Novel & Cerita ลูกเขย

ลู่เยี่ยนเอ่ยขึ้น “ไม่ได้เหรอคะ?” “ได้สิ ไม่เห็นเป็นไรเลย” ลู่เยี่ยนยักไหล่ “อย่างมากพี่ก็แค่เปลี่ยนสถานะไปเป็นลูกเขยให้แม่แทน” เวินหลีหลุดหัวเราะออกมา

สะโพกอิ่มบิดเร่า ใบหน้างดงามแหงนเงยขึ้นสบตากับพี่เขยอย่างเว้าวอน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นและทรมานจากแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด “เร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ... คุณพี่... เร็วๆ หน่อย... บุษเสียว... เดี๋ยวคุณพี่บัวจะขึ้นมาแล้ว... อ๊ะ...!”

แม่ของนลินยิ้มกว้าง “เอาล่ะๆ คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมของว่างมาให้ ว่าที่ลูกเขยมาเยือนทั้งที ต้องต้อนรับกันหน่อย” คำว่า ‘ว่าที่ลูกเขย’ ทำเอาเตชินยิ้มกว้างจนตาหยี ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นโค้งขอบคุณว่าที่แม่ยายอย่างนอบน้อมที่สุด เขาสามารถพิชิตด่านครอบครัวของเธอได้อย่างงดงามและก ลายเป็น ‘ว่าที่ลูกเขยคนโปรด’ ไปโดยปริยาย

ไม่วายถูกพ่อตาแม่ยายเหน็บแนมอยู่เป็นระยะ ใช่ซี้!…เขามันเขยชังหมายเลขสองนี่ พวกท่านมีลูกสาวสี่คน เขาเป็นลูกเขยคนที่สี่ ได้ลูกสาวคนสุดท้องของท่านมาเป็นเมียแบบไม่ถูกไม่ควรเท่าไร เลยถูกจัดอันดับว่าเป็นลูกเขยชังหมายเลขสอง แต่ก็ยังดีกว่าเขยชังหมายเลขหนึ่ง รายนั้นเป็นเขยคน� �ต เวลาเจอหน้ากับพ่อตาทีไรเป็นต้องถูกท่านจิกกัดจนร่างแทบพรุน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่ถูกใจพ่อตาไปเสียหมด พูดได้เลยว่าแค่หายใจก็ผิดแล้ว

นางวลัยไม่ขัด… ก็ว่าที่ลูกเขยสุดหล่อคนนี้ไม่ธรรมดา นอกจากชาติตระกูลสูงแล้วยังร่ำรวยเข้าขั้นมหาเศรษฐี ใครบ้างจะไม่อยากได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นลูกเขย “เอ่อ… แม่คะ… ” ยาดามองหน้ามารดาด้วยสีหน้างงๆ “ไปเถอะลูก… ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ควรต้องปรับความเข้าใจกัน… ”

ทีนี้มาบอกว่าลูกสาวของเจ้า ทีนั้นบอกข้าไม่ใช่พ่อของนาง ข้าอดสูใจกับเจ้านักอาอิน. “เขาเป็นแค่ลูกเขยของข้า จะรุ่นพ่อหรือรุ่นปู่เขาก็ต้องให้ความเคารพข้า”

เมื่อไปถึงว่าที่ลูกเขยก็มือไม้อ่อนเข้าไปสวัสดีผู้หลักผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม หมดมาดนักธุรกิจผู้เคร่งขรึม นั่นว่าสร้างความประทับใจมากพอแล้ว ยิ่งมีของฝากเป็นพวกชาสมุนไพรและของบำรุงร่างกายชั้นดีมากมายด้วยแล้ว ตำแหน่งลูกเขยดีเด่นจะไปไหนเสีย "นี่เลยๆ ตอนเด็กๆ น่ะนะ ยั ยพรีนเนี่ยดื้อจนย่าปวดหัว แผลนี้ก็ได้มาเพราะปีนต้นไม้ ตกลงมาเข่าถลอก เจ็บก้นไปหลายวันเชียวล่ะ"

อลิชายิ้มบางแทนคำตอบ แต่ดูเหมือนว่าบุรินทร์ภัทรอยากจะแนะนำตัวเองให้กับพ่อตารู้จักเต็มทน “สวัสดีครับ ผมเป็นลูกเขยพ่อนะ” “มาๆ เข้าไปนั่งในบ้านก่อน เดี๋ยวหาอะไรให้กิน” “ยายแจ่มเว้ย แกออกมาดูสิว่ามีแขกที่ไหนมาหา”

(หมู่ = เพื่อน) “ขอด้วยครับพ่อ” คนเป็นลูกเขยตามน้ำคำพูดเมียโดยการยื่นแก้วน้อยไปตรงหน้าพ่อตา นั่นทำให้บุญเกื้อยิ้มกว้างพลางรินเหล้าลงแก้วให้ลูกเขยด้วยความยินดี

บิลอธิบายให้ลูกเขยเข้าใจ เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด คิดว่าลูกสาวทิ้งครอบครัวไปเที่ยวสนุก “หนูนิดเขามีเพื่อนเยอะเหรอครับ”