ย้อนเวลามาตำแซ่บ Novels & Stories

เขารับไหกระเบื้องเคลือบใบนั้นมาจากต้าซาน รินใส่ถ้วยชาตรงหน้าเพียงครึ่งถ้วย ยื่นให้นางลองลิ้มชิมรสชาติของสุราที่หมักบ่มมาเกือบเจ็ดปี นางรับถ้วยชายกขึ้นจรดริมฝีปากดื่มรวดเดียวจนหมดถ้วย เมื่อรับรู้รสชาติก็หรี่ตาจนเป็นเส้นตรง สูดอากาศเข้าทางริมฝีปาก ครู่เดียวก็พ่นลมหา ยใจออกมาใหม่ รสชาติฝาดเฝื่อน หวานแกมเปรี้ยว กลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก

ช่อใบบัว “กลับมาแล้วเหรอ กินข้าวมาหรือยัง แม่ทำกับข้าวไว้ตั้งหลายอย่าง ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน”

"ยังเลยครับนาย ของอย่างนี้มันต้องใช้เวลา ตอนนั้นเราตามตัวมันช้าไป ทุกอย่างล่าช้าไปหมด ไอ้เวรนั่นตอนแรกหนีไปปอยเปต พอพวกผมกับพวกมันตามล่า มันก็หนีไปกบดานที่อื่น" "ไอ้นรกนี่ อย่าให้กูเจอมึงนะ กูฆ่ามึงแน่" ฉลามเอ่ยเสียงกร้าวพร้อมกับใช้มือกุมขมับของตัวเอง เมื่อรู้สึกวิงเวียนศีร ษะ ตอนนั้นเขาเอาแต่โกรธแค้นเอาความโกรธไปลงที่พิมพ์รดา เพราะเกลียดที่เธอหักหลังเขา จนปล่อยไอ้เวรนั้นไป เขาพลาดเองที่ช้าทุกอย่าง

ไทม์ขมวดคิ้วรำคาญ เหมือนไม่อยากให้เรากลับ "กลับไปปั๊มลูกไง^^" ปลายฟ้าแซวจนฉันรีบโยนถั่วใส่มัน บ้าจริง ไอ้พวกนี้ ติดความลามกมาจากไทม์แน่ๆ

เวล talk : ข้าวหอม ซวยจริงซวยแท้และแน่นอน ค่ะงานนี้มาคบแก๊งค์เลยดูดิหน้านายซันตอนนี้บอกได้คำเดียวอย่างฮ่า 5555

ตำหนักเหยียนจี "เวลาข้าจะใช้งานกลับไม่อยู่ให้เห็นหน้าเห็นตา หึ ยามข้าไม่ต้องการกลับเสนอหน้าเข้ามาช่วย นี่รึที่เรียก ว่าลูกตัวซวย"

๓๙ ไม่ได้มีแค่ย้อนเวลา หลันเฟิงจับมือชุนเอ๋อร์เดินลัดเลาะขึ้นเขามาเรื่อย ๆ ผ่านทั้งป่าที่เคยมาเก็บเห็ดด้วยกัน ลำธารที่เขาไปหาปลาจนสุดท้ายเดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น จุดเกิดเหตุที่ทำให้พวกเขาย้อนเวลากลับไปในอดีตกันได้ “เฟิงเอ๋อร์ แม่เคยบอกสหายลูกไปแล้วว่าต้นไม้ต้ นนี้ไม่ธรรมดา แล้วก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย พาเราย้อนอดีตเป็นยี่สิบปีเลย”

ซินเยว่กล่าวเมื่อหลินฮวาเล่าจบ "แล้ว... คุณป้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?" หลินฮวาเล่าถึงอุบัติเหตุและการย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของ ไป๋ หลินฮวา ในปี พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) เรื่องราวความรักของเธอกับมู่ หานเจิ้น และการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาจนถึงปัจจุบัน

สวบบบ "อย่าเน้น อูยยย อ่าาาา บะ เบาๆ" "ถ้าทำเบาแล้วเราจะกลับมาอยู่ด้วยหันไหมคะ?" "ไม่!!" สวบบบบ!! "อ่อกก ถ้าทำเเรงก็ไม่อยู่เหมือนกัน!" ปลาซิวยกมือยันหน้าท้องแข็งที่คอยจะทิ่มแทงกระแทกซ้ำลงมายังรูรักร้อนฉ่า

ร่างของชบาหล่นวูบลงสู่ห้วงลึกแห่งจิตใจ โลกหมุนย้อนกลับ ภาพของชบาในร่างหญิงสาวแต่งกายด้วยชุดโบราณ ปรากฏขึ้นกลางแสงจันทร์ ข้างกายคือเรือนไทยกลางป่า เสียงระฆังสั่นเบา ๆ ดังลอดมากับกลิ่นคาวของวิญญาณ “พี่ชบา…” เสียงหนึ่งกระซิบ เรียกเธอกลับไปสู่ความจริงในอดีต