ย้อนอดีต Novels & Stories

ฉันเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน “ครับแด๊ดรู้ว่าจะมีหนูอยู่ข้างๆ” “อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วนะคะ นั่นหมายความว่าเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือทำปัจจุบันให้ดีค่ะเพื่ออนาคตข้างหน้าจะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวดกับมันอีกยังไงล่ะคะ”

เค้าบอกด้วยเสียงล้อเลียน “อดีตก็คืออดีต ผมย้อนเวลาไปไม่ได้ ปัจจุบันมีรุ้ง พรุ่งนี้มีรุ้ง อนาคตของผมชัดเจนว่ามีรุ้ง แค่นี้นะครับ แล้วอีกอย่าง ผมไม่ค้างคืนร่วมเตียงนี้กับใครทั้งนั้น “

น่าเสียดาย นางกลับไปอดีตไม่ได้อีกแล้ว ทุกคนไม่มีวันหวนกลับไปยังอดีตได้อีก... “เนี่ยนเนี่ยน! เนี่ยนเนี่ยน!” หลินเย่ว์ยังคงตะโกนเรียก ร่ำร้องด้วยความร้อนใจ

ความจริงกระจ่างอยู่ตรงหน้าฉันกลับไม่กล้ายอมรับซะงั้น ก็มันไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่เห็นอดีตชาติของตัวเอง เรื่องราวมีอะไรให้น่ายินดีกับชีวิตของฉันในชาติก่อนที่หดหู่เส้นทางไม่ได้ปูพรมแดงโรยด้วยกลีบกุหลาบ ใยรินชาติก่อนจะเจอเรื่องร้าย ๆ ยังไงมันก็ผ่านไปแล้ว ควรปล่อยวางอดีตไม่ใ ช่หรือ “ถ้างั้นคุณพาหนูกลับไปที่ชาติเดิมได้ไหมคะ หนูไม่มีอะไรติดค้างกับเรื่องในอดีต ไม่อยากเผชิญกับเรื่องร้าย ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างที่เห็นด้วย”

โคตรปวดหัว การกลับมาเยือนถิ่นเก่าอีกครั้งกลับมายืนไอ้ตรงถนนสายเก่าเส้นนี้ที่ถูกปล่อยรกร้างห่างสายตาผู้คนเมื่อก่อนที่ยังอาศัยอยู่ที่นี้มักเป็นที่โปรดมัวสุ่มเรื่องเลวๆ กับพวกเพื่อนและวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน “เฮ้อ...” “คิดถึงเมีย?” “เออดิคนอย่างมึงจะเข้าใจกูเหรอไอ้กวาง มึงมันตัว คนเดียว”

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"

โทนเสียงเรียบย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา “กูไม่มีอารมณ์มาย้อนอดีตกับมึงหรอกนะไอัก้า” คนที่ไม่สนอะไรอย่างมัน คงไม่นึกเสียใจอะไรสินะ

คินทร์เอนศีรษะพิงเก้าอี้ค่อย ๆ ปิดตาลง ปล่อยให้ความทรงจำมากมาไหลย้อนเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ หยาดน้ำตาไหลลงจากหางตาเป็นสาย เขาเองก็เจ็บมากไม่ต่างกัน... “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เฮียอยากแก้ไขเรื่องอะไรในอดีตหรือเปล่าครับ”

นางกระซิบ พลางลูบแก้มตนเบา ๆ ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นชัดเจนเกินจริง นางรีบมองไปรอบห้อง ทุกอย่างเหมือนในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน “ข้าย้อนกลับมาอดีตงั้นหรือ” เสียงนั้นแทบไร้ลมหายใจ นางแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

คำถามของท่านทำให้ทั้งสองมองหน้ากัน ไอยเรศตัดสินใจพูดว่า “เรามาเพื่ออยากรู้เรื่องอะไรสักอย่างเมื่อร้อยปีก่อนครับ” ท่านมองมานิ่งๆ ก่อนจะพูดว่า “อดีตคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว อาจจะมีบางเรื่องที่รอให้เรากลับมารับรู้ เมื่อรู้แล้วก็ทำได้แค่ตั้งจิตขออโหสิกรรมต่อกัน สิ่งที่ควรรู้โยม สองคนก็รู้หมดแล้ว ตอนนี้โยมเอาของมาคืนไม่ใช่รึ”