รักคนโง่เขลา Novels & Stories

ปอร์เช่ตวัดสายตามองหน้าเพื่อนด้วยความไม่พอใจ เขารู้ว่ามันกำลังล้อเลียนอาการของเขา คาสโนว่าตัวฉกาจขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงอย่างมัน ถึงแม้จะถอดเขี้ยวเล็บไปแล้ว ตั้งแต่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแต่เขาก็เชื่อว่าจมูกมันก็ยังคงดีอยู่ "กูไม่คิดที่จะหงอเป็นหมาเหมือนมึงหรอก อีกอย่างชาต ินี้กูคงไม่มีวันมีเมียหรอก"

“ถ้าน้ำมันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่บอกเลิกน้ำไปเลยล่ะ ถ้าแค่อยากไปคบกับมันก็บอกเลิกเค้าสิ ไม่ต้องทำให้เค้าโง่ด้วย” “คนโง่มันคือพี่ เธอไปเอากับไอ้จางเหว่ยไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แล้วมาตีหน้าซื่อหลอกพี่อยู่ได้ อยากมีผัวเพิ่มก็บอกกันดี ๆ สิวะ” “แค่นอกใจยังเหี้ยไม่พอเหรอ”

วินาทีนั้น ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง เพราะนั่นไม่ใช่รอยร้าว แต่มันคือรูปมือคนสองข้างที่กำลังเอื้อมมาสัมผัสกัน แต่สุดท้าย… ก็ไม่ได้บรรจบกัน ดิสก์หันกลับมา ส่งแหวนคืนให้ฉัน “แนะนำผลงานของคุณหน่อยสิ” ฉันรับแหวนมา สูดหายใจเข้าลึกๆ “ผลงานชิ้นนี้มีชื่อว่า รักที่เหมือนใกล้แต่ไกลห่าง ”

กลางดึก บนเกาะส่วนตัว โครม! โต๊ะไม้ราคาแพงถูกเตะจนกระเด็น แก้วไวน์แตกกระจายเต็มพื้น อิทธิยืนหอบหายใจแรง เส้นเลือดที่ขมับปูดนูน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล “ไอ้พวกโง่!”

21 พี่ครามคนเลว คราม ตั้งแต่ผมเห็นคลิปนั่นผมแทบจะไม่มีสมาธิทำงานเลยแล้ววันนี้ผมเคลียดจนต้องหาวิธีคลายเคลียด ผมนั่งอัพยาอยู่ในห้องทำงานจู่ๆดิวก็เข้ามา

"ฉันรักเธอนะราตรี รักมาตลอด ต่อให้เธอจะทิ้งฉันไปนานมากแค่ไหน หัวใจเจ้ากรรมของฉันมันก็ยังรักเพียงแต่เธอ" "คนโง่"ราตรีขยับใบหน้าเข้าไปหาจนหน้าผากของทั้งสองแนบแตะกัน "ทำไมนายถึงได้โง่ รักผู้หญิงที่ทิ้งนายไปตั้งหลายปีขนาดนี้"

ไม่มีคำว่ารัก และไม่มีคำว่าแฟน เดือนหนาวยืนนิ่งงันไปสองวินาที ก่อนที่รอยยิ้มหยันจะผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม รอยยิ้มที่มอบให้แก่ความโง่เขลาและความคาดหวังลมๆ แล้งๆ ของตัวเอง โง่จริงๆ ยัยหนาว... แกคิดว่าคนอย่างเขาจะเปลี่ยนเพื่อแกงั้นเหรอ "ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "ลาก่อนค่ ะคุณหมอ" ติ๊ง!

แกร๊ก คนตัวเล็กมองรองเท้าส้นสูงที่บดขยี้มันซ้ำ ๆ ราวกับหัวใจของเธอได้ถูกบดขยี้ตามไปด้วย แก้วตาพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้เผยพิรุธออกมา แม้ว่าอยากจะร้องไห้แค่ไหนก็ตาม “คิมเขาอยากจะเล่นสนุกกับสาวใช้บ้าง ฉันก็ไม่ถือสาหรอก แต่ถ้าแกปล่อยตัวเองให้ท้องขึ้นมา...คงจะแย่หน่อย นะ”

ย่าลืมเตรียมตัวปลิวลงถังขยะนะ ของพังแล้ว เดี๋ยวเขาก็ทิ้ง เขาไม่เก็บเอาไว้ดูต่างหน้าหรอก เพราะเขาไม่ได้รัก! จำเอาไว้อีโง่! จำเอาไว้ให้แม่นๆ ว่าซีดีเขาไม่ได้รักอีโง่อย่างเธอเลยสักนิดเดียว! น่าสมเพชจริงๆที่ยังโง่เชื่อเขา ยอมให้เขาหลอกกินฟรีอยู่ได้ ป่านนี้เขาคงยาว ทะลุชั้นบรรยากาศออกไปแล้วมั้ง เพราะโคตรโง่เป็นควาย อีโง่! อีควาย!!”) ปึก!

‘มนุษย์นี่ช่างน่ารังเกียจ… และสวยงามไปพร้อมกัน’ ความคิดเรียบง่ายของดันเต้ผุดขึ้นในสมองที่ขาดความซับซ้อน เมื่ออยากลองคิดอะไรไปไกลกว่าเดิมสักหน่อย สายป่านแห่งความตระหนักรู้ก็จะขาดผึงกลางอากาศ อาการแบบนี้ดันเต้เรียกมันว่า ‘ความโง่เขลา’ เขาไม่สามารถจินตนาการอะไรได้ไกลหรือกว้างเท่า มนุษย์ ‘วันนี้หมอนั่นจะมาวิ่งไหมนะ? หรือจะลงตราปีศาจใส่เจ้ามนุษย์หน้าตาซื่อบื้อคนนั้นดีหรือเปล่า?’ ดันเต้วนถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาทุกห้านาทีโดยไม่รู้จักเบื่อ