ย้อนเวลามาตำแซ่บ Novels & Stories

ผมหลุบตามองรอยสักที่มือซ้ายตัวอักษรเรียงรายตามนิ้วมาตั้งแต่นิ้วชี้ถึงนิ้วก้อยความทรงจำเก่าๆ ก็ไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่ถ้าให้เล่าคงต้องย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน **** Stay = ยังคอย & ยังอยู่ ****

หลิวหยุนจิงเอ่ยเรียก ซึ่งน้ำหวานที่นางทำไว้นั้นมีกลิ่นกุหลาบและกลิ่นดอกกุ้ยฮวา เครื่องเคียงมีถั่วแดงต้มสุกบดละเอียดกับมันเทศเชื่อมที่นางพอจะหาได้ในยุคนี้

“ก่อนกลับกรุงเทพฯ เราไปหาอะไรรองท้องกันก่อนไหมคะ หนูมีร้านตำแซ่บแนะนำ” “จัดมาครับ” “พี่ขับรถตรงไปหนึ่งกิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาก็ถึงร้านแล้วค่ะ”

เยว่ซินสะอื้นจนตัวโยน เงยหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาขึ้นมอง "...ตอนที่ฉันจมลงไป... ฉันได้กลับไปที่ยุคของเรา" หลินเวยเบิกตากว้าง "ว่าไงนะ!?" "จริงๆ นะพี่! ฉันกลับไปที่วัด... วัดไทย... ฉันเห็นงานศพ" เยว่ซินเสียงสั่นเครือ

‘รู้จักกันมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวนับครั้งได้ เยว่ฉีช่างโง่เขลาเสียจริง’ “เจ้ากำลังคิดอะไร?” ----------- [1] อู่เว่ยจื่อ(จีนกลาง) หรือ โหงวบี่จี้(แต้จิ๋ว) (Schisandra Berry) เป็นเถาไม้เลื้อย ใบอ่อนมีขนหนาและมีเกล็ดตา กิ่งอ่อนมีสีน้ำตาลแดง กิ่งแก่มีสีน้ำตาลอมเทา ผลไม้ ห้ารสในบางตำราเรียกว่า เป่ยอู่เว่ย หรือ เป่ยอู่เว่ยจื่อ 北五味子 มีทั้งรสหวาน เปรี้ยว เค็มปร่า ขม

พั่บบบบๆๆๆๆๆๆ "แม่งไม่พอจริงๆว่ะ เวลาแค่นี้กูจะแตกยังไง กลับไปบ้านกูแวะไปหานะ" อ่าาาาาาาาาาา "อ่ะ อ๊ะ อื้มมมม ยังจะเอาอีกเหรอ!" "เอาสิถามได้" ซี้ดดดดดด อ๊ะ อ๊าาาาา อืมมมมมมม เอี๊ยดด ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! ครึ่กกกกกกก!!!

ตอนที่วิ่งผ่านตัวฉัน เธอพูดกับฉันว่า “หลิ่วอวี้ เธอเกิดใหม่ใช่ไหม? ถ้าย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง ฉันจะไม่มีทางแพ้เธอเด็ดขาด” พูดจบ รถบรรทุกคันใหญ่ก็แล่นฉิวผ่านมา พุ่งชนร่างของจางอิ๋งปลิวลอยไปในพริบตา

เสี่ยวซงถามขึ้นทันที “ก็ เจ้าไปแค่ไม่กี่วัน แป๋มเอ๊ยข้า ยังไม่ทันจะได้มีโมเม้นท์ว่าคิดถึงท่านมากท่านก็กลับมาเสียแล้ว” “โมเมน” “เฮ้อพูดผิด ยังไม่ทันจะคิดถึงท่านก็มาคราวหลังก็ไปนานหน่อย”เสี่ยวซงถอนหายใจเขาไปแค่สามวัน จะหยิบจะจับอะไรก็นึกเห็นแต่หน้าของแป๋มแต่แป๋มกล ับบอกว่ายังไม่ทันจะคิดถึงเขา

ในที่สุดเธอก็จะได้กลับไปยังยุคปัจจุบันแล้ว เธอคิดถึงอาหารสมัยใหม่ คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงความสะดวกสบายอย่าง แพตฟอมต์เป่า ตง ซีซี. เสี่ยวเถาเห็นแม่นางร้องไห้แทบขาดใจ นางก็รีบปลอบโยน “แม่นาง ท่านเป็นอะไรไป?” “ท่านไม่สบายตรงไหนรึ?”

ครั้นหวนนึก ความทรงจำในสมองก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น นางย้อนกลับมายังเจ็ดปีก่อน จนวันนี้ที่เพิ่งตบแต่งกับเย่เสวียนถิง ไม่นึกฝันว่า…นางจะได้เกิดใหม่! สายตาของซูชิงอู่ทำให้มือที่ยกชามยาของแม่นมหลินสั่นเทาอย่างอดไม่ได้