผิด แต่ตอนนี้ตาสว่างแล้ว จะงอแงกันไปถึงไหน?" "ไร้สาระ สิ้นดี"

หยางซีซวนเอ่ยขึ้นก่อนจะยกน้ำชาขึ้นมาจิบเบาๆ "อืม" นางตอบสั้นๆ เพียงเท่านั้น อดีตคือสิ่งที่ผ่านมาให้จดจำและผ่านไป มนุษย์เรามักโหยหาอดีตที่เคยสวยงาม ความสวยงามที่อาจหาไม่ได้แล้วในปัจจุบันและอนาคต ในเมื่อวันเวลาย้อนกลับมาไม่ได้ เราก็ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า แม้ทางเด ินจะเต็มไปด้วยขวากหนามก็ตาม

แล้ว รวมทั้งทุกๆ คนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เราอย่างมาคิดย้อนหลังกันเลยว่า ใครผิดหรือถูก มันเป็นอดีตที่เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ สิ่งที่ทำได้คือจดจำอดีตที่ผ่านมา เพื่อเหนี่ยวรั้งไม่ให้เราทำผิดซ้ำสอง เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่านะ” จริงดั่งคำพูดของณัชญ์ถูกทุกอย่าง อดีตก็คืออดีตไม่สา มารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทำได้เพียงเก็บผลของอดีตที่ทุกคนได้รับไว้เป็นบทเรียน ดำเนินปัจจุบันอย่างมีสติ เพื่อที่ความผิดพลาดในครั้งก่อนจะได้ไม่ย้อนกลับมาหาบุคคลนั้นๆ

ได้เจอผู้ที่ร่วมชะตากรรมกันมา เหลียงฟางหรูก็ร่ำร้องอย่างลืมอาย นึกถึงบุตรในครรภ์ที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม น้ำเสียงสะอื้นสะอืนราวกับจะขาดใจ “ไม่เป็นไร ยามนี้มีเจ้ามีข้า บุตรเราย่อมกลับมาได้” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะนางไปมาแผ่วเบา หากพูดคุยกันได้มากกว่านี้คงรู้นานแล้วว ่าทั้งสองต่างได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าย้อนกลับมาเพื่อสิ่งใดก็ล้วนเป็นเรื่องดี

จางจงกว่านกล่าวขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ มาในเวลานี้ทั้งสี่คนล้วนเข้าใจแจ่มชัดแล้วว่าตนเองกำลังย้อนเหตุการณ์ในอดีตกันอยู่ การย้อนอดีตในครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับหยิบเอาภาพฝันร้ายของพวกเขามาฉายซ้ำ ข้อดีของการเห็นอดีตของตัวเองได้ เห็นทีจะมีอยู่ในกี่ข้อ “รู้เช่นนี้ข้าเป็นขอทานตั วน้อยเหมือนเดิมยังดีเสียกว่า”

“ค่ะยาย” สิ่งที่ยายพูดก็เหมือนกับเตือนสติของทิชา ตอนนี้ทิชาไม่ได้ตัวคนเดียว เวลาจะคิดจะทำอะไร ก็ต้องคิดถึงลูกของเธอเป็นหลัก เรื่องราวในอดีต มันไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว จะเฝ้าโทษแต่เรื่องนั้น ซ้ำๆ เดิมๆ อนาคตก็ไม่ก้าวต่อซะที...ใช่มั้ย ********************

ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ “ออยยยย ใจจะขาด มันดีจะใจจะขาด อ๊ะ อ๊ะ หลี่หยาง อูยยย ข้าไม่ไหวน้ำข้าจะออกอีกแล้ว อูยยยย มันดีเหลือเกิน อายยยย ออกแล้ว หลี่หยางแรงๆ น้ำข้ามาแล้ว”