ย้อนอดีต Novels & Stories

ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้โน้มน้าวใจตัวเองต่อได้ว่านั่นไม่ใช่การทำร้าย หลับตาลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลงเหลือเพียงความเงียบสงบ “เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ กู้โม่เชิน อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีกได้ไหม?” กู้โม่เชินอ้าปากพะงาบๆ ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด

“ก็จริง แต่ว่าเราจะกลับไปได้ยังไง” บีลีฟที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์จิ้มนิ้วรัวเพื่อหาข้อมูลการย้อนเวลากลับไปยังอดีต รวมถึงตระกูลเก่าแก่ของเมืองอิ๋นตูที่ยังเหลืออยู่

ระบบพยักหน้า "เจ้าค่ะแต่นี่ไม่ใช่การย้อนเวลาธรรมดาหากนายหญิงเสียชีวิต...หรือทุกอย่างพังทลายจนไม่อาจแก้ไขได้นายหญิงสามารถย้อนกลับ...ไปยังจุดใดก็ได้ในด่านสุดท้ายเพียงหนึ่งครั้ง" โหลวหรานอึ้งไป ระบบกล่าวต่อ

ียชีวิตไปแล้ว เขาก็อโหสิกรรมให้หล่อน เพราะมิรินเองก็มีชีวิตที่ดีไม่ได้กลับไปครุ่นคิด ถึงเรื่องอดีตที่เธอควรจะเจ็บปวด เขาสอนมิรินเสมอว่าชีวิตคนเราต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า อย่าไปมัวยึดติดหรือเจ็บช้ำอยู่กับอดีต เพราะอดีตเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ไม่ว่าเราจะทำดีหรือไม่ดีแค่ไหน หรือ ผิดพลาดเช่นไร ก็ไม่สามารถที่จะย้อนกลับไปแก้ไขมันได้อีกแล้ว มันเป็นแค่ความทรงจำที่ทำให้เรานึกถึงก็แค่นั้นเอง

หลินฟางร้องไห้อ้อนวอนแต่เสียงทุ้มแหบนั้นกลับพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยน “อดีตสามารถแก้ไขและเปลี่ยนแปลงได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ตัวของเจ้าเอง” “แก้ไขเหรอ...แก้ไขอย่างไร?” “ไปได้แล้ว!” “เดี๋ยวสิ! บอกฉันมาก่อน…”

นางเปิดปากจะเถียง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน…นางก็รู้ดีว่าไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว อ๋องหรงมองนางที่นั่งหน้าแดงตัวแข็ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เมื่อคืนเจ้ากอดข้าไว้แน่นมาก"มีมี่แทบอยากมุดดินหนี

‘เคหาสน์ในความทรงจำ นำพาผู้เป็นที่รัก หวนคืนกลับสู่ดวงใจ’ “ทำไมต้องใช้อักษรสลับเล็กใหญ่ละคะ อ่านจากที่ไกลๆ ยิ่งทำให้ที่นี่รู้สึกเศร้า” “ครับผมผิดไปแล้ว” “เอ๋ คุณเป็นคน...” “ครับผมเอง ผมไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป” เขาฝันและในความฝันมันก็เต็มไป ด้วยการรอคอย ความเจ็บปวด โหยหา และสิ้นหวัง รู้สึกตัวอีกทีหินก้อนนี้ก็มีอักษรแกะสลักแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็นึกถึงชื่อที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ อดนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งไม่ได้ หลังจากจากไปในปีนั้น ถงเจาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้กลับมาที่นี่อีก แต่ตอนที่ตัดสินใจจะกลับมา เธอก็เคยคิดว่าอาจจะได้เจอกับคนรู้จักในอดีต

ลลนาถามคนข้างๆ “ยังไม่ทันเจอพระเอกด้วยซ้ำเนี่ยนะ” “อือ ซีรีย์ที่ดูอยู่ตอนนี้เป็นแนวตายแล้วย้อนอดีต เดี๋ยวพระเอกก็ออกหลังจากนางเอกย้อนมา” ปรัชญาตอบ “หล่อนจะได้แก้ไขเรื่องที่ทำผิดพลาดไปในอดีตชาติ เช่น รักคนผิดก็แค่รักคนใหม่ที่ดีกว่า และคนนั้นก็เป็นพระเอก” ลลนาเหล่ตา มองปรัชญา

“อย่ายึดติดกับอดีตที่ไม่มีทางกลับไปได้ เริ่มต้นใหม่ เดินหน้าต่อไป เชื่อนิดนะคะ นิดเองก็จะเริ่มต้นใหม่เหมือนกันค่ะพี่กรณ์” ใช่แล้วล่ะ อดีตไม่มีทางกลับไปแก้ไขได้ และบางเรื่องก็ไม่อาจลืมได้เช่นเดียวกัน แม้เวลาจะผันผ่านไปกี่เดือนหรือกี่ปีก็ตาม